ORGANIZACIJA ZDRAVSTVENE
ZAŠTITE
-NIVOI ORGANIZACIJE I RAD USTANOVA
PROF DR MOMČILO
MOMČILO BABIĆ
Osnovni principi organizacije
zdravstvene službe


Zdravstvena zaštita predstavlja kombinaciju lične i
kolektivne odgovornosti za zdravlje, javne (državne)
odgovornosti za obezbedenje javnojavno-zdravstvenih
funkcija, čitavog spektra aktivnosti za obezbeđenje
drugih mera, koje uključuju sa jedne strane državni i
privatni sektor, a sa druge dobrotvorne i humanitarne
organizacije za preduzimanje akcija u zajednici.
U tom složenom sistemu izdvajaju se komponente kao
što su resursi (kadrovski i materijalni), finansiranje,
organizacija, administracija, upravljanje i pružanje
zdravstvenih usluga
NAJBOLJA ORGANIZACIJA
ZDRAVSTVENE ZAŠTITE




Ne postoji nijedan najbolji mogući ili neki opšte
preporučivani način za organizovanje zdravstvene
zaštite i zdravstvene službe.
Otuda i postoje vrlo velike razlike među zemljama
kada se radi o ciljevima, strukturi, organizovanju,
finansiranju i drugim karakteristikama.
Razlike su rezultat istorijskih, sociokulturnih,
ekonomskih, političkih i drugih faktora.
Bez obzira na sve postojeće razlike, postoje neke
zajedničke karakteristike, određeni najmanji
zajednički sadržaj, koji se može prepoznati u svim
organizovanim zdravstvenim sistemima i koji je osnov
njihove dalje gradnje.
NIVOI ZDRAVSTVENE ZAŠTITE


Podela na nivoe zaštite sačinjena je na osnovu veličine
populacije koju pojedini nivo obezbeđuje, zatim na
osnovu karakteristike oboljenja i stanja kojima se
pojedini nivoi bave, kao i na osnovu nekih
organizacionih karakteristika.
Najčešće se govori o četiri nivoa zaštite, od kojih je
prvi, neprofesionalni, ili nivo laičke zaštite, a ostali
predstavljaju nivoe profesionalne zaštite
Samozaštita



Samozaštita je neprofesionalni, laički nivo zaštite i
ostvaruje se u porodici.
Populaciona grupa obuhvaćena tim oblikom zaštite
najčešće iznosi od 1 do 2, a maksimalno 10 osoba.
Na ovom nivou obezbeđuju se mere za očuvanje i
unapređenje zdravlja, prevenciju oboljenja,
samodijagnozu, samolečenje i samomedikaciju, kao i
socijalna podrška i nega obolelim i slabim članovima
porodice
PRIMARNA ZAŠTITA



Ovaj prvi, profesionalni nivo zaštite bio je u početku
shvaćen kao medicina prvog kontakta ili primarna
medicinska zaštita, odnosno zaštita koja se pruža
pacijentu od strane kvalifikovanog zdravstvenog radnika
(lekara ili sestre) kada se pacijent prvi put javi sa
simptomima ili znacima oboljenja .
Koncept je kasnije evoluirao u pravcu primarnog,
profesionalnog nivoa zaštite koji uključuje lekara i
članove njegovog tima.
Tim je različit, u različitim sredinama i obuhvata pored
lekara, medicinsku sestru, babicu, patronažnu sestru,
socijalnog radnika, negde čak i fizioterapeuta
SEKUNDARNA ZAŠTITA


Definiše se kao nivo zaštite koji se obezbeđuje kroz
specijalističku službu, ili nivo zaštite gde je potrebna
specijalizovana pažnja za kompleksnija stanja od onih koje
može rešiti lekar opšte prakse na primarnom nivou .
Specijalisti koji rade na ovom nivou su takozvani »opšti
specijalisti« i to su opšti hirurzi, internisti, ginekolozi,
psihijatri, koji pružaju zaštitu u tzv. opštim bolnicama.
TERCIJERNA ZAŠTITA



