nr 2 (4) 2014
magazyn profesjonalnego wykonawcy
www.ceresit-pro.pl
Temat numeru
Ocieplanie
• najczęściej popełniane błędy
• styropian czy wełna mineralna
Hydroizolacja
Jak uszczelnić miejsca
narażone na intensywne
działanie wilgoci?
CM 17
Elastyczny klej
do najtrudniejszych
typów podłoża
Lotnisko w Hongkongu
Jak budowano pas
startowy na morzu
wśród tajfunów?
Spis treści
Szanowni Czytelnicy!
Lato w pełni, a to oznacza, że mamy
także szczyt sezonu remontowo-wykończeniowego. Doskonale zdajemy
sobie sprawę, że mają Państwo całą
masę roboty. Dlatego najnowszy
numer wypełniliśmy materiałami,
które będą służyły Wam radą.
Zadbaliśmy też o artykuły, dzięki
którym będzie można złapać oddech,
rozerwać się i dowiedzieć nowych
rzeczy. Naszym tematem numeru
są ocieplenia, które zwyczajowo
wykonuje się latem. Tym razem
postanowiliśmy skupić się na trudnych
miejscach oraz na tym, jak sobie
z nimi poradzić. Zastanawiamy się
również, który materiał izolacyjny
jest najlepszy. Ostatnimi czasy furorę
robią też rustykalne piece kaflowe
– to częste życzenie inwestorów.
Profesjonalista, który potrafi poradzić
sobie z taką realizacją, będzie miał
z pewnością więcej klientów. Opisujemy, na czym polega stawianie pieca
kaflowego, oraz prezentujemy klej
CM 17, znakomicie nadający się na
najróżniejsze podłoża. Z kolei
w rubryce „Krok po kroku” tłumaczymy, jak prawidłowo wykonać hydroizolację w miejscach wilgotnych – czyli
łazienkach, pokojach kąpielowych,
a nawet łaźniach.
W najnowszym numerze postanowiliśmy kontynuować dział „Za granicą”.
Wciąż pozostajemy w Wielkiej Brytanii,
jednak tym razem skupiamy się na
instytucjach i urzędach, do których
warto się zgłosić. Po raz kolejny
wyszukaliśmy dla Państwa niezwykłe
dzieło architektoniczne. Lotnisko
w Hongkongu to wyjątkowy obiekt,
który został wybudowany na połączonych wyspach, w rejonie huraganów
i tajfunów! Aby umilić Państwu czas,
przygotowaliśmy też zestawienie
najciekawszych narzędzi.
Zapraszamy do lektury.
Redakcja
Maciej Kamiński
[email protected]
nr 2|2014
Nowości
Nowości w ofercie Ceresit
4
Strona www
Jak stworzyć własną stronę WWW?
6
Wyszukiwarka wykonawców
8
Na budowie
Globalne ocieplenie
10
10
Na budowie
ETICS trudne miejsca
– jak sobie z nimi poradzić
14
Eksperci radzą
Superelastyczny klej
na płytkowe problemy
20
18
Twórcza strefa
Triumfalny powrót pieców
20
Eksperci radzą
CS 125 Express
Superszybki silikon sanitarny
22
krok po kroku
22
Hydroizolacja łazienek
24
renowacje
24
Znaczenie diagnostyki cz. III
28
realizacje
Naprzeciw wiatrom
30
za granicą
36
Jak nie utonąć za wielką wodą?
32
ABC PRZEDSIĘBIORCZOŚCI
Zmiany w prawie podatkowym
34
Warto wiedzieć
Narzędziownik
36
Krzyżówka
38
3
Nowości
CL 10
Idealne wykończenie
To gotowe profile okapowe przeznaczone do wykończenia krawędzi balkonów i tarasów z okładziną ceramiczną. Wykonane z aluminium pokrytego powłoką poliestrową, nie korodują i gwarantują trwałe i estetyczne
wykończenie posadzki. Zapewniają szczelność w strefach
okapowych oraz skuteczne odprowadzenie wody
z posadzki (eliminują przecieki i ewentualne odspajanie
płytek). Budowa profilu umożliwia jego szczelne połączenie z izolacją z zaprawy uszczelniającej i okładziną
ceramiczną. Są łatwe i szybkie w montażu dzięki
rozwiązaniom systemowym – oprócz profilu głównego
oferowane są odpowiednio dobrane narożniki oraz
łączniki. Ponadto profil CL 10 przystosowany jest do
systemowego montażu rynien o średnicy 75 mm.
