Texts are taken from the official catalog of Serbian exhibition.
1:100
Igor Marid, architect
Један велики бели стп, 22 х 5 m, у правпугапнпм прпстпру павиљпна пкп кпга се пбилази на
размаку пд 1,5 m између оега и зидпва. Ппставка је ппдржана визуелним снимцима људи кпји се
крећу, пкп оега и звучним ефектима изазваним дпдирима ппсетилаца. Да ли је стварнп један
наспрам стп метафпра заједничкпг прпстпра? Да ли смп увек ми ти кпји смп у мпру нечега? Да ли
смп сами прптив свих или смп сами са свима? У свакпм случају јединка дели заједнички "стп" са
мнпштвпм и ту смп скпрп увек у заједничкпм прпстпру, у прпстпру кпји ми креирамп за нас. Један
гест унпшеоа стпла - ппвршине у павиљпн - вплумен је минималистички. Све је белп, белп се
раслпјава у спектар бпја, један стп се раслпјава у мнпштвп метафпра. Архитектура кпја се пстварује
пвим чинпм нас ппчиоава, буди из сна, иницира на размишљаое и ппсматраое дпгађаоа кпји се
пдвијају пкп нас. Ентеријер ппстаје екстеријер пкп нас нису празни зидпви негп архитектура
између кпје је етер, празнина и пунпћа, кпначнпст ппстављених пбјеката ппстаје разнпликпст
схватаоа. Кретаое чини да прпстпр пулсира, звуци испуоавају тишину, ми дпдирујемп ппвршину,
ми се гледамп и чујемп. Да ли нас пн раздваја или спаја? Да ли желимп да упптребимп стп за рад,
разгпвпр, прегпвараое, кап трпезу? Мпжда су оегпва димензија и сама ппставка превише
артифицијални да би нас пслпбпдили да га кпристимп на билп кпји начин а мпжда и не. Да ли
мпжемп да пвладамп оегпвпм димензијпм и уметничким дпживљајем кпјим зрачи у прпстпру и
да ли тп треба да урадимп зависи пд нас. Кпликп мнпштва у једнпм минималистичкпм гесту,
ппнуђенпм пд аутпра ппставке, у пдвајкада ппстављенпм идеалу маое је више и у тпј сведенпсти
би требалп прпнаћи пдгпвпр на ппстављенп питаое. Један пд "стп" пдгпвпра на задату тему
"COMMON GROUND" кпји ће бити ппнуђени на пвпгпдишоем 13. Бијеналу архитектуре у Венецији,
јединственпг верујем да нема пн се састпји управп у мнпштву пдгпвпра.
1:100
Un grande tavolo bianco, 22 x 5 m, nello spazio rettangolare del padiglione intorno al quale si gira a
distanza di 1,5 m tra di esso e i muri. L'impostazione è supportata dalle registrazioni visuali della gente
che si muove intorno ad esso e dagli effetti sonori provocati dai tocchi dei visitatori. E' veramente uno
contro cento la metafora per lo spazio comune? Siamo sempre noi quelli che ci troviamo nel mare di
qualcosa? Siamo soli contro tutti o siamo soli con tutti? In ogni caso l'individuo divide il comune “tavolo”
con la moltitudine e lì siamo quasi sempre nel terreno comune, nello spazio che noi creiamo per se
stessi. Un gesto di introduzione del tavolo - superficie nel padiglione - volume, è minimalistico. Tutto è
bianco, il bianco si stratifica nella gamma dei colori, un tavolo si stratifica nella moltitudine delle
metafore. L'architettura che si realizza con questo atto ci affascina, ci sveglia dal sonno, ci stimola a
pensare e ad osservare degli eventi che si svolgono intorno a noi. L'interno diventa l'esterno, intorno a
noi non ci sono le mura vuote ma l'architettura in mezzo alla quale si trova l'etere, il vuoto e la pienezza,
la finalità degli oggetti posti diventa la varietà delle comprensioni. Il movimento fa pulsare lo spazio, i
suoni riempiono il silenzio, noi tocchiamo la superficie, noi ci guardiamo e ci sentiamo. Ma esso ci divide
o ci unisce? Vogliamo usare il tavolo per il lavoro, per i discorsi, per le trattative o per mangiare? Forse la
sua dimensione e la stessa impostazione sono troppo artificiali per liberarci ad usarlo in qualsiasi modo e
forse no. Se possiamo conquistare la sua dimensione e la sua esperienza artistica con le quali splende
nello spazio e se dobbiamo farlo, dipende da noi. Quante moltitudini in un gesto minimalistico, offerto
dall'autore dell'impostazione, e dall'ideale posto da sempre meno è più e in tale riduzione bisognerebbe
trovare la risposta alla domanda fatta. Una delle “cento” risposte al tema posto “COMMON GROUND”
che saranno offerte alla 13. Biennale dell'architettura a Venezia, un unica credo non esista, è composta
proprio dalla moltitudine delle risposte.
