Tarihi Tuğla Duvarların Tekstil Donatılı Harç (TRM) ile
Güçlendirilmesi
Pelin E. Mezrea, İrem A. Yılmaz
İstanbul Teknik Üniversitesi, İnşaat Fakültesi
Tel: (212) 383 52 11, (537) 978 35 50
E-Posta: [email protected], [email protected]
Medine İspir1, İhsan Engin Bal2, Alper İlki1
İstanbul Teknik Üniversitesi, İnşaat Fakültesi1 & Deprem Müh. ve Afet Yön. Enstitüsü2
Tel: (532) 135 63 43, (212) 285 65 32, (212) 285 38 38
E-Posta: [email protected], [email protected], [email protected]
Öz
Tarihi yığma yapıların inşasında kullanılan malzemelerin, bu malzemelerin
dayanımlarının ve işçilik kalitesinin değişkenliği yığma yapı davranışında çeşitliliğe
sebep olmaktadır. Ülkemizde kültürel mirasın önemli bir kısmını oluşturan mevcut
yığma yapıların fazlalığı düşünüldüğünde, bu konuda yapılan araştırma sayısı oldukça
azdır. Nadir görülen kuvvetli yer hareketlerine karşı koyabilecek dayanım ve sünekliğe
sahip olmamaları, zaman içindeki bozunmalar gibi sebepler nedeniyle yığma yapıların
ana taşıyıcı elemanı olan duvarlar, yatay yük taşıma kapasitesi ve süneklik açısından
genellikle yetersiz kalmaktadır. Güçlendirme uygulaması yapılırken yapısal özellikleri
iyileştirmenin yanı sıra; yapının mimari özelliklerinin, özgün tarihi dokusunun
korunması ve uygulama kolaylığı aranan özellikler olmalıdır. Tekstil donatılı harç ile
güçlendirme, aranan bu özellikleri sağlamasının yanında, geri döndürülebilir olması
nedeniyle de klasik güçlendirme yöntemlerine alternatif olmaktadır. Bu çalışmada,
tekstil donatılı harç ile güçlendirmenin kayma davranışına etkisini araştırmak amacıyla,
1930lu yıllarda inşa edilen tarihi bir binadan alınan tuğlalar ile altı adet yığma duvar
numunesi imal edilmiştir. Harcın yığma malzeme ile uyumlu çalışması, etkin bağlayıcı
ve düşük maliyetli olması gibi özellikleri sebebiyle; tekstil donatılı malzeme, numune
yüzeyine harç kullanarak yapıştırılmıştır. Duvarların diyagonal basınç etkisi altında
davranışını deneysel olarak belirlenirken, sıvanın etkinliği ve tekstil donatılı
malzemenin davranışa etkisi araştırılmıştır. İki adet numunenin yüzeyleri, tarihi
harçların mekanik özelliklerini yansıttığı düşünülen yeniden üretilmiş düşük dayanımlı
harç ile sıvanmıştır. İki adet numune ise karbon tekstil donatılı ve orta dayanımlı harç
kullanılarak güçlendirilmiştir. Referans davranışı belirlemek amacıyla da numunelerden
ikisine herhangi bir güçlendirme ve sıva uygulaması yapılmamıştır. Güçlendirilmiş
numuneler referans numunelerle kıyaslandığında, kayma dayanımı, şekildeğiştirme
kapasitesi ve enerji tüketme kapasitesinde önemli artış sağlandığı görülmüştür.