Struktura „concrete slab” w kolorze Sydney Light
Struktura „storm” w kolorach Tokyo Graphite i Sydney Light
Struktura „winter” w kolorze Sydney Light
CB 300
Elastyczny i wysoce przezroczysty
Profesjonalny klej polimerowy, który charakteryzuje się wysoką przezroczystością,
dzięki czemu pozwala tworzyć niewidoczne spoiny. Szczególnie przydatny w miejscach, gdzie istotne jest ukrycie miejsc połączeń. Oparty na nowoczesnej technologii
FlexTec®, która gwarantuje doskonałe efekty klejenia i uszczelniania większości
materiałów. Wysoka przyczepność początkowa (do 120 kg/m2) pozwala na ekspresowe łączenie elementów. Odporny na warunki atmosferyczne, promieniowanie UV,
wodoodporny. Ceresit CB 300 doskonale klei zarówno chłonne, jak i niechłonne
powierzchnie, takie jak: cegła, ceramika, metal, sklejka, kamień, drewno, beton, płyty
gipsowo-kartonowe, płyty pilśniowe, MDF, aluminium, twarde PCW, lakierowane
i malowane powierzchnie, lustra. Po całkowitym wyschnięciu klej może być malowany
farbami na bazie dyspersji akrylowej. Umożliwia klejenie wilgotnych materiałów.
Do stosowania wewnątrz i na zewnątrz budynków.
CT 17
Trwałe wzmocnienie powierzchni
Najlepszy grunt z oferty Ceresit teraz dostępny jest w nowej
pojemności – 1 l. Nowe opakowanie ułatwi transport
i sprawdzi się przy wykonywaniu prac wykończeniowych
na mniejszych powierzchniach.
Jest to preparat głęboko penetrujący do powierzchniowego
wzmacniania wszelkich nasiąkliwych podłoży (różnego
rodzaju tynki, betony, jastrychy, podkłady z ogrzewaniem
podłogowym itp.) wewnątrz i na zewnątrz budynków.
Zmniejsza nasiąkliwość, co zapobiega zbyt szybkiemu
przesychaniu zapraw klejących, posadzek, szpachlówek
czy farb, oraz poprawia przyczepność, ułatwiając
nanoszenie kolejnych warstw. Stosowanie CT 17
szczególnie zalecane jest na podłoża gipsowe,
anhydrytowe i gazobetonowe.
Jest on odpowiedni także do gruntowania płyt wiórowych
i nieimpregnowanych płyt gipsowo-kartonowych.
Grunt nie zawiera rozpuszczalnika, jest paroprzepuszczalny.
4
www.ceresit-pro.pl
Struktura „cloud” w kolorze Chicago Grey
CT 760 VISAGE
Nowoczesny design
Nowy, gotowy do użycia, cienkowarstwowy tynk ozdobny Ceresit CT 760
VISAGE „beton architektoniczny”
to produkt, który pozwala na wykończenie elewacji budynku w nowoczesny sposób. Jest jednym ze składników
złożonego systemu ocieplania
budynków Ceresit Ceretherm, a jako
jego ostatni, wierzchni element,
nadaje fasadzie industrialny charakter,
zgodny z najnowszymi trendami.
Dzięki trzem odcieniom szarości oraz
możliwościom stworzenia wielu
różnych faktur pozwala na realizację
każdego współczesnego projektu
architektonicznego. Poza wysokimi
walorami estetycznymi Ceresit CT 760
VISAGE wyróżnia się również bardzo
dobrymi parametrami technicznymi.
Tynk charakteryzują wysoka elastyczność, trwałość (jest odporny na
zarysowania i uszkodzenia mechaniczne), odporność na warunki
atmosferyczne oraz łatwa aplikacja.
Materiał może być stosowany
wewnątrz i na zewnątrz budynków na
podłożach betonowych, tradycyjnych
nr 2|2014
tynkach oraz na podłożach mineralnych o dobrej jakości i równości.
Dodatkowo, wewnątrz budynków
materiał można stosować na podłożach gipsowych oraz na płytach
wiórowych, gipsowo-kartonowych itp.
Co równie istotne, tynk Ceresit
CT 760 VISAGE można łączyć
ze wszystkimi innymi rodzajami
tynków z palety Ceresit.
Struktura „desert” w kolorze Tokyo Graphite
Struktura „ice” w kolorze Sydney Light
5
Czy
wiesz
że?
Strona www
Dlaczego warto
mieć własną stronę
internetową?
W dobie dzisiejszej
komunikacji oraz braku
czasu strona
internetowa jest
ważnym elementem
budowania wizerunku
każdego przedsiębiorcy
i stanowi naturalną
formę kontaktu
z klientami. Internet
to doskonałe narzędzie
komunikacji i platforma
do robienia interesów.
Dzięki Ceresit PRO
możesz szybko
i w bardzo łatwy sposób
założyć własną stronę
internetową całkowicie
za darmo. Jak założyć
stronę WWW za
pomocą funkcjonalności
dostępnej na
www. ceresit-pro.pl?
To bardzo proste.
