LENFOMADA ALLOGENEİK HEMATOPOETİK
KÖK HÜCRE NAKLİ
Burhan Ferhanoğlu
Koç Üniversitesi Tıp Fakültesi, İstanbul
enfomalarda ilk seçenek tedavi ile kür sağlanan hasta sayısı artmasına rağmen, allogeneik hematopoetic kök hücre nakli (AlloHKHN) uygulanan hasta sayısı da artmaktadır.
EBMT (European Society for Blood and Marrow
Transplantation) verilerine göre 2000 ile 2009 yılları arasında allo-HKHN oranındaki artış; Foliküler
Lenfoma (FL) için %62, Mantle Hücreli Lenfoma
(MHL) için %89, Diffüz Büyük B Hücreli Lenfoma
(DBBHL) için %54, T hücre lenfoma için %339
olmuştur (1). Şekil 1’de CIBMTR (Center for International Blood and Marrow Transplant Research)
kuruluşunun, dünya genelinde otolog ve allogeneik
HKHN verilerini göstermektedir. Şekil 2’de ise yapılan HKHN’nin hastalıklara göre ABD’deki dağılımına işaret etmektedir (2).
L
Şekil 1. Dünya genelinde transplantasyon aktivitesi 1965-2012
Allo-HKHN biyolojisi prensip olarak farklı olup,hastalık içermeyen bir graft ile graft versus lenfoma
(GLV) etkisinin uyarılması temel hedefi oluşturur.
Bu makalede ise, indolen lenfomalara örnek
olarak Foliküler Lenfomada, agresif lenfomalara
örnek olarak DBBHL’de, periferik T hücreli lenfomalarda ve Hodgkin lenfomalarda allogeneik
HKHN ile ilgili bilgi verilecektir.
Şekil 2. ABD’de hematopoetik kök hücre transplantasyonu endikasyonları
Foliküler lenfoma
Rituksimab’ın geliştirilmesi, FL’de prognozu
önemli ölçüde olumlu etkilemiştir. Modern rituksimab bazlı immunokemoterapi ile 3 yıllık progresyonsuz sağkalım (PFS) %70 ve üzerine çıkmıştır.
Nüks sonrasında bile uzun dönem hastalık kontrolü, rituksimab bazlı kurtarma tedavisi ve/veya otoHKHN ile sağlanabilmektedir (3). Ancak küçük bir
hasta grubundan beklenen yanıt elde edilememekte ve ikinci sıra tedavi de başarısız olmaktadır. Bu
6-8 Mart 2014, ANTALYA
hastalarda prognoz daha kötü olup allo-HKHN gibi
daha riskli tedaviler gerekmektedir. Nitekim ASH
2013’te yapılan bir sunum da (4) erken nüks eden,
FLIPI’den bağımsız kötü prognostik özellikleri olan
FL hastalarının varlığına ve bu grubun farklı bir
tedaviye ihtiyaç duyduğuna ışık tutmaktadır.
Allo-HKHN, FL için küratif olduğu bilinen tek
tedavi yöntemidir. Donör T hücreleri aracılığı ile
indüklenen GVL etkisi, nüks oranını azaltmakta-
65
Tablo 1. Nüks FL’de prospektif RIC allo-HKHN çalışmaları
Median yaş Öncesinde otoÇalışma
n
HKHN
(aralık)
MD Anderson (12)
Hazırlık rejimi
Donör tipi
DFS/EFS
OS
TRM
Median
takip
47
26
53 (33-68)
55 (26-66)
%19
%0
Flu/Cy/Rtx
Flu/Cy/Y90
MRD URD
MRD URD
%72
%87 %90
%78
%94 %80
%21
%8
107ay
33 ay
44 (16 FL)
53 (39-68)
%0
Flu/Cy
MRD
%75
%81
%9
4.6 yıl
United Kingdom (14)
82
45 (26-65)
%26
Flu/Mel/Alem
MRD URD
%76
%76
%15
43 ay
GELTAMO (15)
37
50 (34-62)
%46
Flu/Mel
MRD
%57
%54
%37
52 ay
62 (54 FL)
54 (33-66)
%32
TBI±Flu
MRD URD
%43
%52
%42
36 ay
CALGB (13)
FHCRC (16)
CALGB: Cancer and Leukemia Group B; GELTAMO: Grupo Espanol de Linfomas/Transplante Autologo de Medula Osea; Fhcrc: Fred Hutchinson Cancer Research Center; Flu: fludarabine; Cy: cyclophosphamide; Alem: alemtuzumab;
Mel: melphalan; MRD: tam uyumlu akraba donör; URD: akrabadışı donör; DFS: hastalıksız sağkalım; Y90: Y90-ibritumomab tiuxetan
dır(5). Üstelik GVL etkisinin, FL gibi indolen lenfomada en yüksek, DBBHL gibi agresif lenfomalarda
en düşük seviyede olduğu da bilinmektedir (6).
