Trikloretilen Maruziyetine Bağlı
Rat Over Dokusunda Meydana
Gelen Değişiklikler ve Vitamin
D’nin bu Değişiklikler Üzerine
Etkisi
Dr.Helin Bağcı
Doç.Dr. Mehmet Şimşek
Fırat Üniversitesi Tıp Fakültesi Kadın Hastalıkları ve Doğum ABD
GİRİŞ
• Trikloretilen (TCE), primer olarak metal
parçalarının indirgenmesinde kullanılan klorinli
bir hidrokarbondur.
• Trikloretilen, leke çıkarıcılarında, ahşap
boyama ürünlerinde, yüzey yapıştırıcılarında,
parke temizleme solüsyonlarında
bulunduğundan aynı zamanda ev içinde de
sıklıkla maruz kalınmaktadır.
• TCE’ nin karaciğer, böbrek, testis ve over
dokuları üzerine toksik etkileri gösterilmiştir.
• Yapılan çalışmalarda dişi ratlara inhalasyon
ve oral yolla TCE verilmiş olup TCE’ nin oosit
fertilizasyonunu azalttığı gösterilmiştir.
• Vitamin D’ nin farklı hücre tiplerinde büyümeyi
engellemesi ve diferansiasyonu
uyarabilmesinden dolayı çeşitli endokrin
hastalıklarda, immün sistemin düzenlenmesi ve
kanserden korunmada etkileri mevcuttur.
• Vitamin D eksikliği ile diyabet, kanser, otoimmün
hastalıklar ve hipertansiyon arasında bağlantı
olduğu gösterilmiştir.
• Son yıllarda yapılan çalışmalarda Vitamin D’ nin
antioksidatif etkileri görülmüştür.
AMAÇ
Bu çalışmada TCE’ ye maruz bırakılan
ratların over dokularında meydana gelen
toksik etkilere karşı Vitamin D’nin
koruyucu etkisinin olup olmadığının
araştırılması amaçlanmıştır.
GEREÇ VE YÖNTEM
• LABORATUAR: Fırat Üniversitesi Deneysel
Araştırmalar Merkezi ve Fırat Üniversitesi Tıp
Fakültesi Histoloji ve Embriyoloji Laboratuarı
• POPÜLASYON:24 adet düzenli siklusa sahip,
200-220 gram ağırlığında, 8-10 haftalık, erişkin
dişi Wistar Albino cinsi rat
• DİZAYN: Prospektif, randomize, tek kör düzen
• BAKIM: 12 saat ışık (08- 20), 12 saat karanlık
fotoperyod, 21- 23 C° oda ısısı, altışarlı kafes
ortamı, standart pellet yem ve şehir suyu
GRUPLAR
• Grup I (n=6)(Kontrol grubu); 3 hafta boyunca
herhangi bir işlem yapılmayan grup.
• Grup II (n=6)(TCE grubu); 3 hafta boyunca oral
gavajla TCE 1000 mg/kg/gün verilen grup.
• Grup III (n=6)(TCE+Vitamin D grubu); 3 hafta
boyunca oral gavajla TCE 1000 mg/kg/gün
uygulanması ile birlikte Vitamin D oral yolla 50
IU/gün verilen grup.
• Grup IV (n=6)(Vitamin D grubu); 3 hafta boyunca
vitamin D 50 IU/gün dozunda oral olarak verilen
grup.
Histolojik Çalışma
Her gruptan alınan over dokuları, % 10’luk formaldehit
solüsyonunda tespit edildikten sonra rutin histolojik takip
serilerinden geçirilerek parafin bloklara gömüldü. Bu
bloklardan 4–6 m kalınlığında kesitler alındı. Kesitler
Masson Trikrom boyası ile boyandı. Hazırlanan
preparatlar araştırma mikroskobunda incelenip
fotoğraflandı.
Değişiklikler, histopatolojik durumlarına göre yok (0),
hafif (1), orta (2) ve şiddetli (3) olarak değerlendirildi.
Maksimum skor 9 olarak belirlendi. Her bir sıçan için
skorlama yapıldı ve her grup için ortalama değerler
saptandı.
İmmünohistokimyasal Çalışma
Over dokusunda MDA immünreaktivitesinin
belirlenmesi için Avidin-Biotin-Peroksidaz
Kompleksi yöntemi uygulandı.
İmmünohistokimyasal boyanmanın
değerlendirilmesinde boyanmanın
yaygınlığı esas alındı. Sitoplazmik immün
boyanmanın yaygınlığı 0’dan +3’e kadar
sayı ile semi-kantitatif olarak skorlanarak
(0:yok, +1:az, +2:orta, +3: şiddetli)
istatistiksel analizleri yapıldı.
İstatistik
İstatistiksel analiz için SPSS version 22
programı kullanıldı. Gruplar arası
değerlendirme One-way ANOVA ve pos
thoc tukey testi ile yapıldı.
BULGULAR
• Masson’s trikrom ile boyamanın ışık
mikroskopi altında incelenmesi sonucu
kontrol ve vitamin D gruplarına ait over
dokuları normal görünümdeydi.