6
Krok 3.
www.ceresit-pro.pl to portal
tworzony przez profesjonalistów
dla profesjonalistów
Teraz pozostaje ci tylko wybór układu strony (do wyboru masz dwa szablony) oraz zamieszczenie strony w sieci. Pamiętaj, że aby twoja strona została opublikowana, musisz zaznaczyć zgodę
na przetwarzanie danych oraz publikację wizerunku. W każdej chwili możesz wybrać opcję „Podgląd
wersji roboczej”, aby zobaczyć, jak twoja strona będzie wyglądała w sieci. Jeśli jesteś zadowolony z efektu i chcesz się pochwalić stroną
internetową, którą stworzyłeś samodzielnie, wybierz opcję „Opublikuj stronę”, potem „Zapisz” i twoja strona jest już w sieci!
Jan Kowalski
Krok 1.
Zaloguj się na swoje konto w Programie Ceresit PRO i w zakładce „Twoje konto” kliknij
w odnośnik „Moja strona WWW”.
Krok 2.
Uzupełnij formularz danymi swojej firmy, wpisz, jakie prace wykonujesz, możesz dodać
swoje logo, zdjęcia własnych realizacji oraz certyfikatów, które udało ci się zdobyć.
Poniżej wybrane strony uczestników naszego Programu
Jan Kowalski
www.ceresit-pro.pl
nr 2|2014
7
Strona www
Czy dane
twojej firmy
znajdują się
w naszej
Wyszukiwarce
Wykonawców?
Jan Kowalski
Krok 2.
Wybierz z menu zakładkę
„Twoje konto”,
i z rozwiniętej listy wybierz zakładkę
„Wyszukiwarka Wykonawców”.
Jan Kowalski
Jeżeli dane twojej firmy nie znajdują się jeszcze w Wyszukiwarce
Wykonawców Ceresit PRO, to nie zwlekaj! Umieść w niej wszystkie niezbędne
informacje i daj się odnaleźć potencjalnym klientom. Zobacz, jak szybko
możesz to zrobić, wystarczą trzy proste kroki:
Krok 1.
Zaloguj się na swoje
konto w Programie
Ceresit PRO.
8
www.ceresit-pro.pl
Krok 3.
Wyświetlony zostanie
formularz uzupełniony twoimi
danymi, podanymi podczas
rejestracji do Programu
Ceresit PRO.
Aby twoja
wizytówka
wyświetlała
się w naszej
Wyszukiwarce
Wykonawców,
musisz wyrazić
zgodę na
przetwarzanie
danych osobowych
w celach
związanych
z funkcjonowaniem
wyszukiwarki.
Jan
Kowalski
Przed publikacją
danych możesz
sprawdzić,
jak będą one
wyglądały
w Wyszukiwarce
Wykonawców,
wybierając opcję
„Zobacz, jak
będzie wyglądać
twoja wizytówka
w Wyszukiwarce
Wykonawców”.
Możesz dokonać
edycji tych
informacji
– pamiętaj,
że dane, które
tu umieścisz,
będą następnie
widoczne
w Wyszukiwarce
Wykonawców!
Po wybraniu
przycisku
„Zapisz”
twoje dane
zostaną
dodane do
Wyszukiwarki
Wykonawców.
Pamiętaj, że możesz zmienić swoje dane dostępne w Wyszukiwarce Wykonawców w dowolnej chwili.
Nie zwlekaj i dodaj swoją wizytówkę do Wyszukiwarki Wykonawców Ceresit PRO już dzisiaj
i pozwól swoim potencjalnym klientom, by odnaleźli cię z łatwością.
Jeżeli potrzebujesz pomocy lub nie pamiętasz hasła i/lub loginu do swojego konta w Ceresit PRO,
skontaktuj się z nami pod numerem 22 331 81 19 lub napisz na [email protected]
nr 2|2014
9
Na budowie
Globalne ocieplenie
Izolacja budynku to bardzo ważna sprawa. Podobnie jak dobór materiałów do
tego wykorzystywanych. Styropian i wełna mineralna mają podobne
parametry i właściwości, co zatem najlepiej wybrać?
S
tyropian czy wełna mineralna
– który materiał wybrać?
Powyższe pytanie wciąż pozostaje bez jasnej odpowiedzi. Bardziej niż
nad wyborem rodzaju materiału
izolacyjnego inwestor powinien
zastanowić się nad tym, jakich
właściwości całego systemu oczekuje
poza właściwościami termoizolacyjnymi. Współczynniki przewodzenia
ciepła dla obydwu materiałów są
bardzo podobne, wręcz porównywalne. Oszczędności w zużyciu energii
będą więc takie same w przypadku
jednakowej grubości płyt termoizola-
10
cyjnych, niezależnie od tego, czy jest
to wełna mineralna, czy styropian.
Na co się zatem zdecydować? Czy na
system bazujący na styropianie, czy
na wełnie mineralnej? Obydwa
rozwiązania mają swoje zalety.
Systemy te mogą być stosowane
zarówno na nowo wznoszonych
budynkach, jak i na tych poddawanych termomodernizacji. Pomiędzy
styropianem a wełną istnieją jednak
znaczące różnice, które mogą
zadecydować o wyborze konkretnego
materiału izolacyjnego, a tym samym całego systemu ociepleniowego.