FL’de allo-HKHN uygulamalarının ilk yıllarında,
myeloablatif hazırlama rejimi (MAC) ile yapıldığı,
daha düşük nüks oranının sağlandığı ve transplantasyonun 2-5. yıllarında platonun oluştuğu, ancak
yüksek nüks dışı ölüm (NRM) oranına sahip olduğu dikkati çeker (7,8). CIBMTR’nin ve EBMT’nin
2 büyük çalışması ise otolog ve allogeneik HKHN
verilerinin karşılaştırdığı çalışmada, nüks riskinin
daha düşük olmasına rağmen tedaviye bağı ölüm
(TRM) oranının %30-38 arasında değişmesi nedeni
ile oto- ve allo-HKHN’de sağkalım farkının olmadığı
ve her iki çalışmada da genel sağkalımın (OS), her
iki transplant modalitesinde %50-%62 düzeylerinde olduğu dikkati çekmektedir (7,9).
FL’de CIBMTR ve EBMT’nin hazırlama rejimlerine göre etkinlik karşılaştırmasında; CIBMTR verilerinde HLA uygun akraba donör varlığı ile hazırlama
rejimleri arasında bir fark bulunmaz iken, EBMT
verilerine göre ise sadece akraba dışı donör içeren
hasta grubunda azaltılmış yoğunluklu hazırlama
(RIC) rejiminin daha düşük NRM’ye sahip olduğu,
PFS ve OS’de düzelmeye yol açtığı gösterilmişitir
(10,11).
FL’de RIC ile transplantasyon, yüksek doz
kemoterapi ile sitoredüksiyondan çok, donör orijinli GVL etkisini hedefler. RIC ile transplantasyon
yapılması; hasta kabul kriterlerinin genişlemesine,
70 yaş üstü hastaların ve komorbiditesi olan bireylerin dahi transplantasyona alınabilmesine olanak
sağlamıştır. Tablo 1’de beş büyük merkezin RIC
ile yapılmış transplantasyon verilerini mevcuttur.
Dört merkez oto-HKHN sonrası nüks hastaları da
çalışmaya almış ve fludarabin bazlı hazırlama rejimi ile transplantasyon gerçekleştirmiştir. 3-10 yıl
arasında değişen ortanca takip süresinde hastalık-
66
Şekil 3. Foliküler lenfoma’da otolog transplantlar sonrasi sağkalim 20002010 yillari hastalik durumuna göre
sız sağkalım (DFS) %43-75 ve OS %52-81 arasında
değişmektedir. Kemosensitivite tedavinin etkinliğini belirleyen en önemli parametredir (12-16).
Bunlar içinde MD Anderson (12) protokolünde 47
hastanın FCR aldığı ve rituksimab’ın yüksek dozda
(1000mg/m2) uygulandığı, bu dozda rituksimabın
GVL etkisini arttırdığı ve graft versus host hastalığı (GVHH) etkisini, etkin B hücre deplesyonu ile
azalttığı bildirilmektedir. 11 yıllık olaysız sağkalım
(EFS) ve OS, bu çalışmada %72 ve %78 olarak bildirilmiştir.
Bu verilere dayanarak; kemosensitivitenin
tümör redüksiyonundan çok daha önemli olduğu ve FL hastalarına RIC hazırlama rejimi ile
transplantasyon yapılması gerektiği sonucu çıkmaktadır (2).
Diffuz büyük B hücreli lenfoma
DLBCL tanısı almış hastaların yaklaşık %3040’ı nüks veya refrakter hasta olarak karşımıza
çıkacaktır. Bunlar içinde kemorefrakter hastalığı
olanların prognozu kötüdür. Bu grup için optimal
tedavi konusunda bir konsensus yoktur. Graft
versus lenfoma etkisi nedeni ile allogeneik hema-
8. ULUSAL KEMİK İLİĞİ TRANSPLANTASYONU ve KÖK HÜCRE TEDAVİLERİ KONGRESİ
Tablo 2. Oto-HKHN sonrasında nükseden hastalarda Allo-HKHN
n
MAC/RIC
OS
PFS
NRM
F/U
EBMT (24)
101
%37; %64
%53
%41
%28
3 yıl
Italian(18)
165
%30; %70
%39
%32
%28
2 yıl
Sonucu etkileyen faktörler
Allo-HKHN sırasında hastalığın durumu
Oto-HKHN sonrası nüks zamanı (<12 ay vs >12 ay)
Sonucu etkilemeyen faktörler
Hazırlık rejimi
topoetik kök hücre transplantasyonu, kür şansı
olan yegane tedavi seçeneğidir. Günümüzde otolog
transplant adayı olan bazı hasta grubu için aslında
bu tedavi modalitesinin başarısının düşük olduğu
bir gerçektir. Örneğin kemoimmunoterapi almış,
bir yıldan erken sürede nüksetmiş ve nüks anında
IPI skoru yüksek hastaların (aaIPI:2-3) kür şansı
%25’in altındadır. Bu spesifik hasta grubunda otolog transplant yapılmaksızın allogeneik transplantasyona geçilebilir.
Allogeneik transplantasyonun uygulanabilirliğinin hasta yaşı, komorbidite, performans düşüklüğü gibi nedenlerle sınırlı olabileceği gerçeği de
unutulmamalıdır (17).
Veriler sadece Oto-HKHN sonrası nükseden
hastaların %19’unun allo-HKHN’ye alınabildiğini
göstermiştir (18).