Ovaj nivo zaštite definiše se kao visoko specijalizovan ilil
subspecijalistički nivo i uključuje visoko specijalizovane
usluge koje se ili mogu pružati samo u specijalizovanim i
za posebne svrhe osnivanim institucijama ili zahtevaju
subspecijalističke kadrove kao što su plastični hirurzi,
neurohirurzi, kardiohirurzi i drugi .
Specijalizovane institucije koje pružaju ovu zaštitu su
istovremeno i škole za zdravstvene kadrove (kao što su
univerzitetske bolnice, klinike i slično).
Administrativna jedinica za pružanje ove zaštite je region
a veličina populacije je od 500.000 do
5
miliona.
ZDRAVSTVENA SLUŽBA

Pružanje zdravstvenih usluga je zadatak zdravstvene
službe, koja se definiše kao: »permanentan i širom zemlje
raspoređen sistem uspostavljenih institucija koje imaju
višestruke ciljeve, među kojima su zadovoljavanje različitih
zahteva i potreba stanovništva kao i obezbeđenje
zdravstvene zaštite za pojedinca i zajednicu. Zdravstvena
služba pruža širok spektar kako preventivnih tako i
kurativnih usluga.« .
VANBOLNIČKE USTANOVE



Ove ustanove pruž
pružaju usluge kod urgentnih, po život opasnih
stanja, kod akutnih bolesti koje traž
traže hitnu intervenciju kao i
kod hroničnih, gde je potrebno praćenje i kontrola.
Postoji širok dijapazon organizacionih oblika vanbolničke
zašštite u svetu.
za
Njihov razvoj je rezultat zahteva da se rasterete bolnice i
ostvari - lečenje u jeftinijim uslovima. Ambulantno
mbulantno-poliklinička odeljenja bolnica su bil
bila
a prve vanbolničke
institucije koje su opisane i koje su se zadrzale i do danas.
HITNA SLUŽBA



Hitna ili urgentna služ
služba, pruž
pruža usluge akutno obolelim ili
povređ
povre
đenim pacijentima.
Ova služ
služba koristi se takođ
takođe i kao jednostavan
jednostavan ulazak u
bolnicu (bez uputa) čak za stanja koja nisu hitna.
Istražživanja pokazuju da je svega 5% slučajeva koji su
Istra
koristili hitan prijem zaista i bili hitni sluč
slučajevi, 45% bilo je
urgentno, a 50% ni jedno ni drugo .
Neke bolnice pruž
pružaju i tzv. hitnu pomoć na mestu nesre
nesrećće. U
naššoj zemlji to je zadatak posebno organizovane služ
na
službe hitne
pomoći,
osim u masovnim katastrofama, kada bolnice formiraju
posebne ekipe za izlazak na teren.
POLIKLINIKA



Poliklinička ili ambulantna služ
služba, koja prati bolesnika
posle hospitalizacije u bolnici, ali mož
može biti takođ
takođe i
referalni nivo sa primarne zaš
zaštite, kada obezbeđ
obezbeđuje
pregled i dijagnostiku i donosi odluku o potrebi prijema u
bolnicu..
bolnicu
Ovakav oblik za
zašštite veoma je razvijen u naš
našoj zemlji.
Tako je recimo, Poliklinika Kliničkog centra Srbije
referalni je nivo, kako za PZZ tako i za specijalističke
služžbe u domovina zdravlja,
slu
zdravlja, čak i u opš
opštim bolnicama.
Posebno mesto među vanbolnič
vanbolničk
kim ustanovama pripada
institucijama ili organizacio
organizacionim
nim oblicima rada koji su od
osnivanja namenjeni primarnom kontaktu pacijenta sa
profesionalnim zdravstvenim sistemom i nazivaju se
institucijama primarne zaš
zaštite.
INSTITUCIJE PRIMARNE ZASTITE




»U svom originalnom i najuž
najužem smislu primarna zaš
zaštita
podrazumeva zastitu prvog kontakta, mesto gde pacijent
sreće zdravstvenog radnika.
To je mesto gde se tretiraju svakodnevni problemi i
preduzimaju preventivne mere« .
To je »ona prva linija zaš
zaštite, koja nije ograničena na
pacijenta sa specifičnom boleš
bolešću ili specifič
specifične dobne grupe
grupe..
To je polje zaš
zaštite gde pacijenti ostvaruju prve kontakte sa
doktorom i imaju direktan pristup ka njemu« .
Institucije primarne zastite su, dakle, nivo zaš
zaštite na kome
se, u različitim sredinama, odvijaju različite aktivnosti
izmeđ
izme
đu zdravstvenog sistema i pojedinca i zajednice.
ORGANIZACIONI OBLICI