• Kontrol grubuna ait normal görünümlü over dokusu
• Vit D grubuna ait normal görünümlü over dokusu
Kontrol grubu ile TCE grubu
• Kontrol grubu ile karşılaştırıldığında;
TCE grubunda korpus luteumda
belirgin olarak azalmış angiogenez
(kırmızı ok) , germinal epitelde
dejenerasyon (kırmızı ok) , over follikül
rezervinde azalma ve folliküllerde
dejenerasyon (follikül hücre
kaybı+folliküler sıvı artışı) (kırmızı ok)
gözlendi.
TCE grubu ile TCE + Vit D grubu
•
TCE grubu ile kıyaslandığında TCE
+ Vit D grubunda ise korpus luteum
angiogenezinde ve over rezervinde
anlamlı bir farklılık izlenmedi fakat
folliküllerde dejenerasyon ve
germinal epitelde belirgin bir
iyileşme olduğu gözlendi.
Kontrol grubu over stromasında MDA
immünreaktivitesi (siyah yıldız)
Vit D grubu over stromasında MDA immünreaktivitesi
(siyah yıldız)
Over stromasında MDA immünreaktivitesi
(siyah yıldız).
TCE+Vit D grubu over stromasında MDA immünreaktivitesi
(siyah yıldız).
Histolojik değişiklikler
Korpus
luteum
angiogenezi
Germinal
epitelde
dejenerasyon
Folliküllerde Over
dejenerasyn rezervi
KONTROL
2.83±0.40
0.16±0.40
0.0±0.0
43.83 ± 0.40
Vit D
2.83±0.40
0.33±0.51
0.0±0.0
41.83 ± 0.40
TCE
1.33±0.51a
2.50±0.83a
2.33±0.81a
21.00 ±2.36a
TCE + Vit D
1.66±0.81
1.0±0.63b
0.50±0.83b
25.00 ± 0.63a
D eğerler ortalam a ± standart sapm a olarak verilm iştir.
a
K ontrol grubuna göre karşilaştirildiginda,
b
TCE grubuna göre karşilaştirildiginda, (p<0.05).
MDA immünreaktivitesi
GRUP
MDA İmmünreaktivitesi
KONTROL
0.916±0.20
Vit D
0.83±0.25
TCE
2.50±0.83a
TCE + Vit D
1.50±0.54b
D eğerler ortalam a ± standart sapm a olarak verilm iştir.
a
K ontrol grubuna göre karşilaştirildiginda,
b
TC E grubuna göre karşilaştirildiginda, (p<0.05).
TARTIŞMA
• TCE’ nin farklı doku ve organlarda oksidatif strese bağlı
hasar oluşumunu indüklediği yapılan çalışmalarda
gösterilmiştir.Bununla birlikte verilen antioksidan ajanların
bu oksidatif stresi azalttıklarını belirlemişlerdir.(Atkinson ve
ark.1993) (Gharib ve ark.2008)
• Overler tarafından TCE’nin metabolizması, üreme
üzerinde yan etkilere sahiptir.Rat oosit fertilizabilitesi TCE
maruziyeti sonucu azalmıştır,bununla beraber bu
azalmanın nedeni tam olarak
değerlendirilmemiştir.(Berger ve ark.2003)
• TCE’ ye maruz kalan oositler kontrol ile kıyaslandığında
daha az sperm bağlanma kapasitesine sahip olduğu
görülmüştür.(Wu ve ark.2007)
• Sardar ve ark. ratlarda yaptıkları çalışmalarında
karaciğerde lipid peroksidasyonu üzerine vitamin
D’nin vitamin E gibi antioksidan etkiye sahip
olduğunu bildirmişlerdir.(Sardar ve ark.1996)
• TCE nin over dokusundaki bu histopatolojik
etkileri oluşturması oksidatif stres hasarı ile
açıklanabilir. Zira çalışmamızda TCE grubunda
MDA değerindeki artış bunun iyi bir göstergesi
olup TCE + Vit D grubunda azalmış MDA
seviyesi ise vitamin D’nin antioksidan etkisine
bağlı olabilir.
SONUÇ
• TCE’ nin over dokusunda MDA’ yı arttırdığı ve
histopatolojik değişiklikler oluşturduğu,
• Tedavi olarak verilen Vitamin D’nin MDA ve
histopatolojik değişiklikleri azalttığı,
• Vitamin D’nin bu etkisinin antioksidan özelliğine bağlı
olabileceği,
• Over dokusunda gözlenen histopatolojik değişikliklerde
Vitamin D’nin önemli rol alabileceği,
• Vitamin D’nin klinik olarak kullanılabilmesi için gelecekte
daha kapsamlı çalışmalara ihtiyaç olduğu kanaatine
varılmıştır.
TEŞEKKÜRLER
Tuncay Kuloğlu,
Zehra Sema Özkan,
Ebru Kavak,
Mehmet Şimşek,
Remzi Atılgan.
Download

Helin Bağcı