FL ve MHL gibi lenfoma çeşitleri için belirgin bir
GVL etkisi gösterilmiş olmasına rağmen DBBHL
için bu veriler daha muğlaktır ve daha zayıf GVL
etkisi beklenmelidir (19). DBBHL’nin agresif büyüme kinetiği, çoğu olguda zayıf GVL etkisinin önüne
geçer. Bu durumun dezevantajını ortadan kaldırmak için immunsüpresiflerin erken kesilmesi,
ex-vivo aktive çoğaltılmış T-NK hücre kullanımı
veya tumör mikroçevresini modüle edecek manevralar denenmektedir (20-22).
Pretransplant hazırlama rejiminin transplant
başarısına etkinliğini sorgulayan, CIBMTR ve
EBMTR tarafından planlanmış iki büyük çalışmanın her ikisi de myeloablatif hazırlama rejiminin
NRM’yi arttırdığı, nüks olasılığını azalttığı, sonuç
olarak azaltılmış yoğunlukta hazırlama rejimi ile
bir fark oluşturmadığı sonucuna varılmıştır (23,24).
MAC rejiminin RIC rejimine önemli bir avantajı
olmamasına rağmen genç-fit, yüksek riskli hastalıkta MAC’yi; daha yaşlı, komorbiditesi olan hastalarda ise RIC tercih edilmesi önerilmektedir (17).
Tablo 2’de oto-HKHN sonrası nüks DBBHL hastalarına uygulanan allo-HKHN sonuçları özetlenmiştir.
T hücreli lenfomada allogeneik
transplantasyon
ALK+ anaplastik büyük T hücreli lenfoma
(ABHL) ve erken evre hastalar bir kenara bırakılacak olursa T hücreli lenfomalar, kötü prognoza
sahip lenfomalardır. Nüks-refrakter ALK negatif
ABHL, periferik T hücreli lenfoma (PTHL-NOS)
ve anjioimmunoblastik T hücreli lenfoma (AITHL)’larda allogeneik transplantasyon ile uzun süreli
yaşam şansı %30-50 dolaylarındadır. Bu nedenle
alloHKHN, nüks-refrakter hastalarda düşünülmelidir (25).
CHOP veya CHOEP bazlı rejimlerle nükseden
veya refrakter kalan hastalardan transplanta tabi
tutulmayanların (26) median PFS 3.1 ay ve OS 5.5
ay bulunmuş, kemoterapi alanlarda dahi bu oran
minimal etkili olmuştur (6.5 ay vs 3.7 ay). Özetle
bu hastalarda transplant dışı bir seçeneğin uzun
yaşam şansı vermesi olağan dışıdır.
T hücreli lenfomalar daha nadir lenfomalar
olduğundan kanıta dayalı öneri sunmak, özellikle
nadir alttiplerinde çok güçtür. Çoğu veriler ALKABHL, PTHL (NOS), AITHL gibi daha sık rastlanan
altgruplara aittir.
Tablo 3. Nüks/Refrakter T Hücreli Lenfomalarda Allo-HKHN Sonuçları
Yazar
Hasta sayısı
Hazırlık Rejimi
NRM
Nüks
PFS
OS
Dodero (2011) (27)
52
TT/Cy/Flu
%12
%49
%40
%50
Le Gouill (2008) (28)
77
Myeloablatif
%34
N.E.
N.E.
%57
Glass (2011) (29)
63
Flu/Bu/Cy
%32
%43
%42
29 refrakter hasta
Jacobsen (2011) (30)
52
TBI/Cy
Bu/Flu
%36
%14
%33
%57
%30
%41
Myeloablatif
RIC
Smith (2013) (31)
74
45
MAC
RIC
%32
%27
%32
%40
%36
%33
%39
%42
NRM: nüks olmaksızın ölüm oranı, PFS: olaysız sağkalım, OS: genel sağkalım
6-8 Mart 2014, ANTALYA
67
Tablo 4. Oto-HKHN sonrası nükseden HL hastalarında RIC allo-HKHN
Hazırlık rejimi ve
hasta sayısı
Önceki oto-HKHN,
n(%)
Transplant zamanı
Sonuç
Yorumlar
Sureda ve ark (41)
RIC=89
MAC=79
RIC=55 (%61.8)
MAC=32 (%40.5)
1997-2001
PFS= %18 (RIC), %20 (MAC)
Önceki oto-HKHN, kötü sonuç ile
bağımsız olarak ilişkili
Robinson ve ark (42)
RIC=285
%80 (allo-HKHN öncesi %25
hastanın refrakter hastalığı
vardı)
1995-2005
PFS=%25
OS=%29 (3 yıllık)
Oto-HKHN sonrası ilk 6 ayda hastalık
nüksü, kötü sonuç ile ilişklendirilmiş
RIC=104
Konvansiyonel transplant dışı
tedaviler ile karşılaştırılmış
Total hasta sayısı=185
122 hastanın 104’ünün uygun
donörü vardı ve RIC allo-HKHN
uygulandı (tümü oto-HKHN
sonrası nüksetmişti) ve donörü
olmayan 63 hasta (allo-HKHN
yapılmamış) ile karşılaştırıldı
1999-2008
Burroughs ve ark (43)
RIC=90 (MRD 38, URD 24,
haploidentik 28)
%92’sinde öncesinde oto-HKHN
uygulanmış
1998-2007
MRD: PFS %23, OS %53
URD: PFS %29, OS %58
Haploidentik: PFS %51, OS
%58 (2 yıllık)
Devetten ve ark (44)
143
%89’sinde öncesinde oto-HKHN
uygulanmış
1999-2004
PFS %20, OS %37 (2 yıllık)
Yazar
Sarina ve ark (40)
PFS %39.3 (RIC allo-HKHN) Donörü olan hastaların PFS ve OS
vs %14.2 (allo-HKHN
oranları daha iyi olarak saptandı
yapılmamış);
OS %66 (RIC allo-HKHN) vs
%42 (allo-HKHN yapılmamış);
2 yıllık sonuçlar
Ekstranodal hastalık ve KPS<%90
olması, kötü sonuç ile ilişkisi
bulunan anlamlı risk faktörleri
MAC: myeloablatif hazırlık rejmi; MRD: tam uyumlu akraba donör; URD: akraba dışı donör; OS: genel sağkalım; RIC: düşük yoğunluklu hazırlık rejimi, KPS: Karnofsky Performans Skoru
Nüks-refrakter T hücreli lenfomalarda alloHKHN ile ilgili geniş seriler içeren veriler tablo 3’de
yer almıştır.