1:100
A big white table, 22 x 5 m, in the rectangular space of the pavilion around which visitors can go at the
distance of 1.5 m between it and walls. The installation is supported by visual photos of people going
around the table, as well as sound effects created by visitors as they touch it. Is one vs. hundred a
possible metaphor of a common ground? Are we always those who are alone in an endless plethora of
things? Are we alone against everyone or alone with everyone? In any case, it is clear that an individual
shares a common “table” with many others and is almost always in the common ground, the space
which we create for ourselves. A gesture of bringing the table – the surface in the pavilion - volume, is a
minimalistic gesture. Everything is white, white is broken down into the spectrum of colors, a table is
broken down into a plethora of metaphors. Architecture thus created fascinates us, awakens us from the
dream, initiates thinking and encourages us to observe what is happening around us. The interior
becomes an exterior, we are not surrounded by empty walls but by architecture with ether in between,
emptiness and fullness, the definitiveness of the placed object becomes a diversity of perception.
Movements make the space pulsate, sound fill the silence, we touch the surface, we look at each other
and hear each other. Does it separate or join us?Do we want to use this table for work, conversations,
negotiations or as a dining table? Its size and the very position in the space are, perhaps, too artificial to
make us free to use it for any purpose, or, perhaps, they are not. Whether we can master its size and
artistic experience radiating in the space and whether we have to do this, depends on us? How many
plenties are there in a minimalistic gesture, offered by the author of the installation, in the ideal since
times immemorial that less is more? We should find an answer to the posed question. One of the
“hundred” answers to the theme “COMMON GROUND” that will be offered at this years 13th Venice
International Architecture Biennale, and, as I believe, there is no a uniform one, precisely consists of
plethora of opinions.
_____________________________________________________________________________________
One to one
Vladimir Milenkovid, architect
Бергерпвски* је сматрати да свака слика у себи садржи начин гледаоа. Осим штп нам пвп ппмаже
да стварнпст прихватимп кап прпстпр мпгућнпсти у кпјем има места за сампсталнпст пблика кпји је
настап или кпји настаје пред нама, ппмаже нам да исту ту стварнпст пппут Лукача* и пбликујемп
кап прпјекцију схватаоа света или става према живпту. Какп је данас мнпгп лакше негп пре
изједначити реалнп са илузивним мпрамп бити пбазриви кад је реч п преклппљеним сликама пнпг
штп је и пнпг штп бисмп желели да буде. У тпм смислу, сличније пнпм штп је билп давнп, у стаоу
смп да себе ппзиципнирамп у скпрп митплпшки ппмеренпј реалнпсти, у кпјпј виртуелнп лакп
ппстаје жељенп а пнп штп вплимп прпјекција алтерпванпг или неизвеснпг у кпјем је садржана и
сакривена тежина другпг мишљеоа. Без намере да се питаое птвпри, а јпш маое ппнуди пдгпвпр
у билп кпм виду међуппвезанпсти ствари и идеја, пвпгпдишое Венецијанскп бијенале мпжемп
схватити кап архитектпнску прилику у кпјпј себи пмпгућујемп да пппут Бурипа* кадрирамп
садашопст у свпј свпјпј нестабилнпсти и непдређенпсти. Тим пре, а упркпс директним језичким
кпнптацијама, тему пвпгпдишое излпжбе инсертујемп на хипертрпфирану ппјавнпст
архитектпнске ппзиције, на ппвршину стпла са кпјег пна нестаје у прпстпру и времену наших
ишчекиваоа, видљивих (самп) свакпм пд нас ппјединачнп (самп) на тај начин: ДОВОЉНО ЗА
ПОЧЕТАК ДОВОЉНО ЗА КРАЈ*
Uno su uno
È alla maniera di Berger * ritenere che ogni dipinto contiene in sè un modo di vedere. Oltre al fatto che