Anahtar sözcükler: Tarihi yığma yapı, karbon donatılı harç, kayma dayanımı, diyagonal
basınç, güçlendirme
Giriş
Onarım veya koruma/güçlendirme teknikleri sayesinde mevcut yığma yapıların
oluşturduğu kültürel mirasın devamlılığını sağlamak, gerçekleşebilecek maddi ve
manevi kayıpları engellemek mümkün olabilmektedir. Klasik güçlendirme tekniklerinin
(püskürtme beton, harç enjeksiyonu, çelik gergiler ile öngerilme uygulaması vb.)
genellikle yapıda ciddi kütle artışı yaratması, uygulama alanının kısıtlı olması,
uygulamanın zaman alması ve yüksek maliyetli olması gibi özellikleri yeni güçlendirme
teknikleri arayışına sebep olmuştur (Luccioni ve Rougier, 2011). Tekstil malzemeler
1980’li yıllardan beri betonarme veya yığma yapı elemanlarını güçlendirme amaçlı
kullanılsa da uygulama sıklığı özellikle son yıllarda dikkate değer artış göstermiştir
(Papanicolaou ve diğ., 2007). Yığma duvarlarda lifli polimer uygulamasının (FRP)
tekrarlı veya monotonik yükleme altında kayma davranışındaki etkisi Ehsani ve diğ.
(1997), Triantafillou (1998), Valluzi ve diğ. (2002), Faella ve diğ. (2004), Prota ve diğ.
(2006), İlki ve diğ. (2008), Roca ve Araiza (2010), Leone ve diğ. (2012) tarafından
deneysel olarak araştırılmıştır. Bu çalışmalarda lifli polimer ile güçlendirmenin
duvarların kayma dayanımı ve şekildeğiştirme kapasitesini büyük oranda arttırdığı
sonucuna varılmıştır. Ayrıca lifli polimer ile güçlendirilmiş duvarların davranışına dair
Triantafillou (1998), Haroun ve diğ. (2005) ve Prota ve diğ. (2008) çeşitli analitik
modeller sunmuştur. Olumlu özelliklerine rağmen lifli polimer uygulamasında
epoksinin yüksek maliyeti, nemli yüzeylerde veya düşük sıcaklıkta uygulama zorluğu,
buhar geçirgenliğinin olmaması (Papanicolaou ve diğ., 2007) ve geri döndürülebilir
olmaması gibi dezavantajlar bulunmaktadır. Söz konusu eksiklikler, tekstil malzemenin
organik bağlayıcı yerine inorganik malzeme ile yüzeye yapıştırılması ile
giderilebilmektedir. Papanicolaou ve diğ. (2007) yığma duvarlarda tekstil donatılı harçla
(TRM) güçlendirmeyi ilk defa denemiş ve lifli polimer uygulaması ile karşılaştırmıştır.
Çalışma sonunda kayma dayanımı açısından TRM uygulamasının neredeyse (%65-70
oranında) FRP uygulaması kadar etkili olduğu gözlenmiştir. Şekildeğiştirme kapasitesi
incelendiğinde TRM uygulamasının, FRP uygulamasına kıyasla %15-30 daha etkin
olduğu görülmüştür. TRM uygulamasının ülkemizdeki tarihi tuğla duvarların mekanik
davranışına olan etkilerinin araştırıldığı bu çalışmada bağlayıcı olarak harç kullanılmış,
yığma malzeme ile uyumlu çalışma, etkin aderans, düşük maliyet ve gerektiğinde
uygulamanın geri sökülebilmesi amaçlanmıştır. Harç-duvar ve harç-karbon lifli tekstil
donatı arayüzlerinde mümkün olduğunca fazla aderans elde etmek için ızgara şeklinde
karbon lifli malzeme tercih edilmiştir.
Deney Programı
Gerçekleştirilen deneysel çalışmanın temel hedefi, tekstil donatılı harç ile güçlendirme
uygulamasının tarihi yığma binaların kayma davranışı üzerindeki etkisini araştırmaktır.
Bu amaçla, altı adet yığma duvar numunesinin davranışı diyagonal basınç yüklemesi
altında test edilmiştir. Numune isimlendirmesi D-A-B (c) kodlaması ile yapılmıştır. “D”
diyagonal basınç yüklemesini, “A” tekstil donatısı tipini, “B” sıva tipini, “(c)” ilgili
numune setinde numune numarasını ve “0” ilgili hanede uygulamanın bulunmadığını
ifade etmektedir. “L” düşük dayanımlı sıva çeşidini, “T” orta dayanımlı sıva çeşidini ve
“C” tekstil donatısı olarak karbon lifli malzemenin kullanıldığını belirtmektedir.