Najważniejsze właściwości/
/zalety styropianu
Styropian jest mało nasiąkliwy i pod
wpływem krótkotrwałego zawilgocenia nie traci cech izolacyjności termicznej. Okresowe zjawisko kondensacji
pary wodnej, które mogłoby wystąpić
w obrębie grubości styropianu, nie
będzie miało więc większych konsekwencji. Choć jest to tworzywo
sztuczne, otrzymywane z przerobu
ropy naftowej, nie zawiera substancji
szkodliwych dla zdrowia. Styropian
jest bardzo lekki i posiada dobre
parametry mechaniczne (wytrzyma-
www.ceresit-pro.pl
łość na rozrywanie styropianu
używanego w systemach ociepleń
powinna wynosić min. 80 kPa). Niski
jest również współczynnik przepuszczalności pary wodnej: około
12 x 10,6 g/(mhPa). Jest materiałem
wrażliwym na wysokie temperatury
i ogień. Już temperatura powyżej
+80°C może zniszczyć styropian,
podobnie jak większość rozpuszczalników organicznych, na które nie jest
odporny. W systemach ociepleń
można stosować styropian spełniający
wymogi normy EN 13163, którego
wytrzymałość na rozciąganie prostopadle do powierzchni czołowych
w warunkach suchych to ≥80 kPa.
Ponadto materiał ten powinien być co
najmniej klasy E wg EN 13501-1 oraz
posiadać deklarowaną przez producenta stabilność wymiarów (po
odpowiednio długim okresie sezonowania). Płyty styropianowe pocięte
z sezonowanych bloków (przeważnie
przez 6-8 tygodni) pozostają płaskie,
nr 2|2014
nie zmieniają swoich wymiarów.
W systemach ociepleń dopuszczalne
jest stosowanie płyt nie większych niż
120 x 60 cm. Obecnie na rynku
występują płyty EPS w kolorze białym,
białe z ciemnymi wtrąceniami, tzw.
nakrapiane, oraz grafitowe. Wymienione płyty mogą różnić się między
sobą wartością współczynnika
przewodzenia ciepła.
Najważniejsze właściwości/
/zalety wełny mineralnej
Wełna mineralna jest odporna na
wysoką temperaturę. Wytwarzane
z naturalnych skał włókna wełny
zaczynają się topić dopiero po ok.
dwóch godzinach oddziaływania
temperatury powyżej 1000°C. Nieco
gorzej wygląda odporność termiczna
dodawanych lepiszczy i hydrofobizatorów. Wełna mineralna z reguły
posiada klasę reakcji na ogień A1. Ma
ona również dużą odporność na
oddziaływanie większości substancji
chemicznych. Współczynnik
przepuszczalności pary wodnej
jest bardzo wysoki i wynosi ok.
480 x 10,6 g/(mhPa) – jest to współczynnik bardzo bliski co do wielkości
paroprzepuszczalności równoważnej
warstwy powietrza. Zapewnia to
swobodę przenikania pary wodnej
w przegrodzie budowlanej. Wspomniane już hydrofobizatory ograniczają zdolność do kapilarnego podciągania wody i pochłaniania pary wodnej
zawartej w powietrzu. Płyty wełny
mineralnej mają znaczny ciężar, małą
sztywność i stosunkowo niewielką
wytrzymałość na rozciąganie na
poziomie TR ≥ 80 dla lamelli i TR ≥ 7,5
dla paneli.
Płyty termoizolacyjne z wełny mineralnej stosowane w ETICS objęte są
normą EN 13162:2009. Pierwszy
rodzaj to wełna o zaburzonym
układzie włókien, wytrzymałość na
rozrywanie w kierunku prostopadłym
do powierzchni płyt > 7,5 kPa,
11
Na budowie
obiektów, w których panuje wysoka
wilgotność (np. kuchnie zbiorowego
żywienia, pralnie, stacje uzdatniania
wody, myjnie samochodowe,
łaźnie itp.) pod warunkiem
wykonania od strony
pomieszczenia
odpowiedniej
paroizolacji
i hydroizolacji.
Dla wełny groźne
jest bowiem
zjawisko kondensacji pary wodnej,
które zmniejsza jej
izolacyjność
termiczną. Wprawdzie
w pomieszczeniach,
w których panuje duża
wilgotność, ściany najczęściej obłożone są płytkami ceramicznymi, jednak
dobór materiałów wymaga analizy
procesów termiczno-wilgotnościowych.
Wybór ocieplenia z wełną mineralną
jest również wskazany dla budynków
sytuowanych w strefach o wysokim
natężeniu hałasu. Lżejsze i dające się
wyginać płyty wełny lamelowej
idealnie nadają się do budynków
o zakrzywionym obrysie.