Organizacioni oblici institucija PZZ podrazumevaju bilo
grupnu (zdravsteni centri, domovi zdravlja, grupna praksa)
bilo individualnu praksu. Mesto pruž
pružanja zdravstvene zaš
zaštite
tog tipa je ordinacija, kuća obolelog, škola, radno mesto.
Glavnu kadrovsku komponentu ovog nivoa zaš
zaštite čini lekar
opššte medicine, koji bi trebalo da bude porodični lekar.
op
Aktivnosti koje slede nakon konferencije u Alma Ati
Ati,
predsttavljaju ozbiljne i sistematske pokuš
preds
pokušaje da lekar opš
opšte
medicine pruž
pruža zdravstvenu zaš
zaštitu stanovniš
stanovništvu, bez obzira
na godine starosti, dijagnostičke entitete, sisteme organa,
organa , bez
obzira na kategorije stanovni
stanovnišštva .
ZADACI DOMA ZDRAVLJA








prati i proučava zdravstveno stanje stanovništva,
higijenske prilike i uslove života stanovništva,
sprovodi mere za zdravstvenu zaštitu žena, trudnica,
odojčadi, predškolske dece, omladine, radnika,
sprovodi mere na sprečavanju, suzbijanju, ranom
otkrivanju i lečenju zaraznih i drugih masovnih
oboljenja i povreda,
obavlja patronažnu službu,
organizuje i radi na zdravstvenom vaspitanju,
leči i sprovodi rehabilitaciju obolelih i povređenih u
ustanovi i stanu bolesnika,
sprovodi mere u cilju sprečavanja oboljenja usta i zuba
i vrsi lečenje i
obavlja dezinfekciju i dezinsekciju
BOLNIČKA ZAŠTITA




Organizovana nega i lečenje teš
teških bolesnika vrlo rano su
prepoznati kao fundamentalna potreba života u zajednici.
Tako bolnica, jedan od najstarijih oblika institucionalne
zdravstene zaš
zaštite, vodi poreklo još
još iz vremena Bude.
U trećem veku pre nove ere, za vreme vladavine imperatora
Asoke u Indiji i na Cejlonu, prvi put se pominju ustanove
namenjene smeš
smeštaju i lečenju obolelih.
Na evropskom kontinentu, preteče bolnica se formiraju prvo
u hramovima antičke Grčke (Asklepijevi hramovi) i kasnije
Rima, a zatim, sa razvojem i dominacijom hriš
hrišćanstva, u
crkvama i manastirima ili uz njih.
Za razliku od Jevreja koji su isticali duž
dužnost porodice u
obezbeđ
obezbe
đivanju pomoći obolelim i hendikepiranim članovima,
hriššćanska religija je ovu duž
hri
dužnost proš
proširila na celu
zajednicu. Bolnice su predstavljale ili delove crkvi ili su se
gradile u njihovoj neposrednoj blizini, a kontrolisao ih je i
njima upravljao crkveni kler. One su, izmedju ostalog, u tom
periodu posluž
poslužile širenju i integrisanju crkve u svakodnevni
život ljudi.
KORENI BOLNICA



Većina evropskih naziva za bolnice i potiče od latinske reč
reči
hospitium (gostoljublje,
(gostoljublje, gostinstvo, goš
gošćenje) kojom su se
nazivale sobe za goste, a u kojima su po crkvama i
manastirima smeš
smeštani oboleli putnici namernici, ali i sami
svešštenici i kaluđ
sve
kaluđeri.
U naš
našem jeziku, naziv bolnica potiče od slovenskog korena
bol, i prvi put se spominje u Hilandarskom tipiku Svetog
Save iz XIII veka.
Ovim tipikom je uređ
uređeno osnivanje najstarije srpske bolnice,
ubrzo po izgradnji samog manastira Hilandar na Svetoj gori,
1191. godine. Posle ove, osnovane su i ostale srednjevekovne
srpske bolnice u Studenici, Mileš
Mileševu, Dečanima i Ravanici.
DANAŠNJE BOLNICE