Toplam altı adet duvar numunesi, her numune seti iki duvar numunesini kapsamak
üzere üç ayrı numune seti oluşturacak şekilde sınıflandırılmıştır. Yığma duvar
numunelerin özellikleri, Tablo 1’de verilmiştir.
2
Numune İsmi
D-0-0 (1)
D-0-0 (2)
D-0-L (1)
D-0-L (2)
D-C-T (1)
D-C-T (2)
Tablo 1 Duvar Numunelerinin Özellikleri.
Set Numarası
Sıva Tipi
Set 1
Set 1
Set 2
Düşük dayanımlı
Set 2
Düşük dayanımlı
Set 3
Orta dayanımlı
Set 3
Orta dayanımlı
Tekstil Donatı
Karbon ızgara
Karbon ızgara
Malzeme Özellikleri
Tuğla
Yığma duvar numunelerinin imalatında 1930’lu yıllarda inşa edilmiş tarihi bir binanın
yıkımından elde edilen hasarsız tuğlalar kullanılmıştır. Söz konusu binaya ait cephe
görüntüsü ve taşıyıcı duvar örneği Şekil 1’de görülmektedir.
Şekil 1 Tarihi binanın cephe görüntüsü ve taşıyıcı duvar örneği.
Toplanan tuğlalara ait örnekler ve nominal boyutlar Şekil 2’de verilmiştir. Rastgele
seçilen 14 adet tuğla numunesi üzerinde gerçekleştirilen basınç deneyleri ile ortalama
basınç dayanımı 9.0 MPa, standart sapma 2.3 MPa ve varyasyon katsayısı 0.26 olarak
hesaplanmıştır. Tuğlaların eğilme dayanımını tespit etmek amacıyla, üç noktalı eğilme
deneyi yapılmıştır. 6 adet numune test edilmiş ve ortalama eğilme dayanımı 1.7 MPa,
standart sapması 0.7 MPa ve varyasyon katsayısı 0.42 olarak hesaplanmıştır. Tuğla
boyutlarının ve mekanik özelliklerinin değişiklik göstermesi, tuğlaların harman tuğlası
olup üretiminde herhangi bir standart takip edilmediğini işaret etmektedir.
70
235
Şekil 2 Tuğlaların genel görünümü ve nominal boyutları (mm).
3
115
Harç ve Sıva
Duvar numunelerinin imalatında kullanılan derz harcı, tarihi binalardaki derz harçlarının
mekanik özelliklerini temsil edecek şekilde, yeniden üretilmiştir. Harcın
hazırlanmasında çimento, kireç, su ve kum bileşenleri kullanılmıştır ve sırasıyla bu
bileşenlerin karışım oranı ağırlıkça 1:2:2.9:15 şeklindedir. İspir (2010) çeşitli karışım
oranlarının denenmesiyle bu karışım oranının tarihi binalardaki derz harçlarının
karakteristiklerini yansıttığını belirtmiştir. Eğilme deneyi için prizmatik harç
numuneleri (Boyutlar=160(uzunluk)x40(genişlik)x40(yükseklik) mm) alınmıştır. Basınç
deneyi ise eğilme deneyinden elde edilen parçalar üzerinde yapılmıştır. Eğilme ve
basınç deneyleri için kullanılan deney düzenekleri, Şekil 3’te görülmektedir. Bu
deneylerden elde edilen mekanik özellikler Tablo 2’de özetlenmiştir.
Şekil 3 Eğilme ve basınç deneyi sistemleri.
Tablo 2 Derz Harcı Mekanik Özellikleri.