Systemy z użyciem styropianu
najczęściej stosowane są do
ocieplania budynków
nowo wznoszonych,
jak i do termorenowacji istniejących
zasobów mieszkaniowych i w inwestycjach indywidualnych. Wynika to
m.in. z uwarunkowań ekonomicznych. Wełna
fasadowa jest droższa
od styropianu. Niemal
dziesięciokrotnie lżejszy
styropian jest wygodniejszy w transporcie i magazynowaniu. Tańsze są
również dodatkowe łączniki mechaniczne, bo mogą być wykonane
w całości z tworzywa sztucznego
(w przypadku wełny łączniki powinny
mieć trzpienie metalowe). Płyty
styropianowe są znacznie łatwiejsze
Przy styropianie
ściany budynku
nie zostaną niebezpiecznie
obciążone.
w płytach o wymiarach 50-60 cm
x 100-120 cm. Drugi
rodzaj to płyty
o laminarnym,
równoległym układzie
włókien, ustawionych
prostopadle do
powierzchni ściany,
wytrzymałość na
rozrywanie w kierunku
prostopadłym do powierzchni płyt >80 kPa. Płyty
te ze względu na swój wydłużony
kształt (wymiary to najczęściej
20 x 120 cm) często określane są
mianem lameli. Decydując się na
system na wełnie mineralnej, musimy
zwrócić szczególną uwagę na odpowiedni dobór wyprawy tynkarskiej,
a co za tym idzie w wielu przypadkach
również na preparat gruntujący.
Ograniczona paroprzepuszczalność
styropianu powoduje, że nie ma
ograniczeń w doborze tynku w systemach na bazie tego izolatora. Wysoka
paroprzepuszczalność wełny mineralnej oznacza z reguły konieczność
stosowania wypraw wysoce paroprzepuszczalnych: na systemach na wełnie
nie zaleca się stosować tynków
akrylowych lub innych kompozycji
o wysokim oporze dyfuzyjnym.
Najlepszym rozwiązaniem jest
12
w obróbce, bezproblemowo dają się
ciąć i szlifować. Wszystko to sprawia, że
koszt przy stosowaniu systemów na
wełnie (robocizny oraz materiałów) jest
co najmniej o 20-30% wyższy. Należy
stwierdzić, że w okresie powszechnego
stosowania płyt styropianowych
w systemach ociepleń (wełnę mineralną stosuje się znacznie krócej) nie
odnotowano przypadków rozprzestrzeniania się ognia poprzez te systemy.
W przypadku wyboru styropianu nie
ma obawy, że konstrukcja ścian
budynku zostanie niebezpiecznie
obciążona. Stosując wełnę do ocieplania ścian warstwowych, należy brać
pod uwagę konieczność kotwienia
odpowiednio długimi łącznikami do
warstwy konstrukcyjnej. W rezultacie,
zależnie od regionu i kraju, z użyciem
styropianu wykonuje się 70-90% robót
ociepleniowych. W najbliższym czasie
proporcje te mogą się nieco zmienić,
szczególnie przy wzrastającej konkurencji producentów wełny mineralnej
i rozpowszechnieniu właściwości wełny
lamelowej. t
Porównanie właściwości technologiczno-wykonawczych styropianu i wełny mineralnej
Właściwości
ETICS z EPS/Styropian
ETICS z MW/Wełna mineralna
NRO
(system nierozprzestrzeniający ognia)
NRO
(system nierozprzestrzeniający ognia)
nie
tak
(nie dla wszystkich wypraw tynkarskich
i mas/zapraw zbrojących)
z reguły E (samogasnący)
z reguły A1 (niepalny)
Odporność na starzenie
ograniczona
dobra
Odporność na działanie
rozpuszczalników
brak
odporna
Ciężar w systemach ociepleń 1 m2
ok. 15 kg
ok. 30 kg
Zastosowanie łączników
mechanicznych (niektórzy
producenci systemów ociepleń
dopuszczają pominięcie łączników
dla styropianu i wełny mineralnej)
z tworzyw sztucznych i z trzpieniem
metalowym posiadającym odpowiednie
dopuszczenia
tylko z trzpieniem metalowym
posiadającym odpowiednie dopuszczenia
Klasyfikacja ogniowa systemu
w zakresie rozprzestrzeniania ognia
przez ściany przy działaniu ognia od
strony elewacji
zastosowanie systemowych tynków
mineralnych, silikonowych, silikatowych czy też silikatowo-silikonowych.
Na podstawie obliczeń wykonanych
w programach do analizy cieplno-wilgotnościowej budynków można
powiedzieć, że w przypadku zastosowania tynków o niskiej paroprzepuszczalności, wilgoć występująca w projektowanej przegrodzie budowlanej
może powodować wewnętrzną
kondensację pary wodnej, która
podczas wyparowywania w miesiącach letnich spowoduje rozwarstwienie
pomiędzy wyprawą tynkarską a warstwą zbrojoną na elewacji. Zamknięcie
wilgoci w przegrodzie może powodować również zawilgocenie, a co za tym
idzie
rozwój życia
biologicznego, a więc
zagrzybienie ściany. Dlatego też
w takich przypadkach zalecane jest
szczególnie wykonanie tego typu
obliczeń.