Bolnice, kakve mi danas poznajemo, fenomen su dvadesetog
veka, rođ
rođene iz istih socijalnih i kulturalnih fenomena koji su
stvorili modernu medicinu, modernog lekara i medicinsku
sestru.
Organizacija današ
današnjih bolnica se u velikoj meri razlikuje od
grubih organizacionih formi koje su postojale u prethodnom
veku, tako da mož
možemo reći da su to nove vrste organizacija sa
novim karakteristikama, ali i novim problemima koji odatle
proističu.
Mnogobrojni faktori, uključuujući i druš
društveno
tveno--političke,
ekonomske i tehnološ
tehnološke, dovode do razvoja organizacionih
oblika koji su zajednički za većinu postojećih bolnica, iako se
te forme donekle modifikuju pod dejstvom specifičnih uslova
određ
odre
đene sredine, različitim političkim uticajima kao i
faktorima svojstvenim samim bolnicama.
DEFINICIJA BOLNICE



Ne postoji opš
opšte prihvaćena, međ
međunarodna definicija bolnice.
Generalno, to su ustanove koje služ
služe za smeš
smeštaj, negu i
lečenje bolesnika. Preciznije, Komitet eksperata SZO je
šezdesetih godina predlož
predložio ovu definiciju bolnice:
»Bolnica je stacionarna ustanova koja obezbeđ
obezbeđuje
kratkotrajnu i dugotrajnu medicinsku zaš
zaštitu sastavljenu od
posmatranja, dijagnostičkih, terapijskih i rehabilitacionih
usluga pruže
pruženih
nih osobama koje pate, ili se sumnja da pate, od
nekog oboljenja ili povrede, kao i usluga pruž
pruženih
porodiljama i njihovoj novorodjenčadi.
Bolnice mogu, ali ne moraju obezbeđ
obezbeđivati i ambulantne
usluge svojim pacijentima.«
SVOJINA BOLNICA





Prema vlasniš
vlasništvu, bolnice mogu biti:
drušštvene - vlasnik je lokalna zajednica, i one su u većini
dru
sistema zdravstvene zaš
zaštite najbrojnije;
držžavne - dr
dr
držžava je vlasnik bolnica ili za određ
određena
oboljenja ili populacione
grupe i finansira njihov rad iz svog budž
budžeta;
karitativne - osniva ih crkva ili različite filantropske
organizacije; i
privatne bolnice - osnivaju ih pojedinci ili grupe ljudi.
VELIČNA BOLNICA





Prema veličini, bolnice mogu imati od desetak kreveta
(minimalan broj za zadovoljavanje standarda prema
Američkom udruž
udruženju bolnica je šest postelja pa do preko
hiljadu,, a kod nas minimum 10 postelja).
hiljadu
Shodno ovom kriterijumu razlikuju se lokalne (opš
(opštinske),
intermedijarne i regionalne (nacionalne) bolnice. Dva su bitna
razloga u razmatranju značaja veličine
veličine bolnice.
Prvo, veća bolnica mož
može da obezbedi veći broj kompleksnih
usluga stanovniš
stanovništvu, i drugo, veličin
veličina
a bolnice je neposredno
povezana sa troš
troškovima bolnice.
Veće bolnice obezbeđ
obezbeđuju širi spektar usluga svojim
pacijentima, ali su im i ukupni troskovi poslovanja veći.
Razlike izmeđ
između velikih i malih bolnica su i u tome, što su ove
druge, manje formalne strukture, manje otuđ
otuđene u
komunikacijama i stoga uspeš
uspešnije u lečenju pacijenata.
Sa veličinom bolnice raste broj osoba uključenih u procese
upravljanja i kontrole, što se manifestuje većim među
međusobnim
sobnim
otuđ
otu
đenjem i nezadovoljstvom zaposlenih u njima.
OPŠTE BOLNICE



