PH–053
Silisyum Dioksit Nanopartikülünün İn Vitro Genotoksik
Potansiyelinin KOMET Yöntemi ile Araştırılması
Ayşe Güney a, Fatma Turna a, Durmuş Burgucu b, Esin Burunkaya c, Ömer Kesmez c, Zerin Yeşil c,
Eşref Demir a, Bülent Kaya a
a
Akdeniz Üniversitesi Fen Fakültesi Biyoloji Bölümü, 07058-Kampüs, Antalya
b
Akdeniz Üniversitesi Tıp Fakültesi Fizyoloji Anabilim Dalı, 07058-Kampüs, Antalya
c
Akdeniz Üniversitesi Fen Fakültesi Kimya Bölümü, 07058-Kampüs, Antalya
[email protected]
Amaç: Son yıllarda gelişen teknoloji ile birlikte nanopartiküllerin (NP, <100 nm) üretimindeki
artış nanoteknolojinin ilerlemesine yol açmıştır. Silika olarak da bilinen Silisyum dioksit (SiO2)
nanopartikülü yiyecek ve içeceklerde gıda katkısı olarak, elektronik cihazlarda, cam eşyalarda
ve farmasötik olarak ilaç tabletlerinde yaygın olarak kullanılmaktadır. NP’lerin insan sağlığına
ve çevreye etkileri son yıllarda çok tartışılan bir konudur. Bugün bu maddelerin insan sağlığına
genotoksik etkilerinin ne olduğuna dair ilgi giderek artmakta ve bu etkileri ortaya çıkarmak için
çeşitli in vitro ve in vivo test sistemlerinde çalışmalar yapılmaktadır. Bu çalışmada, SiO2 NP’nün
beş farklı nanoboyutunun (6, 9, 15, 30 ve 55 nm) muhtemel genotoksik etkileri insan embriyonik
böbrek epitelyum hücrelerinde (HEK293) KOMET olarak bilinen tek hücre alkali jel elektroforezi
testi ile araştırılmıştır.
Gereçler ve Yöntemler: SiO2 NP’nün beş farklı nanoboyutuna (6, 9, 15, 30 ve 55 nm) ait üç farklı
konsantrasyonun (10, 100 ve 1000 µg/mL) HEK293 hücre hatlarındaki muhtemel DNA hasarı
etkisi KOMET testi ile belirlenmiştir. Hücre canlılık testi, her bir uygulama grubu için Fluorescein
diacetate (FDA) ve Etidium bromid (EtBr) boyalarının bir karışımı (1:1, hücre/boya) ile Floresans
mikroskopta değerlendirilmiştir. KOMET testinde SiO2 NP tarafından indüklenen oksidatif DNA
hasarının analizinde ise Escherichia coli bakterisinden izole edilen Endonükleaz III (Endo III,
spesifik olarak pirimidin bazlarındaki hasarı göstermekte) ve Formamidopirimidin-DNA glikosilaz
(Fpg, spesifik olarak pürin bazlarındaki hasarı göstermekte) bakteriyal enzimleri kullanılarak
okside olmuş bazların seviyesi KOMET testi modifiye edilerek tespit edilmiştir. İstatistiksel
hesaplamalarda Student’s t-testi (p < 0.05) kullanılmıştır.
Bulgular: KOMET yönteminde SiO2 NP’nün beş farklı nanoboyutuna ait en yüksek konsantrasyonun
(1000 µg/mL) HEK293 hücre hatlarında DNA’daki tek iplik hasarına neden olarak genotoksisiteyi
indüklediği tespit edilmiştir. Fpg enzim uygulamasından elde edilen oksidatif DNA hasarı sonuçları
Endo III enzim uygulamasına göre daha fazla oranda gözlenmiştir. Bir başka deyişle meydana
gelen oksidatif DNA hasarında pürin bazları daha fazla hasar görmüştür.
Sonuç ve Tartışma: HEK293 hücre hatlarında SiO2 NP’nün beş farklı nanoboyutuna ait en yüksek
konsantrasyonda in vitro genotoksik etkiler tespit edilmiştir.
Anahtar Kelimeler: Silisyum dioksit nanopartikülü, KOMET, genotoksisite, insan embriyonik
böbrek epitelyum hücreleri, oksidatif DNA hasarı
1364
21. Ulusal Biyoloji Kongresi, 03–07 Eylül 2012, Ege Üniversitesi, İzmir, Türkiye
http://www.ubk2012.ege.edu.tr
Download

PH–053 Silisyum Dioksit Nanopartikülünün İn Vitro Genotoksik