Wnioski
W przypadku obiektów wysokich
(maks. wysokość obiektów, które
można ocieplać systemami klasyfikowanymi jako B, wynosi do 25 m),
budynków o wyższej kategorii
zagrożenia ludzi (np. szpitale, szkoły,
hale widowiskowe i inne obiekty
użyteczności publicznej), jak i magazynów materiałów palnych – należy
stosować systemy oparte na wełnie
mineralnej. Systemy oparte na wełnie
mineralnej zalecane są też do
www.ceresit-pro.pl
Klasyfikacja w zakresie reakcji na
ogień co najmniej A2 z dodatkową
klasyfikacją nie niższą niż d0,
umożliwiająca zastosowanie na
wysokości powyżej 25 m lub
11 kondygnacji1
Klasa reakcji na ogień
Łatwość obróbki
bardzo dobra
dobra
Możliwość szlifowania powierzchni
bardzo dobra
trudna
wszystkie
z reguły tynki o dobrej
paroprzepuszczalności
Możliwość zastosowania wypraw
elewacyjnych cienkowarstwowych
w systemach ociepleń
)ROZPORZĄDZENIE MINISTRA INFRASTRUKTURY z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
(Dz. U. z dnia 15 czerwca 2002 r.) z późniejszymi zmianami.
1
nr 2|2014
13
Na budowie
szczelność oraz eliminować obecność w nich mostków
cieplnych, a taką pewność daje stosowanie sprawdzonych
materiałów oraz zapewnienie odpowiedniej uwagi i staranności wykonania.
Pierwszy krok – listwy startowe
tego profile dylatacyjne. Ich montaż zapewnia szczelność
układu przy ewentualnych przesunięciach elementów
budynku. Profile dylatacyjne należy wklejać w szczeliny
o szerokości około 15 mm przy użyciu zaprawy klejącej
zalecanej przez systemodawcę. Należy stosować profile
wyposażone w paski siatki zbrojącej, które umożliwią
uzyskanie wymaganego, zakładkowego połączenia siatki
na styku z profilem.
Naroża budynków
ETICS trudne miejsca
– jak sobie z nimi poradzić
ETICS to powszechnie stosowana metoda, stosunkowo prosta w wykonaniu,
ale może sprawiać trudności, zwłaszcza jeżeli nie będą przestrzegane
szczegółowe wytyczne technologiczne. Aby system spełniał swoją funkcję, musi
być poprawnie wykonany ze szczególnym uwzględnieniem tzw. trudnych miejsc.
E
TICS (External Thermal Insulation Composite Systems),
czyli złożone systemy zewnętrznej izolacji cieplnej, są
w Polsce powszechnie stosowaną metodą ocieplania
lub docieplania ścian zewnętrznych budynku. Popularność
zdobyły dzięki względom estetycznym, ekonomicznym
i technicznym. ETICS to kompletny układ odpowiednio
dobranych i przebadanych pod kątem współdziałania
komponentów. Każdy system powinien mieć aprobatę
techniczną potwierdzającą jego parametry i właściwości.
By właściwie chronił on budynek przed utratą ciepła, trzeba
zainstalować całościowy system pochodzący od jednego
producenta. Podczas wykonywania należy przestrzegać
reżimu technologicznego systemodawcy oraz wytycznych
zawartych w przedmiotowych instrukcjach Instytutu Techniki
Budowlanej.
ETICS w skrócie polega na zamocowaniu do zewnętrznej
powierzchni ściany izolacji termicznej (najczęściej z płyt
styropianowych), a następnie wykonaniu warstwy zbrojonej
z zaprawy klejowej i siatki zbrojącej, na którą nakłada się
wyprawę tynkarską z możliwością malowania farbą
elewacyjną.
14
Trwałość systemów ocieplania uzależniona jest od wielu
czynników. Każdy z powyższych etapów wykonania ocieplenia, z pozoru prosty, musi być wykonany ściśle według
pewnych zasad. Nieprzestrzeganie zaleceń i wymagań
określonych przez producenta może doprowadzić do
bardzo poważnych uszkodzeń systemu, a nawet do jego
oderwania od ściany.
Oprócz podstawowych wytycznych, których nieprzestrzeganie prowadzi do niszczenia ocieplenia, bez wątpienia
najczęstszą przyczyną przedwczesnej degradacji systemów
ociepleń są nieprawidłowo wykonane szczegóły. W tym
miejscu warto przypomnieć, że prace związane z ociepleniem budynku powinny być prowadzone na podstawie
projektu technicznego. W dokumencie tym powinny znaleźć
się informacje dotyczące obróbki trudnych miejsc oraz
wszelkie rozwiązania detali wraz z rysunkami technicznymi.