Opšti karakter bolnice je izraž
Opš
izražen većim brojem oboljenja
koja u njoj mogu da se leče njenom dostupnoš
dostupnošću pacijentima
svih uzrasnih grupa i širokim spektrom usluga koje ove
bolnice obezbeđ
obezbeđuju.
Iako duž
dužina bolničkog lečenja nije element za klasifikaciju
ovih bolnica, naglaš
naglašava se
se da su one namenjene uglavnom
kratkotrajnoj hospitalizaciji, i da bi trebalo da obezbede
najvcći deo akutne bolničke zdravstvene zaš
zaštite na određe
određenoj
noj
teritoriji.
To su uglavnom lokalne ili intermedijarne (međ
(međuop
uopšštinske)
bolnicee. Do pre izvesnog vremena preporučivalo se da bi
bolnic
takve bolnice trebalo da imaju izmeđ
između 400 i 600 bolničkih
postelja,, međ
postelja
međutim, danas je broj bolničkih postelja sve manje
pouzdan pokazate
pokazatelj efikasnosti bolnice i njenog
funkcionisanja, poš
pošto se
se du
dužžina bolničkog leče
lečenja sve viš
više
skraćuje,, a raste broj invazivnih dijagnostičkih i terapijskih
skraćuje
procedura koje se mogu sprovoditi u dnevnoj bolnici.
NEPROFITNE OPŠTE BOLNICE


Neprofitne opš
opšte bolnice, namenjene kratkotrajnoj
hospitalizaciji pacijenata, nose teret koriš
korišćenja bolnica u
većni sistema zdravstvene zaš
zaštite u svetu obezbeđ
obezbeđujući viš
više
od polovine postelja i reš
rešavajući oko dve trećine zahteva za
bolničkim lečenjem, posebno u opš
opštoj hirurgiji, internoj
medicini i akuš
akušerstvu.
One takođ
takođe obezbeđ
obezbeđuju i viš
više od polovine vanbolničkih,
speecijalističko
sp
cijalističko--konsultativnih pre
pregleda, pa se s pravom mož
može
reći da ove bolnice čine »kičmu« svakog sistema zdravstvene
zašt
za
štite.
ite.
SPECIJALNE BOLNICE

Za razliku od opš
opštih, bolnice koje se specijalizuju za jednu
vrstu oboljenja ili jednu starosnu ili polnu grupu
pacijenata, označavaju se kao specijalne, ukazujući na
preedominantni tip usluga koje obezbeđ
pr
obezbeđuju stanovni
stanovnišštvu.

Preteče ovih ustanova bile su prva samostalna porodiliš
Prete
porodilišta
(najranije poznato je iz VIl veka u Aleksandriji),
leprozorijumi, bolnice za duš
duševno obolele, tuberkulozu i
venerične bolesti. Dečije bolnice su se razvile iz specijalnih
banjsko--klimatskih lečilista za rahabilitaciju i tuberkuloznu
banjsko
decu.
SPECIJALNE BOLNICE

Danas je opš
opšte prihvaćeno miš
mišlj
ljeenje da bi velike specijalne
bolnice trebalo graditi samo u univerzite
univerzitetskim ce
centrima gde
se obavlja dodiplomska i poslediplomska nastava iz medicine.
Neophodno je istaći da promena načina le
lečenja, odnosno
stava druš
društva prema načinu lečenja nekih bolesti dovodi do
potrebe za razvojem ovih specijalnih bolnica, ili do smanjenja
njihovog broja.

Ovaj trend je naročito uočljiv na primeru specijalnih bolnica
za lečenje tuberkuloze i psihičkih poremećaja, čiji se broj
smanjuje ili one u razvijenim zemaljama čak i nestaju, dok je
istovremeno sve izraž
izraženija potreba za povećanjem broja
specijalnih bolnica za lečenje različitih oboljenja u starosti
(gerijatrijskih bolnica, za reumatologiju, za rehabilitaciju i
drugih).
UNIVERZITETSKE BOLNICE (KLINIKE)


Stacionarne zdravstvene ustanove koje pored zdravstvene
obavljaju obrazovnu i nauč
naučno istrazivačku delatnost i slu
služže
kao nastavna baza medicinskim fakultetima i školama, u
Zapadnoj Evropi i Americi nazivaju se univerzitetskim
bolnicama (teaching hospitals).
U naš
našem sistemu zdravstvene zaš
zaštite ove vrste bolnica se
zovu klinike, klinički ce
centri ili kliničkokliničko-bolnički centri (od
grčkog korena kline - postelja, lež
ležaj, krevet), i po spektru
usluga koje pruž
pružaju pacijentima, mogu biti kako opš
opšte, tako
i specijalne bolnice.
POKAZATELJI RADA BOLNICA



