ilk yar'larimizin sevgili dostlari,
yasananlar fevkalade uzucu...
ekteki yaziyi yazali epey oldu,
ama listeye yollamali miyiz diye
epey tereddut gecirdikten sonra, yolluyoruz...
kosullar ne olursa olsun
cocuklarimiz, ilk goz agrilarimiz
dunyanin neresinde olursa olsun hepimizin ilk yar'lari,
hele ki koy cocuklari...
onlar icin daha fazlasini yapabilmemiz gerek...
belki de sikintilarimizin kokeninde
onlar icin yapilanlarin yetersiz olmasi yok mu?
her zaman daha fazlasini ve
daha guzelini yapma dogrultusundaki
cabalarimizi surdurmemiz gerekmez mi?
Suruc YBO'dan tanidigimiz,
(2kez gitmistik, Mahmut Hocamiz da yaz kampinda misafirimiz olmustu)
Mahmut Hocamizin
istegini tekrar hatirlatiyor,
selam sevgi ve saygilarimizi iletiyoruz..
ILKYAR
"Eger gonderebilirseniz cocuklar icin giysiler
gonderin dogrudan bana..." dedi
Mahmut hocamiz:
Mahmut Yavuz
Abdurrahman Simsek Anadolu Saglik Meslek Lisesi
Hurriyet Mah Eski Mezarlik sokak no:40
SURUC / SanliUrfa
0505 478 8931
Guzel cocuklarimizin gelecegine guzellikler katmak icin
belki bir kitap, belki de buyugunuzun anisina bir kitaplik icin,
belki de daha fazlasi icin:
(lutfen bagisinizin aciklama kismina isminizi yazin, hesap sahibi ILKYAR)
Is Bankasi ODTU Subesi (4229) 706968 TL - TR26 0006 4000 0014 2290 7069 68
Euro Hesabı: TR920006400000242293507426
Dolar Hesabı: TR910006400000242293576217
http://www.ilkyar.org.tr/izlenimler/140717%20nasil%20destek%20olabilirsiniz.pdf
-Cocuklarimiz, ilk goz agrilarimiz, ilk yarimiz;
hele ki uzaklardaki, YIBO’lardaki cocuklarimiz, kardeslerimiz…
site: http://www.ilkyar.org.tr e-posta: [email protected]
Vural Beyimiz> http://vuralaltin.blogspot.com/
Ata Hocamiz> http://atatezbasaran.blogspot.com.tr/
Kas Gucuyle Devri Alem Erden> http://www.KaslaGit.com
Hangisi Gerçek? Mesaj göndermeye ilk defa bu kadar uzun bir ara verdik... Acaba İLKYAR ne yapıyordu, niye suskundu diye merak etmiş olabilirsiniz? İLKYAR her zamanki gibi yollardaydı, 4400km yol katetti, 17günlük bir zaman dilimi geçti... Bir süredir de adapte olmaya çalışıyoruz herşeyimizle. Tüm etkinliklerin yükünü çeken sevgili Aydın, sevgili Yezdan... Sağda ilk yarʹlarımızın sevgili abisi Ferman, arka planda da sevgili Hafize... Ön sol köşedeki elin sahibi sevgili Mehmet Hoca, oradaki tepeye ne zaman çıktığını ve orada hangi bitkileri bulduğunu anlatıyor heyecanla... Son gün Aydın Saniye öğretmenin ʺiyi dayanıyorsunuz bu tempoyaʺ sözüne ʺtüm yorgunluğumuzu seyahat sonrasına saklıyoruzʺ şeklinde yanıt vermişti... Aydınʹla konuştuğumuzda dönüşümüzün hemen ertesi günü şaşırmıştım, ʺTekirdağʹdayım, işteyim.ʺ Şaşırmıştım çünkü sabah 4ʹde kalkmıştık... Ankaraʹya gece 8ʹde ulaştıktan sonra yola çıkmıştı, İstanbulʹa doğru. Biraz önce bayramlaşırken 4 gündür ateşler içinde yattığını anlatmıştı... Dinlenip, ilaçlara yüklenip eski tempoya dönmeye çalışıyorsunuz, hiçbir zaman da pişman olmuyorsunuz, yine koşarak giderim o güzel çocuklara diye düşünüyor insan... Ama hayata adapte olmak o kadar da kolay olmuyor... Eşim karşılıyor geçen pazar, gönüllülerimiz onca yolun ardından otobüsten deney ve etkinlik kutularını depoya taşırken vedalaşıyor ve ayrılıyoruz. Arabada açık kalan radyo 3 den sesler çarpıyor kulağıma, kendi kendime soruyorum, ʺBen nereye geldim, burası neresi?ʺ Oysa 16 gündür, kulağımda çocuk sesleri, onların buruk türküleri, zaman zaman neşeli coşkuları tüm günlerimizi ve gecelerimizi dolduruyordu... Bilim otobüsü nerelerden geçmedi ki... Bu fotoğraf sabahın erken saatlerinde otobüsün önünden çekilmiştir... Virajlardan birini yeni dönmüşüz kıymetli kaptanlarımız Erkan ve Atilla sayesinde... ʺEv gecikiyor, dolaplar, kombi...