Tablo 3’de görüldüğü gibi çalışmaya alınan
hasta sayısı 52-119 arasında değişmekte, hazırlama rejimi olarak MAC veya RIC kullanılabilmektedir. Her iki hazırlama rejimi arasında belirgin bir
fark elde edilememiştir. NRM %12 ile %36 arasında, nüks oranı ise %32 ile %57 arasında değişmektedir. Keza uzun süreli PFS %30 ile %43 arasında
OS ise %39 ile 57 arasında değişmektedir (27-31).
Allo-HKHN’nin ilk seçenek tedavi olarak sunulması ile ilgili ilk çalışma örneği Corradini ve
arkadaşlarına aittir (32). Alemtuzumab (toplam
30mg) ve 2 kür CHOP sonrası Hyper-C-Hidam
(high dose Mtx, hiperfraksiyone siklofosfamid, high
dose ARA-C)’dan sonra donör varlığına göre otolog
veya allogeneik transplant ile konsolide edilmesi
planlanan çalışmada hastaların ancak %62’sine
sonuçta transplantasyon uygulanabilmiştir. Hazırlama rejimi Thiotepa, CY ve Fludarabin içermiştir.
Araştırıcı, alemtuzumab ve pretransplant Hyper-CHidam’ın dahi transplantasyona alınabilen hasta
sayısını arttırmadığı kanaatine varmıştır.
Sonuç olarak; nüks refrakter T hücreli lenfomada allo-HKHN, %35-50 oranında uzun süreli sağkalım şansı veren tedavi modalitesidir. Genel olarak
MAC genç, performansı iyi; RIC ise daha yaşlı ve
komorbiditesi olan hastalarda uygulamak doğru bir
68
seçenek olacaktır. Yeni ilaçlar dahil (Brentuximab
Vedotin, romidepsin) hiçbir tedavi modalitesi veya
oto-HKHN bu sonuca ulaşamamaktadır. Önemli
sorunlardan biri, erken nüks nedeni ile hastaların
1/3’ünün transplantasyon aşamasına gelememesidir. Bu durumda yeni ajanlarla hastalığı kontrol
edebilmek ve mümkün olduğunca daha fazla hastayı transplantasyona alabilmek mümkün olacaktır.
Düşük nüks oranı yanında, nükseden hastalarda
donör lenfosit infüzyonunun (DLI) etkin olması, GVL
etkisini ortaya koymaktadır (27,28,31).
Hodgkin lenfomada (HL) allogeneik
transplantasyon
Kemosensitif nüks Hodgkin lenfoma için kök
hücre destekli yüksek doz kemoterapi, standart
tedavi yaklaşımıdır (33). Günümüzde PET, otolog
transplantasyon öncesi yanıtı göstermede önemli
bir yöntemdir. Otolog transplantasyon öncesi PET
negatifliği daha iyi bir olaysız sağkalıma işaret
etmektedir (34). Internasyonal Prognostik skorun
yüksekliği (IPI≥3) ve kurtarma rejimi sonrası PET
pozitifliği, otolog transplantasyon sonrası hastalık
ile ilişkili ölüm oranını arttıran bir faktördür (35).
Eldeki verilere göre PET negatifliği sağlamak birinci
önceliğimiz olmalıdır.
Yeni ajanlardan Brentuximab vedotin (BV) otoHKHN sonrası nüks ve dirençli hastalarda tümör
yükünü azaltarak, allo-HKHN için bir köprü işlevi
görmektedir (36). Faz I çalışmada BV, nüks refrak-
8. ULUSAL KEMİK İLİĞİ TRANSPLANTASYONU ve KÖK HÜCRE TEDAVİLERİ KONGRESİ
ter olup %73’ü OKIT sonrası nüksetmiş 45 hastaya uygulandığında 11’i tam remisyon (CR) olmak
üzere 17 hastada yanıt alındığı bildirilmiştir.
Otolog transplant sonrası nükseden hastaların;
rezistan hastalıklarının olması, donör bulamamaları, düşük performansa sahip olmaları, organ disfonksiyonu nedeni ile çoğu allo-HKHN aşamasına
ulaşamamaktadır (37).