Imajući u vidu realne ciljeve bolnica,
bolnica, koje nije teš
teško
artikulisati, a sastoje se u obezbeđ
obezbeđivanju stacionarnog
lečenja i nege obolelim pacijentima, u analizi bolničke
zdravstvene služ
službe uobičajeno se koriste dve grupe
pokazatelja:
pokazatelji stanja (strukture) koji se odnose na mrež
mrežu,
opremljenost i osoblje koje u njima radi i
pokazatelji funkcionisanja (performanse) koji se odnose na
koriššćenje, kvalitet i troš
kori
troškove rada ovih ustanova.
ZAVOD ZA JAVNO ZDRAVLJE





Prema važ
važećem Zakonu o zdravstvenoj zaštiti delatnost
zavoda za javno zdravlj
zdravljee obuhvata najmanje:
socijalnu medicinu sa organizacijom zdravstvene služ
službe,
zdravstveno vaspitanje, zdravstvenu statistiku, informatiku i
ekonomiku zdravstva;
epidemiologiju sa mikrobiologijom, parazitologijom i
virusologijom;
higijenu sa zaš
zaštitom životne sredine i
dezinfekciju, dezinsekciju i deratizaciju.
APOTEKA

Apoteka je zdravstvena ustanova u kojoj se obezbeđ
obezbeđuje
snabdevanje stanovniš
stanovništva i zdravstvenog sistema
lekovima i drugim lekovitim sredstvima, priprema
magistralnih lekova i galenskih preparata, kao i
informisanje stanovniš
stanovništva o njihovoj pravilnoj
upotrebi..
upotrebi
Klinički centar







Klinički centar je zdravstvena ustanova koja objedinjuje
delatnost tri ili više klinika, tako da čini funkcionalnu celinu,
organizovanu i osposobljenu da može uspešno obavljati
poslove i zadatke koji se odnose na:
1) obavljanje visokospecijalizovane specijalističkospecijalističkokonsultativne i stacionarne zdravstvene delatnosti;
2) obrazovnoobrazovno-nastavnu delatnost;
3) naučnoistraživačku delatnost.
Klinički centar obavlja specijalizovanu polikliničku i bolničku
zdravstvenu delatnost iz više grana medicine, odnosno oblasti
zdravstvene zaštite.
Klinički centar može se osnovati samo u sedištu univerziteta
koji u svom sastavu ima fakultet zdravstvene struke.
Klinički centar u državnoj svojini u čijem sedištu ne postoji
opšta bolnica za teritoriju za koju je osnovan obavlja i
delatnost opšte bolnice.
Zavod za javno zdravlje


Zavod za javno zdravlje je zdravstvena ustanova koja se
osniva za teritoriju više opština, odnosno grada, kao i za
teritoriju Republike, u skladu sa Planom mreže.
Pod javnim zdravljem, podrazumeva se ostvarivanje javnog
interesa stvaranjem uslova za očuvanje zdravlja stanovništva
putem organizovanih sveobuhvatnih aktivnosti društva
usmerenih na očuvanje fizičkog i psihičkog zdravlja, odnosno
očuvanje životne sredine, kao i sprečavanje nastanka faktora
rizika za nastanak bolesti i povreda, koji se ostvaruje
primenom zdravstvenih tehnologija i merama namenjenih
promociji zdravlja, prevenciji bolesti i poboljšanju kvaliteta
života.
Zavod za javno zdravlje:










1) prati, procenjuje i analizira zdravstveno stanje stanovništva i
izveštava nadležne organe i javnost;
2) prati i proučava zdravstvene probleme i rizike po zdravlje
stanovništva;
3) predlaže elemente zdravstvene politike, planove i programe sa
merama i aktivnostima namenjenim očuvanju i unapređenju zdravlja
stanovništva;
4) vrši informisanje, obrazovanje i obuku stanovništva za brigu o
sopstvenom zdravlju;
5) vrši procenu efikasnosti, dostupnosti i kvaliteta zdravstvene
zaštite;
6) planira razvoj stručnog usavršavanja zdravstvenih radnika i
zdravstvenih saradnika;
7) podstiče razvoj integrisanog zdravstvenog informacionog sistema;
8) vrši primenjena istraživanja u oblasti javnog zdravlja;
9) sarađuje i razvija partnerstvo u društvenoj zajednici na
identifikaciji i rešavanju zdravstvenih problema stanovništva;
10) obavlja druge poslove, u skladu sa zakonom.
Zavod za transfuziju krvi