questo ci aiuta ad accettare la realtà come uno spazio delle possibilità in cui c'è spazio per l’autonomia
della forma che è stato creata o che si sta creando davanti a noi, aiutandoci a formare questa stessa
realtà come Lukacs * , come una proiezione di comprensione del mondo o dell'atteggiamento nei
confronti della vita. Essendo oggi più facile che mai equiparare il reale all’ illusorio, dobbiamo essere
cauti quando si tratta di immagini sovrapposte di ciò che è e di quello che vorremmo che fosse. In questo
senso, più simile a ciò che c’era molto tempo fa, siamo in grado di posizionarci in una realtà spostata,
quasi mitologica, in cui praticamente il virtuale facilmente diventa il desiderato e ciò che amiamo, la
proiezione dell’alternativo o dell’ incerta in cui è contenuto e e nascosto il peso di un secondo parere.
Senza l'intenzione di emettere aperti, e tanto meno di offrire una risposta a qualsiasi forma di
interconnessione delle cose e delle idee, la Biennale di Venezia di quest'anno può essere vista come
un'opportunità architettonica in cui ci permettiamo come Bouriaud * di comporre il presente nella sua
instabilità e incertezza. Ancor più, nonostante alle connotazioni linguistiche dirette, di inserire il tema
della mostra di quest'anno nell'aspetto ipertrofico della posizione architettonica, sulla superficie di un
tavolo dal quale scompare nello spazio e nel tempo delle nostre speranze, visibili (solo) ad ognuno di noi
(da solo), (solo) in questo modo: BASTA PER L’INIZIO, BASTA PER LA FINE
One to one
Bergerian is to believe that each image in itself comprises ways of seeing. In addition to helping one
accept the reality as the space of possibilities in which there is a place for autonomy of form, that has
emerged or is emerging in front of us, it also helps one shape, as Lukacs would, that very reality as a
projection of one’s comprehension of the world or the attitude towards life.Since nowadays, more than
ever, it is much easier to level real to illusionary, one has to be cautious when it comes to overlapping
images of that which is and that which one would like it to be. In that respect, as it once used to be, one
is able to position himself in almost mythological shifted reality, in which virtual easily becomes desired
and appreciated, the projection of altered or uncertain embedded with hidden intensity of the other
opinion. Without an intention of opening the issue, and even less offering a reply in any aspect of interrelatedness of objects and ideas, this year’s Venice Biennale can be understood as an architectural
chance that provides an opportunity, as Bourriaud does, to frame reality in all its instability and
indetermination. The more so, and despite direct linguistic connotations, the theme of this year’s
exhibition is inserted on the hypertrophied manifestation of architectural position, on the surface of the
table from which it disappears in space and time of our expectations, visible (only) to each one of us
individually (only) in that way: ENOUGH FOR THE BEGINNING ENOUGH FOR THE END*
* John Berger, Georg Lukacs, Nicolas Bouriaud, Darkwood Dub
______________________________________________________________________________
100:100
Milan Đurid, architect
Прeмa кoнвeнциjaмa писаоа, jeднoцифрeни брojeви сe пишу слoвимa дoк сe oстaли
(други) пишу цифрaмa. Oвaквo oдрeђeоe нaм сугeришe дa сe, мaкaр сa нaслoвoм
рaдa, нe мoжeмo jeзички зaбaвљaти. Или je бaш зaбaвa oнaj нивo кojи aрхитeктурa
увeк жeли дa пoтиснe, a aкo нe тo, oндa сaкриje. Крeтaоe у oквиримa нaслoвa рaдa, oд 100 кao
искaзa дo 100 кao фoрмe jeстe врхунксa зaбaвa, скaкутaоe пo пoљу знaчeоa : 100 кao oбjeкaт (
стo/table) 100 кao квaнтитeт (100 м2, oбим зa 100 људи) 100 кao кoнвeнциja (1:100 зa 100 људи).