Basınç Dayanımı (MPa)
Eğilme Dayanımı (MPa)
28 günlük
90 günlük
28 günlük
90 günlük
1.40
1.53
0.46
0.56
Sıvanın kayma davranışı üzerindeki etkisini belirlemek için duvar numunelerinin
yüzeyine iki farklı sıva uygulanmıştır. Birincisi, tarihi yapıların derz harcını temsil ettiği
düşünülen ve duvar imalatı için derzlerde kullanılan düşük dayanımlı harçtır. Ancak, bu
harcın aderansını ve işlenebilirliğini arttırmak için, diğer bileşen oranları korunarak su
miktarı arttırılmıştır. Bu karışımda kullanılan çimento, kireç, su ve kumun ağırlıkça
oranı sırasıyla 1:2:3.7:15 şeklindedir. Bu harç, Tablo 1’de L (düşük dayanımlı) ile
gösterilmiştir. Sıva harcından alınan örnekler üzerinde yapılan basınç ve eğilme
deneylerinden elde edilen mekanik karakteristikler, Tablo 3’te verilmektedir.
Tablo 3 Düşük Dayanımlı Sıva Harcı Mekanik Özellikleri.
Basınç Dayanımı (MPa)
Eğilme Dayanımı (MPa)
28 günlük
90 günlük
28 günlük
90 günlük
0.87
1.09
0.34
0.41
İkinci tip sıva harcı, üretici tarafından sağlanan kuru karışımın su ile karıştırılmasından
oluşmaktadır. Kuru karışım ve suyun ağırlıkça karışım oranı, sırasıyla 15:2.5 olarak
kullanılmıştır. Bu harç, Tablo 1’de T (orta dayanımlı) ile gösterilmiştir. Orta dayanımlı
bu sıva harcının ortalama basınç ve eğilme dayanımları Tablo 4’te verilmiştir.
4
Tablo 4 Orta Dayanımlı Sıva Harcı Mekanik Özellikleri.
Basınç Dayanımı (MPa)
Eğilme Dayanımı (MPa)
28 günlük
90 günlük
28 günlük
90 günlük
9.83
10.37
2.75
4.77
Tekstil Malzeme
İki yönlü çalışan liflerden oluşan karbon ızgara malzeme, Şekil 4’te verilmektedir.
Üretici firma, tekstil malzeme ve harcın beraber bulunduğu sisteme ait mekanik
özellikleri Tablo 5’de verildiği şekilde tanımlamıştır.
Şekil 4 Karbon ızgara malzeme.
Tekstil
Malzeme
Karbon
Tablo 5 Karbon Izgara Donatılı Harcın Mekanik Özellikleri.
Çekme
Elastisite
Kopma Uzaması Nominal Ağırlık
Dayanımı (ff) Modülü (Ef)
(ızgara) (ɛfu)
(ızgara)
(MPa)
(MPa)
(%)
(gr/m2)
8.4
500
1.68
220
Kalınlık
(tf)
(mm)
5
Numune Üretimi
Toplam altı adet yığma duvar numunesi yaklaşık 85 yıllık tarihi bir binanın yıkımından
elde edilen hasarsız tuğlalar ve binanın orijinal harcını temsil edecek şekilde yeniden
üretilen harç ile örülmüştür. Tüm numuneler, makine yağı ile iyice yağlanmış tahta
paletler üzerinde imal edilmiştir. Her numune sekiz yatay sıra tuğladan oluşmaktadır.
Duvarlarda şaşırtma oluşturabilmek için bazı yatay sıraların başında ve sonunda 50 mm
genişliğinde kesilen tuğlalar kullanılmıştır. Numunenin yatay ve düşeyde dengede
olmasına dikkat edilmiştir. Üretim aşamalarına ait fotoğraflar, Şekil 5’de verilmiştir.