Przy wykonywaniu prac związanych z montażem złożonego
systemu ociepleń już na etapie przyklejania płyt izolacyjnych łatwo popełnić błąd. Wielu wykonawców nie przykłada wystarczająco dużo uwagi do tego etapu prac, choć jest
on wyznacznikiem jakości kolejnych faz montażowych.
Dlatego przed przystąpieniem do montażu płyt izolacyjnych
należy zamocować listwę startową, która będzie wyznaczać
poziom dla pierwszego rzędu płyt. W tym celu wyznacza się
wysokość cokołu, którą zaznacza się np. za pomocą
barwionego sznura. Listwę startową mocuje się łącznikami
mechanicznymi. Przy łączeniach na końcach listew muszą
być zachowane 2-3 mm przerwy dylatacyjne, można
również zastosować specjalne elastyczne łączniki, które
przejmują naprężenia listew i jednocześnie uszczelniają
przerwy dylatacyjne. Montując listwę na narożach budynku,
należy ją dociąć, zwykle pod kątem 45°, lub zastosować
specjalne listwy z wykonanymi wstępnie nacięciami,
ułatwiające ich montaż na narożnikach. W przypadku
budynków o nieregularnych kształtach stosuje się listwy
z poprzecznymi nacięciami lub systemowe podkładki
wyrównawcze, które przeciwdziałają wichrowaniu listwy, co
mogłoby powodować kłopoty z utrzymaniem równej
płaszczyzny ocieplenia. Innym rozwiązaniem jest zastosowanie płyty cokołowej, np. z uprzednio zamocowanych do
ściany fundamentowych płyt XPS.
Szczeliny dylatacyjne
Ościeża okien i drzwi
Newralgiczne miejsca
O trwałości całości systemu decyduje jakość prac, zwłaszcza dokładne wykonanie izolacji detali. Warstwa ocieplająca w trudnych miejscach musi zapewniać całkowitą i trwałą
www.ceresit-pro.pl
Płyty termoizolacyjne na narożniku budynku powinny się
zazębiać wychodząc naprzemiennie ze ścian tworzących
narożnik. Wypuszczone poza krawędzie budynku fragmenty
płyt należy przyciąć, ale dopiero po związaniu zaprawy klejącej. Zaleca się przycinanie wzdłuż prowadnicy przyłożonej do
narożnika budynku. Do dalszej obróbki naroży należy
stosować rozwiązania systemowe oferowane przez producenta systemu. Zwykle są to rozwiązania powszechnie dostępne
na rynku, zazwyczaj kątowniki wykonane ze stali szlachetnej
lub z siatki zbrojącej, z PVC z siatką zbrojącą lub z tzw. siatki
pancernej. Montuje się je za pomocą zaprawy klejowej,
wtapiając tak jak siatkę zbrojącą.
Szczeliny dylatacyjne istniejące w elementach budynku
muszą być przeniesione na ocieplaną elewację. Służą do
nr 2|2014
Są to miejsca szczególnie narażone na powstawanie
mostków termicznych, które często doprowadzają do
zawilgocenia ścian na styku ze stolarką i powstawania
zagrzybienia. Ponadto wokół otworów pojawiają się
naprężenia. Przystępując do ich ocieplania, należy dokładnie rozplanować ułożenie płyt izolacyjnych, pamiętając, że
ich pionowe spoiny nie powinny pokrywać się z krawędziami otworów i łączyć w narożach okien (jeżeli pominiemy ten
15
Na budowie
Ważne
W miejscach styku systemu ETICS ze stolarką okienną
należy zadbać o odpowiednie zamocowanie parapetów
(w tym przypadku sprawdzą się specjalne profile podparapetowe). Miejsca styku boków parapetów z ościeżem
okiennym należy wypełnić taśmą rozprężną, która zniweluje
naprężenia powstające w wyniku różnej rozszerzalności
termicznej blachy i systemu ETICS.
Na rynku dostępne są również specjalne profile, najczęściej
wykonywane z polistyrenu ekstrudowanego XPS (lub
polistyrenu ekstrudowanego technicznego), tzw. ciepłe
parapety, które stanowią jednocześnie oparcie pod parapet
zewnętrzny i wewnętrzny. Przystosowane są do konkretnego
systemu okien i drzwi, dzięki czemu doskonale izolują
i uszczelniają przestrzeń pod stolarką otworową. Dostępne
są również produkty ze specjalną taśmą rozprężną, która
dzięki swoim właściwościom dokładnie wypełnia przestrzeń
między profilem podparapetowym a ramą okna.
Obróbki blacharskie
Muszą być zamontowane w sposób stabilny i zapewnić
skuteczne odprowadzanie wody poza obręb elewacji.