ʺ diye özet veriyor eşim, nesneler herhangi bir çağrışım yapmıyor, hep aklımda uçuruma atılan kız: Nedenini, hikayenin sonunu hiç soramamıştım, o kadarını dinlemek epey bir acı vermişti... İki ağabey kızkardeşlerini alıp götürüyorlar köyün dışına, gittikleri yer daha önce bilinen, kullanılmış bir yer, sanki efsanelerde kurban edilen bakirelerin sunulduğu bir uçurum... İki ağabey kendilerine verilen görevi yapıyor, kızkardeşlerini uçuruma itip gidiyorlar... Ertesi gün o civarlarda gezen iki öğretmen inleme seslerinin olduğu yere gittiklerinde kan revan içerisinde kızı görüyorlar. Bir telaşla kızı arabalarına alıp ilçedeki hastaneye götürüyorlar... Kız kendisine geldiğinde hikayesini dinliyorlar... İyileştikten sonra yatılı okula götürüyor öğretmenler. Kız kendini toparlamaya başlıyor, geleceğe yönelik umutlar taşımaya, liseyi başka bir yerde okuyup eğitimini sonuna kadar götürmek için canla başla derslerine sarılıyor... Haftalar geçiyor, bir gün iki ağabey yatılı okula çıkıp geliyorlar, kız kardeşlerini evci çıkarmak istiyorlar... Kampüste araçla geçerken gençlik ve bir başka canlılık görüyorum... Tenis kortlarında enerjisini beceriye dönüştürmeye çalışanlar, kortların önündeki masalarda gelecek bayramın planını yapanlar... Otobüste gönüllülerin anlattığı 19 kardeşli çocuğun hikayesi, ya da annelerini kaybetmiş, en küçüklerini herkesin kendi çocuğu gibi benimsediği kardeşler aklıma geliyor, ʺyok, yokʺ demişlerdi, ʺbabam bu bayramda gelmez...ʺ Acaba geldi mi? 16‑17 günde ne kadar olduğu belli olmayan uyku saatlerinin dışında sürekli kulağınızı dolduran çocuk sesleri aklınızdan silinmiyor... Sanki ʺbizi bırakıp nereye gittiniz?ʺ diyen güzel çocuklarımız önünüze çıkıyor... Sürekli dinleyip artık aklınızda tutamadığınız hikayelerin bıraktığı ağır bir tortunun altında eziliyorsunuz... İLKYAR Hakkari, Van, Muş, Bingöl, Elazığ ve Malatyaʹda bağışçılarımızın hediye ettiği malzemelerin yerine ulaştığını belgelemek için yollara düştü. Bu koyunlardan biri geçtiğimiz günlerde sofranızda mıydı acaba? Düşüncesi bile korkunç değil mi? Bilim otobüsünün önünde susuz bir eylül geçiren koyunlar... Hakkari ʹden... Ahmet Peynircioğlu, Esin Saka ve Levent Özgür çifti; Mürşide İşcan, Ata Tezbaşaran, Vural Altın, Dilhan Ezer, Müslim Bozyiğit Hocalarımızın eşleri, dostları ve yakınlarına; Umut Köprüleri Vakfına (Bridges of Hope, NY, ABD), Başkent Rotary Kulübü üyelerine, STM çalışanlarına, Erden Eruç ve Around and Over Vakfına; ayrıca Yaşar Birleşik Pazarlama (Pınar), Harsbroʹya, ODTÜ Kolejine, Nükhet Taşman ve arkadaşlarına, Zeytinʹe, BTFʹye (Bridge to Turkey Foundation) teşekkürlerimizi sunuyoruz. 17 gün boyunca ne hangi takım kazandı, hangi dizi başladı, iphone6ʹlar, galaksi7ʹler ne oldu, ne de kim kime nasıl kızdı, neler yaptı farkında bile olmadık... Şimdi de hiç farkında olmak istemiyoruz, tek farkında olmak istediğimiz canımız cananımız ilk göz ağrımız sevdiğimiz ilk yarʹlarımızın güzellikleri, çabalarımızsa onlara dah fazla layık olmak... Desteklerinize çok teşekkür ediyor, saygılarımızı sunuyoruz. İLKYAR ilkyarlarımızın geleceğine güzellikler katmak için belki bir kitap için, belki anısını yaşatmak istediğiniz büyüğünüz için bir kitaplık, belki de daha fazlası için İş bankası ODTÜ şubesi (4229) 706968 TL TR26 0006 4000 0014 2290 7069 68; Euro Hesabı: TR920006400000242293507426 Dolar Hesabı: TR910006400000242293576217 (Hesap sahibi İLKYAR) Lütfen bağışınızın açıklama kısmına isminizi mutlaka lütfen belirtin… www.ilkyar.org.tr [email protected] izlenimleri dostlarınızla paylaşıp onları üye yaparak (eposta adreslerini bize yolluyarak), sitenizde, bloğunuzda ilkyarʹın tanınırlığını arttırabilirsiniz, ancak başka amaçlarla ilkyar izlenimlerindeki ve sitesindeki resimler izinsiz kullanılamaması gerektiğini hatırlatın lütfen... 
Download

hangisi gerçek