Güçlendirme Uygulaması
İki adet yığma duvar numunesi (Set 3) karbon ızgara malzeme ve orta dayanımlı sıva
kullanılarak güçlendirilmiştir. Güçlendirme işleminden önce, numune yüzeyleri tüm
yabancı maddelerden, tozdan temizlenmiş ve ıslatılmıştır. Tuğla duvar yüzeyleri mala
yardımıyla orta dayanımlı harç karışımı ile sıvanmıştır. Tüm yüzeye karbon ızgara
malzeme el ile yerleştirilmiş ve ardından yüzeyler yeniden sıvanmıştır. Düzlem dışı
deformasyonlardan kaçınmak amacıyla duvarların her iki yüzüne de güçlendirme
yapılmıştır. Sıva ve tekstil malzemenin toplam kalınlığı yaklaşık 15 mm’dir.
Yüzeylerdeki sıvanın çatlamasını önlemek için sıvanın kurumasını takiben yaklaşık 30
5
dakika sonra yüzeyler su ile ıslatılmıştır. Yatay ve düşey derz yükseklikleri sırası ile 21
mm ve 13 mm olup duvar numunelerinin nominal boyutları 235x755x755 mm’dir
(Şekil 6). Güçlendirme adımları Şekil 7’de gösterilmiştir.
Şekil 5 Duvar numunesi üretim aşamaları.
Şekil 6 Duvar numunesi geometrik özellikleri (boyutlar mm).
Şekil 7 Güçlendirme aşamaları.
Diyagonal Basınç Deney Düzeneği
İmalat ve güçlendirme aşamaları yukarıda anlatılan toplam altı adet yığma duvar
numunesi, düzlem içi deformasyonlar oluşturacak şekilde diyagonal basınç yüklemesi
altında denenmiştir. Yükleme 500 kN kapasiteli hidrolik kriko yardımı ile yapılmıştır.
Uygulanan yükler 1000 kN kapasiteli yükölçer aracılığı ile kaydedilmiştir. Yığma duvar
numunelerinde oluşan yerdeğiştirmeleri takip etmek için numunenin her iki yüzünün
orta kısmına birer yatay ve düşey 25 mm kapasiteli yerdeğiştirmeölçer yerleştirilmiştir.
Ayrıca numunedeki tüm boy yerdeğiştirmeleri belirlemek amacıyla her numunede 1000
6
mm kapasiteli dört adet yerdeğiştirmeölçer kullanılmıştır. Deney düzeneği ve ölçüm
sistemi Şekil 8’de görülmektedir.
Şekil 8 Diyagonal basınç deney düzeneği.
Deney Sonuçları
Tarihi yığma duvarların tekstil donatılı harç ile güçlendirmesinin kayma davranışındaki
etkisini belirlemek amacıyla düzenlenen deneysel çalışmanın sonuçları göçme modu,
kayma dayanımı, kayma dayanımı seviyesindeki kayma şekildeğiştirmesi ve yutulan
enerji başlıklarıyla değerlendirilmiştir.
Göçme Modu
Diyagonal basınç yüklemesi etkisinde, sıvalı (Set 2 ve 3) duvar numunelerinin tümünde
hasarın aynı şekilde başladığı gözlemlenmiştir. Numunenin kayma dayanımına
ulaşmasına yakın bir yük seviyesinde duvarın sağ ve sol köşelerinde düşey çatlaklar
oluşmuştur (Şekil 9). Göçme, tüm numunelerin yatay derz düzleminden ayrılması ile
gerçekleşmiştir.
Şekil 9 Duvar numunelerinde hasar başlangıcı.
Herhangi bir güçlendirme uygulaması yapılmadan referans olarak denenen Set 1
numuneleri, dayanımını aniden kaybederek gevrek bir davranış sergilemiştir. Yalnız
düşük dayanımlı sıva uygulanan Set 2 numuneleri ise referans numunelerine kıyasla
daha sünek bir davranış sergilemiştir. Set 1 ve Set 2 numunelerinin deney sonrasına ait
görüntüleri Şekil 10’da verilmiştir.
7
Şekil 10 Set 1 ve set 2 numunelerinin deney sonrası görüntüleri.