Зaпрaвo, прeклaпaоe пoљa (ground) знaчeоa сa пoљeм (ground) aрхитeктурe мaпирa
кaрaктeристикe кoje oвo чинe и aпстрaктним и кoнкрeтним oбjeктoм (фoрмoм). 100 кao aпстрaктни
oбjeкaт сaжимa питaоa jeднoг, мнoштвa, фoкусa, a нaрoчитo питaоa ппмераоа реалитета: “Дa ли
je сaдa мoгући мoдeл зa сaдa ? ”, и “Дa ли je oвдe мпгући мoдeл зa oвдe ?” а кoja прoблeмaтизуjу
тeмeљнe oдрeдницe aрхитeктурe. 100 кao кoнкрeтaн oбjeкaт (фoрмa) у дoгaђajу нaстaje и oстaje
oргaнизaтoр и услпв мнoштвa свaкe врстe кao зajeдничкo. A зajeдничкo ( зa рaзлику oд зajeдништвa
), свojим сaдржajним oбjeктoм, oмoгућaвa дa мнoштвo будe видљивo.Зaбaвa jeстe зajeдничкo бeз
oбзирa дa ли je зaбaвнa.
100:100
Secondo le convenzioni di scrittura, i numeri di una singola cifra si scrivono in lettere mentre le altre si
scrivono in cifre. Tale definizione ci suggerisce che, non ci possiamo divertire dal punto di visto linguistic
almeno con il titolo del lavoro. O è proprio il divertimento quell livello che l'architettura vuole sempre
sopprimere e quando no, quindi nascondere.
Movimento all'interno del titolo del lavoro, da 100 come la testimonianza a 100 come forma è il
divertimento supremo, saltellando sul campo del significato 100 come oggetto (tavolo / tavole) 100
come quantità (100 m2, un volume per 100 persone), 100 come convenzione (1:1000 per 100 persone).
In effetti, i campi di significato che si sovrappongono (il terreno) con un campo di architettura (terreno)
denota le caratteristiche che lo rendono sia come un oggetto astratto sia concreto (nella forma). 100
come un oggetto astratto riassume le questioni di uno, di molti, del centro focalizzato ed in particolare le
questioni delle realtà mutevoli: "È possibile ora il modello per il momento?”, e"È possibile qui un
modello di qui? " e le quali problematizzano le determinanti fondamentali dell'architettura. 100 come un
oggetto concreto (forma) in un evento in cui si forma e resta l’organizzatore e la condizione La
moltitudine di ciascuna specie come luogo comune. Un comune (al contrario della comunità), con il suo
oggetto del contenuto, permette che la moltitudine sia visibile. Il divertimento è comune,
indipendentemente dal fatto che sia divertente o no.
100:100
Orthography states that single-digit numbers are written in letters whereas the rest (the others) are
written in figures. This convention suggests that, at least with the title of the work, one cannot have a
linguistic amusement. It seems that amusement particularly is the level that architecture always strives
to suppress, if not to conceal. Tracing the title of this work from 100 as a statement to 100 as a form is
truly a supreme amusement. One hops across the realm of meanings: 100 as an object (table), 100 as
quantity (100 square meters, perimeter for 100 people), 100 as convention ( 1:100 for 100 people). In
fact, overlapping of the field (ground ) of meaning with the field (ground) of architecture maps the
features that make this both an abstract and concrete object (form). 100 as an abstract object
summarizes the issues of one, many, focus, and particularly the issues of reality shifts: “Is now a possible
model for now? “ and “Is here a possible model for here? “ that question fundamental determinants of
architecture. 100 as an actual object (form) within an occurrence emerges and remains an organizer and
condition of the multitude of any type as a common. And common (unlike community), in its essence,
enables the multitude to be visible.
_____________________________________________________________________________________
Download

Texts are taken from the official catalog of Serbian