Hastalık kontrolünü sağlamak için uygulanan
tedavi rejimleri arasında kontrollü bir çalışma
yoktur ve kontrolsüz tek kollu çalışmalara dayanan verilere göre kurtarma rejimleri seçilmektedir. Lenfomayı kontrol altına alacak tedavilerden
biri Gemcitabine bazlı rejimlerdir. CALGB’nin 91
nüks-refrakter hastada (40’ı Oto-HKHN sonrası
nüks) GVD rejimi ile (Gemcitabine,Vinorelbine,
pegylated liposomal doxorubisin) ile genel yanıt
oranı (ORR) %70 ve CR oranı %19’dur (38). Diğer
bir rejim Bendamustindir. Sloan Kettering Kanser
Merkezi’nde 36 oto-HKHN sonrası nükseden has-
Kaynaklar
1. Dreger P. Role of allotransplantation for non-Hodgkin lymphoma and chronic lymphocytic leukemia. Annals of Oncology. 2011; 22 (suppl 4)(11th
International Conference on Malignant Lymphoma
Education Book): iv36-iv9.
2. Pasquini M, Wang Z. Current use and outcome of
hematopoietic stem cell transplantation. CIBMTR
Summary Slides, 2012. http://www.cibmtr.org;
2012.
3. Lapport G. Changing role of stem cell transplantation in follicular lymphoma. ASH 2012 Education
Book. 2012: 417-25.
4. Casulo C, Byrtek M, Dawson KL, Zhou X, Farber C,
Flowers CR, Hainsworth JD, Link BK, Zelenetz AD,
Friedberg JW. Early Relapse Of Follicular Lymphoma After R-CHOP Uniquely Defines Patients At High
Risk For Death: An Analysis From The National
Lymphocare Study. ASH 2013: Blood; 2013. p. 510.
5. Montoto S, Corradini P, Dreyling M, Ghielmini M,
Kimby E, Lopez-Guillermo A, Mackinnon S, Marcus
RE, Salles G, Schouten HC, Sureda A, Dreger P.
Indications for hematopoietic stem cell transplantation in patients with follicular lymphoma: a consensus project of the EBMT-Lymphoma Working Party.
Haematologica. 2013; 98(7): 1014-21.
6. Armand P, Kim HT, Ho VT, Cutler CS, Koreth J,
Antin JH, LaCasce AS, Jacobsen ED, Fisher DC,
Brown JR, Canellos GP, Freedman AS, Soiffer RJ,
Alyea EP. Allogeneic transplantation with reduced-intensity conditioning for Hodgkin and non-Hodgkin
lymphoma: importance of histology for outcome. Biol
Blood Marrow Transplant. 2008; 14(4): 418-25.
6-8 Mart 2014, ANTALYA
taya uyguladığında ORR %53 ve CR %33 bulunmuştur (39).
HL’de myeloablatif rejimlerle %50’ye varan NRM
saptanması üzerine RIC hazırlık rejimleri tercih
edilmeye başlanmış ve daha geniş - yoğun kemoterapi alan hastalarada uygulanılır hale gelmiştir.
RIC rejimler içinde biraz daha yoğun kabul edilen
rejimlerde nüks oranı (melphalan bazlı), düşük
doz TBI bazlı daha az yoğun rejimlere göre daha
düşüktür. Halen optimal hazırlama rejimi ile ilişkili
bir konsensus yoktur.
Otolog transplantasyon sonrası nüks hastalarda
Sarina ve arkadaşlarının (40) donör varlığına göre
yaptıkları araştırma, donöru olanların OS ve PFS
oranlarının daha iyi olduğunu ortaya koymuştur.
Geniş serilerde (hasta sayısı>100) tablo 4’de
görüldüğü gibi uzun süreli sağkalım, PFS ve OS
oranları yaklaşık %20 ve %30 arasına değişmektedir (40-44).
7. van Besien K, Loberiza FR, Jr., Bajorunaite R, Armitage JO, Bashey A, Burns LJ, Freytes CO, Gibson
J, Horowitz MM, Inwards DJ, Marks DI, Martino
R, Maziarz RT, Molina A, Pavlovsky S, Pecora AL,
Schouten HC, Shea TC, Lazarus HM, Rizzo JD,
Vose JM. Comparison of autologous and allogeneic
hematopoietic stem cell transplantation for follicular
lymphoma. Blood. 2003; 102(10): 3521-9.
8. Toze CL, Shepherd JD, Connors JM, Voss NJ, Gascoyne RD, Hogge DE, Klingemann HG, Nantel SH,
Nevill TJ, Phillips GL, Reece DE, Sutherland HJ,
Barnett MJ. Allogeneic bone marrow transplantation for low-grade lymphoma and chronic lymphocytic
leukemia. Bone Marrow Transplant. 2000; 25(6):
605-12.
9. Peniket AJ, Ruiz de Elvira MC, Taghipour G,
Cordonnier C, Gluckman E, de Witte T, Santini
G, Blaise D, Greinix H, Ferrant A, Cornelissen
J, Schmitz N, Goldstone AH. An EBMT registry
matched study of allogeneic stem cell transplants
for lymphoma: allogeneic transplantation is associated with a lower relapse rate but a higher
procedure-related mortality rate than autologous
transplantation. Bone Marrow Transplant. 2003;
31(8): 667-78.