Orta dayanımlı sıva ve karbon tekstil malzeme ile güçlendirilen Set 3 numuneleri diğer
iki sete göre oldukça sünek davranış göstermiştir. Bu numunelerin köşelerinde sıvanın
bir miktar yüzeyden ayrıldığı ve yüzeydeki tekstil malzemenin yer yer yırtıldığı
gözlemlenmiştir, Şekil 11.
Şekil 11 Set 3 numuneleri deney sonu görüntüleri.
Mekanik Özellikler
Duvar numunelerinin yüzeylerinde yatay ve düşey olarak konumlandırılan 25 mm
kapasiteli yerdeğiştirmeölçerlerden ve yükölçerden elde edinilen veriler kullanılarak,
kayma gerilmesi-kayma şekildeğiştirmesi ilişkileri çizilmiştir (Şekil 12). Numunelere
ait kayma dayanımı (τms), kayma dayanımı seviyesindeki kayma şekildeğiştirmesi (γms)
ve tüketilen enerji değerleri (A) Tablo 6’da özetlenmiştir. Kayma gerilmeleri Eşitlik
1’de verilen formüle göre hesaplanmıştır. Buna göre τ kayma gerilmesini, P uygulanan
yük değerini, h numune yüksekliğini ve d numune derinliğini ifade etmektedir. Kayma
şekildeğiştirmeleri ise ASTM E519/E519M-10 takip edilerek belirlenmiştir (Eşitlik 2).
İlgili formülde γ kayma şekildeğiştirmesini, ΔV düşey yerdeğiştirmeyi, ΔH yatay
yerdeğiştirmeyi ve g ölçüm boyunu göstermektedir. Gerilme-şekildeğiştirme grafiğinin
belirli şekildeğiştirme seviyelerine kadar olan kısımlarının altında kalan alan, tüketilen
enerji olarak tanımlanmıştır. Buna göre tüketilen enerji, %0.5-2 şekildeğiştirme
aralığında yer alan bazı şekildeğiştirme değerleri için hesaplanmıştır.
(1)
(2)
8
Şekil 12 Kayma gerilmesi-kayma şekildeğiştirmesi grafikleri.
Numune
İsmi
D-0-0 (1)
D-0-0 (2)
D-0-L (1)
D-0-L (2)
D-C-T (1)
D-C-T (2)
Tablo 6 Numunelerin mekanik özellikleri.
Set
τms
A (x10-2)
γms
Numarası (MPa)
%0.5
%1
%1.5
Set 1
Set 1
Set 2
Set 2
Set 3
Set 3
0.23
0.17
0.35
0.26
0.92
0.72
0.0094
0.0048
0.0019
0.0025
0.0017
0.0037
0.07
0.06
0.15
0.12
0.45
0.38
0.19
0.13
0.27
X*
0.75
0.58
0.28
0.19
0.31
0.27
1.04
0.81
%2
0.35
0.25
X*
0.28
1.36
1.08
*: İlgili seviyede okuma kaydedilememiştir.
Set 1 ve 2’ye ait numuneler karşılaştırıldığında, düşük dayanımlı sıvanın kayma
dayanımını ortalama %53 arttırdığı görülmektedir. Güçlendirilmiş Set 3 numuneleri ise
referans olan Set 1 numunelerine göre ortalama %310 kayma dayanımı artışı
göstermiştir. Kayma şekildeğiştirmesinin %0.5 olduğu seviyede tüketilen enerji
açısından sonuçlar değerlendirildiğinde, düşük dayanımlı sıva ortalama referans
numunelere göre %108 artış sağlamıştır. Tekstil donatılı malzeme ve orta dayanımlı
sıva ile güçlendirilmiş Set 3 numunelerinde tüketilen enerji ise kontrol numunelerine
kıyasla %538 daha fazladır. Kayma şekildeğiştirmesinin %1’i gösterdiği noktada
tüketilen enerjiler karşılaştırıldığında, düşük dayanımlı sıva uygulanan numuneler
ortalama %69 artış gösterirken tekstil donatı ve orta dayanımlı harç ile güçlendirmenin
katkısı %315 artış şeklindedir.