Zavod za transfuziju krvi je zdravstvena ustanova koja obavlja poslove
prikupljanja krvi i krvne plazme za preradu, testiranje krvi, obezbeđivanje
potreba za krvnim derivatima i lekovima proizvedenim od krvi, distribuciju
krvnih derivata, dijagnostička ispitivanja, terapijske postupke, kontrolu i
nadzor transfuziološkog lečenja, prikupljanje matičnih ćelija, tipizaciju
tkiva, konsultacije u kliničkoj medicini, kao i promociju i organizaciju
dobrovoljnog davalaštva krvi.
Zavod za transfuziju krvi može se osnovati samo u sedištu univerziteta koji
u svom sastavu ima fakultet zdravstvene struke.
Zavod za transfuziju krvi utvrđuje jedinstvenu doktrinu, obezbeđuje njeno
sprovođenje i stručno povezivanje sa službama za transfuziju krvi pri
stacionarnim zdravstvenim ustanovama.
Snabdevanje krvlju i krvnim derivatima obezbeđuju zavodi za transfuziju
krvi i službe za transfuziju krvi pri stacionarnim zdravstvenim ustanovama.
Zavod za transfuziju krvi u saradnji sa Crvenim krstom Srbije podstiče i
organizuje aktivnosti na omasovljavanju dobrovoljnog davalaštva krvi,
sprovođenju programa prikupljanja krvi, kao i planiranje potreba u lekovima
proizvedenim iz krvi.
Kliničko-bolnički centar




Kliničko - bolnički centar je zdravstvena ustanova koja obavlja
visokospecijalizovanu specijalističko - konsultativnu i
stacionarnu zdravstvenu delatnost na tercijarnom nivou iz jedne
ili više grana medicine.
Pored uslova predviđenih ovim zakonom za opštu bolnicu,
kliničko--bolnički centar u granama medicine iz kojih obavlja
kliničko
visokospecijalizovanu zdravstvenu delatnost mora ispunjavati i
uslove predviđene ovim zakonom za kliniku.
Kliničko--bolnički centar se može osnovati samo u sedištu
Kliničko
univerziteta koji u svom sastavu ima fakultet zdravstvene
struke.
Kliničko--bolnički centar u državnoj svojini u čijem sedištu ne
Kliničko
postoji opšta bolnica obavlja za teritoriju za koju je osnovan i
odgovarajuću delatnost opšte bolnice.
Klinika





Klinika je zdravstvena ustanova koja obavlja
visokospecijalizovanu specijalističkospecijalističko-konsultativnu i
stacionarnu zdravstvenu delatnost iz određene grane
medicine, odnosno stomatologije.
Klinika obavlja i obrazovnu i naučnoistraživačku delatnost,
u skladu sa zakonom.
Klinika, u skladu sa delatnošću koju obavlja, mora
ispunjavati i uslove iz zakona.
Klinika se može osnovati samo u sedištu univerziteta koji u
svom sastavu ima fakultet zdravstvene struke.
Klinika u državnoj svojini u čijem sedištu ne postoji opšta
bolnica obavlja za teritoriju za koju je osnovana i
odgovarajuću delatnost opšte bolnice.
Institut





Institut je zdravstvena ustanova koja obavlja
visokospecijalizovanu specijalističkospecijalističko-konsultativnu i stacionarnu
zdravstvenu delatnost, ili samo visokospecijalizovanu
specijalističko--konsultativnu zdravstvenu delatnost iz jedne ili više
specijalističko
grana medicine ili stomatologije.
Institut obavlja obrazovnu i naučnoistraživačku delatnost, u skladu
sa zakonom.
Pored uslova propisanih zakonom za obavljanje zdravstvene
delatnosti, institut mora ispuniti i uslove koji su propisani
zakonom kojim se uređuje oblast naučnoistraživačke delatnosti.
Institut se može osnovati samo u sedištu univerziteta koji u svom
sastavu ima fakultet zdravstvene struke.
Institut u državnoj svojini u čijem sedištu ne postoji opšta bolnica
obavlja za građane sa te teritorije i odgovarajuću delatnost opšte
bolnice.
Download

ORGANIZACIJA ZDRAVSTVENE ZAŠTITE