10. Hari P, Carreras J, Zhang MJ, Gale RP, Bolwell
BJ, Bredeson CN, Burns LJ, Cairo MS, Freytes
CO, Goldstein SC, Hale GA, Inwards DJ, Lemaistre
CF, Maharaj D, Marks DI, Schouten HC, Slavin S,
Vose JM, Lazarus HM, van Besien K. Allogeneic
transplants in follicular lymphoma: higher risk of
disease progression after reduced-intensity compared to myeloablative conditioning. Biol Blood Marrow Transplant. 2008; 14(2): 236-45.
69
11. Avivi I, Montoto S, Canals C, Maertens J, Al-Ali H,
Mufti GJ, Finke J, Schattenberg A, Fanin R, Cornelissen JJ, Vernant JP, Russell N, Beguin Y, Thomson
K, Verdonck LF, Kobbe G, Tilly H, Socie G, Sureda
A. Matched unrelated donor stem cell transplant in
131 patients with follicular lymphoma: an analysis
from the Lymphoma Working Party of the European
Group for Blood and Marrow Transplantation. Br J
Haematol. 2009; 147(5): 719-28.
12. Khouri IF, Saliba RM, Erwin WD, Samuels BI, Korbling M, Medeiros LJ, Valverde R, Alousi AM, Anderlini P, Bashir Q, Ciurea S, Gulbis AM, de Lima M,
Hosing C, Kebriaei P, Popat UR, Fowler N, Neelapu
SS, Samaniego F, Champlin RE, Macapinlac HA.
Nonmyeloablative allogeneic transplantation with or
without 90yttrium ibritumomab tiuxetan is potentially curative for relapsed follicular lymphoma:
12-year results. Blood. 2012; 119(26): 6373-8.
13. Shea T, Johnson J, Westervelt P, Farag S, McCarty
J, Bashey A, Isola L, Baxter-Lowe LA, Kelly M,
Owzar K, Linker C. Reduced-intensity allogeneic
transplantation provides high event-free and overall
survival in patients with advanced indolent B cell
malignancies: CALGB 109901. Biol Blood Marrow
Transplant. 2011; 17(9): 1395-403.
14. Thomson KJ, Morris EC, Milligan D, Parker AN,
Hunter AE, Cook G, Bloor AJ, Clark F, Kazmi M,
Linch DC, Chakraverty R, Peggs KS, Mackinnon S.
T-cell-depleted reduced-intensity transplantation
followed by donor leukocyte infusions to promote
graft-versus-lymphoma activity results in excellent
long-term survival in patients with multiply relapsed
follicular lymphoma. J Clin Oncol. 2010; 28(23):
3695-700.
15. Pinana JL, Martino R, Gayoso J, Sureda A, de la
Serna J, Diez-Martin JL, Vazquez L, Arranz R,
Tomas JF, Sampol A, Solano C, Delgado J, Sierra
J, Caballero D. Reduced intensity conditioning
HLA identical sibling donor allogeneic stem cell
transplantation for patients with follicular lymphoma: long-term follow-up from two prospective multicenter trials. Haematologica. 2010; 95(7): 1176-82.
16. Rezvani AR, Storer B, Maris M, Sorror ML, Agura
E, Maziarz RT, Wade JC, Chauncey T, Forman SJ,
Lange T, Shizuru J, Langston A, Pulsipher MA,
Sandmaier BM, Storb R, Maloney DG. Nonmyeloablative allogeneic hematopoietic cell transplantation
in relapsed, refractory, and transformed indolent
non-Hodgkin’s lymphoma. J Clin Oncol. 2008;
26(2): 211-7.
17. Klyuchnikov E, Bacher U, Kroll T, Shea TC, Lazarus
HM, Bredeson C, Fenske TS. Allogeneic hematopoietic cell transplantation for diffuse large B cell
lymphoma: who, when and how? Bone Marrow
Transplant. 2014; 49(1): 1-7.
18. Rigacci L, Puccini B, Dodero A, Iacopino P, Castagna L, Bramanti S, Ciceri F, Fanin R, Rambaldi
A, Falda M, Milone G, Guidi S, Martelli MF, Mazza
P, Oneto R, Bosi A. Allogeneic hematopoietic stem
cell transplantation in patients with diffuse large
B cell lymphoma relapsed after autologous stem
cell transplantation: a GITMO study. Ann Hematol.
2012; 91(6): 931-9.
70
19. Bishop MR, Dean RM, Steinberg SM, Odom J, Pavletic SZ, Chow C, Pittaluga S, Sportes C, Hardy NM,
Gea-Banacloche J, Kolstad A, Gress RE, Fowler DH.
Clinical evidence of a graft-versus-lymphoma effect
against relapsed diffuse large B-cell lymphoma after
allogeneic hematopoietic stem-cell transplantation.
Ann Oncol. 2008; 19(11): 1935-40.
20. Passweg JR, Tichelli A, Meyer-Monard S, Heim D,
Stern M, Kuhne T, Favre G, Gratwohl A. Purified
donor NK-lymphocyte infusion to consolidate engraftment after haploidentical stem cell transplantation. Leukemia. 2004; 18(11): 1835-8.
21. Cooley S, Weisdorf DJ, Guethlein LA, Klein JP,
Wang T, Le CT, Marsh SG, Geraghty D, Spellman
S, Haagenson MD, Ladner M, Trachtenberg E, Parham P, Miller JS. Donor selection for natural killer
cell receptor genes leads to superior survival after
unrelated transplantation for acute myelogenous
leukemia. Blood. 2010; 116(14): 2411-9.