Sonuç
Tuğla duvar yüzeyine uygulanmış olan düşük dayanımlı sıva gerek duvarların kayma
dayanımını, gerekse tüketilen enerji miktarını arttırmıştır. Duvarların tekstil donatılı orta
dayanımlı harç (her iki yüzde 15 mm kalınlıklı ve tek kat karbon ızgara donatılı) ile
güçlendirilmeleri durumunda ise kayma dayanımı ve tüketilen enerjide sağlanan artış
çok daha dikkat çekici düzeydedir.
9
Teşekkür
Çalışmanın gerçekleşmesindeki katkılarından dolayı Fyfe Europe S.A, Tekstar Ltd.
Ergün BİNBİR, Ahmet ŞAHİN, Cem DEMİR, Deniz Korhan DALGIÇ ve Ali Osman
ATEŞ’e teşekkür ederiz.
Kaynaklar
ASTM E519/E519M (2010) Standard test method for diagonal tension (shear) in
masonry assemblages, American Society for Testing Materials, USA.
Ehsani M. , Saadatmanesh H. , Al-Saidy A. (1997) Shear Behavior of URM Retrofitted
with FRP Overlays, Journal of Composites for Construction 1(1), pp. 17–25.
Faella C. , Martinelli E. , Nigro E. , Paciello S. (2004) Tuff masonry walls strengthened
with a new kind of C-FRP sheet: experimental tests and analysis, 13th World
conference on earthquake engineering, paper no 923.
Haroun, M. A. , Mosallam, A. S. and Allam K. H. (2005) Cyclic In-Plane Shear of
Concrete Masonry Walls Strengthened by FRP Laminates, 7th International Symposium
on Fibr-Reinforced (FRP) Polymer Reinforcement for Concrete Structures, pp. 327-340.
Ilki, A. , Ispir, M. , As, F. , Demir, C. And Kumbasar, N. (2008) FRP Retrofit of Walls
Constructed with Historical Bricks, Challanges for Civil Construction, CCC2008, Porto.
Ispir, M. (2010) A Comprehensive Experimental Research on the Behavior of Historical
Brick Masonry Walls of 19th Century Buildings. Ph.D. Thesis, Istanbul Technical
University, Instute of Science and Technology.
Leone M. , Sciolti M. S. and Aiello M. A. (2012) In-plane Shear Behaviour of BFRP
reinforced masonry panels, CICE-2012.
Luccioni, B. and Rougier, V. C. (2011) In-plane retrofitting of masonry panels with
fibre reinforced composite materials, Construction and Building Materials 25, pp 17251788.
Papanicolaou, C. G. , Triantafillou T. C. , Karlos, K. and Papathanasiou M. (2007)
Textile reinforced mortar (TRM) versus FRP as strengthening material of URM walls:
in-plane cyclic loading, Materials and Structures, pp 1081-1097
Prota, A. , Marcari, G. , Fabbrocina, G. , Manfredi G. and Aldea, C. (2006)
Experimental In-plane Behavior of Tuff Masonry Strengthened with Cementitious
Matrix-grid Composites, Journal of Composites for Costruction, 10(3), pp. 223-233.
Roca P. and Araiza G. (2010) Shear Response of Brick Masonry Small Assemblages
Strengthened with Bonded FRP Laminates for In-plane Reinforcement, Construction
and Building Materials, 24, pp.1372–1384.
Triantafillou, T. C. (1998) Strengthening of Masonry Structures Using Epoxy-bonded
FRP Laminates, Journal of Composites and Construction, 2 (2), pp. 96-104.
10
Valluzi, M. R. , Tinazzi, D. and Modena C. (2002) Shear Behaviour of Masonry Panels
Strengthened by FRP Laminates, Construction and Building Materials, 16, pp. 409-416.
11
Download

Tarihi Tuğla Duvarların Tekstil Donatılı Harç (TRM