22. Durr C, Pfeifer D, Claus R, Schmitt-Graeff A, Gerlach UV, Graeser R, Kruger S, Gerbitz A, Negrin RS,
Finke J, Zeiser R. CXCL12 mediates immunosuppression in the lymphoma microenvironment after
allogeneic transplantation of hematopoietic cells.
Cancer Res. 2010; 70(24): 10170-81.
23. Bacher U, Klyuchnikov E, Le-Rademacher J, Carreras J, Armand P, Bishop MR, Bredeson CN, Cairo
MS, Fenske TS, Freytes CO, Gale RP, Gibson J, Isola
LM, Inwards DJ, Laport GG, Lazarus HM, Maziarz
RT, Wiernik PH, Schouten HC, Slavin S, Smith SM,
Vose JM, Waller EK, Hari PN. Conditioning regimens
for allotransplants for diffuse large B-cell lymphoma: myeloablative or reduced intensity? Blood.
2012; 120(20): 4256-62.
24. van Kampen RJ, Canals C, Schouten HC, Nagler A,
Thomson KJ, Vernant JP, Buzyn A, Boogaerts MA,
Luan JJ, Maury S, Milpied NJ, Jouet JP, Ossenkoppele GJ, Sureda A. Allogeneic stem-cell transplantation as salvage therapy for patients with diffuse
large B-cell non-Hodgkin’s lymphoma relapsing
after an autologous stem-cell transplantation: an
analysis of the European Group for Blood and Marrow Transplantation Registry. J Clin Oncol. 2011;
29(10): 1342-8.
25. Schmitz N, Wu HS, Glass B. Allogeneic transplantation in T-cell lymphomas. Semin Hematol. 2014;
51(1): 67-72.
26. Mak V, Hamm J, Chhanabhai M, Shenkier T, Klasa
R, Sehn LH, Villa D, Gascoyne RD, Connors JM,
Savage KJ. Survival of patients with peripheral
T-cell lymphoma after first relapse or progression:
spectrum of disease and rare long-term survivors. J
Clin Oncol. 2013; 31(16): 1970-6.
27. Dodero A, Spina F, Narni F, Patriarca F, Cavattoni
I, Benedetti F, Ciceri F, Baronciani D, Scime R, Pogliani E, Rambaldi A, Bonifazi F, Dalto S, Bruno B,
Corradini P. Allogeneic transplantation following a
reduced-intensity conditioning regimen in relapsed/
refractory peripheral T-cell lymphomas: long-term
remissions and response to donor lymphocyte infusions support the role of a graft-versus-lymphoma
effect. Leukemia. 2012; 26(3): 520-6.
8. ULUSAL KEMİK İLİĞİ TRANSPLANTASYONU ve KÖK HÜCRE TEDAVİLERİ KONGRESİ
28. Le Gouill S, Milpied N, Buzyn A, De Latour RP, Vernant JP, Mohty M, Moles MP, Bouabdallah K, Bulabois CE, Dupuis J, Rio B, Gratecos N, Yakoub-Agha
I, Attal M, Tournilhac O, Decaudin D, Bourhis JH,
Blaise D, Volteau C, Michallet M. Graft-versus-lymphoma effect for aggressive T-cell lymphomas in
adults: a study by the Societe Francaise de Greffe de
Moelle et de Therapie Cellulaire. J Clin Oncol. 2008;
26(14): 2264-71.
29. Glass B, Hasenkamp J, Jung W, al. e. Allogeneic
stem cell transplantation for patients with relapsed
or chemorefractory T-cell lymphoma: role of high
intensity conditioning. Annals of Oncology. 2011;
22: iv95.
30. Jacobsen ED, Kim HT, Ho VT, Cutler CS, Koreth J,
Fisher DC, Armand P, Alyea EP, Freedman AS, Soiffer RJ, Antin JH. A large single-center experience
with allogeneic stem-cell transplantation for peripheral T-cell non-Hodgkin lymphoma and advanced
mycosis fungoides/Sezary syndrome. Ann Oncol.
2011; 22(7): 1608-13.
31. Smith SM, Burns LJ, van Besien K, Lerademacher
J, He W, Fenske TS, Suzuki R, Hsu JW, Schouten
HC, Hale GA, Holmberg LA, Sureda A, Freytes CO,
Maziarz RT, Inwards DJ, Gale RP, Gross TG, Cairo
MS, Costa LJ, Lazarus HM, Wiernik PH, Maharaj D,
Laport GG, Montoto S, Hari PN. Hematopoietic cell
transplantation for systemic mature T-cell non-Hodgkin lymphoma. J Clin Oncol. 2013; 31(25): 3100-9.
32. Corradini P, Vitolo U, Rambakli A, al. e. Intensified
chemoimmunotherapy including up-front autologous or allogeneic stem cell transplantation for
young patients with newly diagnosed peripheral
T-cell lymphomas . Final results of a phase II multicenter prospective clinical trial. Blood. 2012; (20):
1984(a).
33. Schmitz N, Pfistner B, Sextro M, Sieber M, Carella
AM, Haenel M, Boissevain F, Zschaber R, Muller P,
Kirchner H, Lohri A, Decker S, Koch B, Hasenclever
D, Goldstone AH, Diehl V. Aggressive conventional
chemotherapy compared with high-dose chemotherapy with autologous haemopoietic stem-cell
transplantation for relapsed chemosensitive Hodgkin’s disease: a randomised trial. Lancet. 2002;
359(9323): 2065-71.
34. Moskowitz AJ, Yahalom J, Kewalramani T, Maragulia JC, Vanak JM, Zelenetz AD, Moskowitz CH. Pretransplantation functional imaging predicts outcome
following autologous stem cell transplantation for
relapsed and refractory Hodgkin lymphoma. Blood.
2010; 116(23): 4934-7.
35. Akhtar S, Al-Sugair AS, Abouzied M, Alkadhi Y,
Dingle M, Abdelsalam M, Soudy H, Darwish A, Eltigani A, Elhassan TA, Nabil-Ahmed M, Maghfoor I.
Pre-transplant FDG-PET-based survival model in
relapsed and refractory Hodgkin’s lymphoma: outcome after high-dose chemotherapy and auto-SCT.
Bone Marrow Transplant. 2013; 48(12): 1530-6.
36. Younes A, Bartlett NL, Leonard JP, Kennedy DA,
Lynch CM, Sievers EL, Forero-Torres A. Brentuximab vedotin (SGN-35) for relapsed CD30-positive
lymphomas. N Engl J Med. 2010; 363(19): 1812-21.
6-8 Mart 2014, ANTALYA
37. Kharfan-Dabaja MA, Hamadani M, Sibai H, Savani BN. Managing Hodgkin lymphoma relapsing
after autologous hematopoietic cell transplantation: a not-so-good cancer after all! Bone Marrow
Transplant. 2014.
38. Bartlett NL, Niedzwiecki D, Johnson JL, Friedberg
JW, Johnson KB, van Besien K, Zelenetz AD, Cheson BD, Canellos GP. Gemcitabine, vinorelbine, and
pegylated liposomal doxorubicin (GVD), a salvage
regimen in relapsed Hodgkin’s lymphoma: CALGB
59804. Ann Oncol. 2007; 18(6): 1071-9.
39. Moskowitz AJ, Hamlin PA, Jr., Perales MA, Gerecitano J, Horwitz SM, Matasar MJ, Noy A, Palomba ML,
Portlock CS, Straus DJ, Graustein T, Zelenetz AD,
Moskowitz CH. Phase II study of bendamustine in
relapsed and refractory Hodgkin lymphoma. J Clin
Oncol. 2013; 31(4): 456-60.
40. Sarina B, Castagna L, Farina L, Patriarca F, Benedetti F, Carella AM, Falda M, Guidi S, Ciceri F,
Bonini A, Ferrari S, Malagola M, Morello E, Milone
G, Bruno B, Mordini N, Viviani S, Levis A, Giordano
L, Santoro A, Corradini P. Allogeneic transplantation
improves the overall and progression-free survival of
Hodgkin lymphoma patients relapsing after autologous transplantation: a retrospective study based on
the time of HLA typing and donor availability. Blood.
2010; 115(18): 3671-7.
41. Sureda A, Robinson S, Canals C, Carella AM, Boogaerts MA, Caballero D, Hunter AE, Kanz L, Slavin S,
Cornelissen JJ, Gramatzki M, Niederwieser D, Russell NH, Schmitz N. Reduced-intensity conditioning
compared with conventional allogeneic stem-cell
transplantation in relapsed or refractory Hodgkin’s
lymphoma: an analysis from the Lymphoma Working Party of the European Group for Blood and
Marrow Transplantation. J Clin Oncol. 2008; 26(3):
455-62.
42. Robinson SP, Sureda A, Canals C, Russell N, Caballero D, Bacigalupo A, Iriondo A, Cook G, Pettitt A,
Socie G, Bonifazi F, Bosi A, Michallet M, Liakopoulou E, Maertens J, Passweg J, Clarke F, Martino R,
Schmitz N. Reduced intensity conditioning allogeneic stem cell transplantation for Hodgkin’s lymphoma: identification of prognostic factors predicting
outcome. Haematologica. 2009; 94(2): 230-8.
43. Burroughs LM, O’Donnell PV, Sandmaier BM, Storer
BE, Luznik L, Symons HJ, Jones RJ, Ambinder RF,
Maris MB, Blume KG, Niederwieser DW, Bruno B,
Maziarz RT, Pulsipher MA, Petersen FB, Storb R,
Fuchs EJ, Maloney DG. Comparison of outcomes
of HLA-matched related, unrelated, or HLA-haploidentical related hematopoietic cell transplantation
following nonmyeloablative conditioning for relapsed
or refractory Hodgkin lymphoma. Biol Blood Marrow
Transplant. 2008; 14(11): 1279-87.
44. Devetten MP, Hari PN, Carreras J, Logan BR, van
Besien K, Bredeson CN, Freytes CO, Gale RP, Gibson J, Giralt SA, Goldstein SC, Gupta V, Marks
DI, Maziarz RT, Vose JM, Lazarus HM, Anderlini P.
Unrelated donor reduced-intensity allogeneic hematopoietic stem cell transplantation for relapsed and
refractory Hodgkin lymphoma. Biol Blood Marrow
Transplant. 2009; 15(1): 109-17.
71
Download

LENFOMADA ALLOGENEİK HEMATOPOETİK KÖK HÜCRE NAKLİ