Krawędzie poszczególnych obróbek muszą być oddalone
od płaszczyzny fasady o ok. 4 cm, tak aby zminimalizować
ryzyko powstania zacieków. Nie powinny być również zbyt
mocno wysunięte, aby podczas silnego wiatru nie były
narażone na duże drgania, które mogłyby nadwyrężyć
stabilność ocieplonej strefy. Miejsca styków ocieplenia
z obróbkami blacharskimi muszą być wypełnione materiałem uszczelniającym – w tym celu można zastosować np.
impregnowaną taśmę rozprężną lub masę uszczelniającą.
Brak uszczelnienia umożliwia wnikanie wody deszczowej
pod płyty termoizolacyjne. Obróbki blacharskie należy
zrobić przed wykonywaniem warstwy zbrojonej.
element bądź zostanie on wykonany niedokładnie, w miejscach spoin mogą pojawić się pęknięcia spowodowane
kulminacją naprężeń). Płyty izolacyjne dochodzące do
otworów wykonanych w elewacji wycina się w kształt litery L
w taki sposób, aby krawędzie płyt izolacyjnych nie pokrywały się z krawędziami otworów w elewacji. Płyta izolacyjna
zainstalowana na górnym ościeżu okiennym powinna być
wsparta na dwóch płytach izolacyjnych ocieplających
ościeża pionowe. Specyfikację ocieplenia ościeży określa
stosowanie płyt termoizolacyjnych, których grubość jest
mniejsza niż tych stosowanych na ścianach – ich grubość
nie może być mniejsza niż 2 cm. By ocieplenie takich miejsc
zostało wykonane poprawnie, płyty izolujące elewację
muszą nachodzić na boczne krawędzie płyt ocieplających
ościeża. Poniżej i powyżej otworów elewacyjnych w celu
zabezpieczenia przed zwiększonymi naprężeniami należy
nakleić pod kątem 45° paski siatki zbrojącej. Wymiary
pasków powinny być nie mniejsze niż 20 x 30 cm. Ponadto
wszelkie narożniki i wypusty szczególnie narażone na
uszkodzenia mechaniczne należy zabezpieczyć dodatkowo
profilami ochronnymi z aluminiowej blachy perforowanej
lub PVC. Narożnik musi być osadzony na warstwie termoizolacyjnej pod siatką zbrojącą.
16
Cokół budynku
Newralgicznym fragmentem każdej elewacji jest strefa
cokołowa, która jest narażona nie tylko na oddziaływanie
wody, lecz także na silne obciążenia mechaniczne. Dlatego
do jej ocieplania należy stosować wyłącznie dopasowane
do siebie elementy systemu. Zaleca się stosowanie specjalnych odmian styropianu EPS o podwyższonej odporności na
działanie wody oraz płyty z polistyrenu ekstrudowanego
– XPS. W strefie cokołowej zaleca się zastosowanie kombinacji siatki pancernej i standardowej lub użycie podwójnej
www.ceresit-pro.pl
warstwy siatki standardowej. Warstwę wykończeniową mogą
stanowić tynki nawierzchniowe lub okładziny ceramiczne.
Jeżeli chodzi o tynki, powinny być stosowane te oparte na
spoiwach organicznych, które charakteryzują się wysoką
odpornością na uderzenia oraz małą nasiąkliwością.
Wykonanie ocieplenia strefy cokołowej i jej połączenia
z częścią podziemną budynku powinno być określone
w dokumentacji technicznej poprzez szczegółowy opis
wybranego rozwiązania wraz z rysunkami.
Balkony i tarasy
Balkony i tarasy są przedłużeniem płyt stropowych,
ze względu na specyfikę swojej konstrukcji powinny być
odpowiednio zabezpieczone poprzez zastosowanie kompleksowych rozwiązań, które ochronią je oraz ocieplenie
budynku (płyty balkonowe zaburzają ciągłość izolacji) przed
destrukcyjnym działaniem czynników atmosferycznych.
Aby zapewnić ciągłość izolacji i ograniczyć powstawanie
mostków termicznych, wykonanie izolacji w tych miejscach
należy przeprowadzić ze szczególną starannością. Najskuteczniejszą metodą jest ułożenie obustronnej izolacji na całej
długości płyty lub ocieplenie jej od wnętrza budynku. Zwykle
ocieplając te elementy, izolację układa się od spodu płyty oraz
po jej bokach, a do wykończenia górnej płaszczyzny stosuje się
specjalne systemy (hydroizolacja + elementy wykończeniowe
z płytek ceramicznych). Nie można zapomnieć o wykonaniu
obróbek blacharskich, zwłaszcza kapinosów, wykończeniu
miejsc styku ze ścianą i stolarką otworową czy połączeniu
balustrad (w miejscach styku systemu ociepleniowego z balustradami czy wspornikami należy zastosować materiały
uszczelniające, np. piany PU). t
PAMIETAJ: WAŻNE SĄ PODSTAWY!
Przygotowanie podłoża
Prawidłowe przygotowanie podłoża ma kluczowe znaczenie dla
trwałości całego systemu. Podłoże powinno mieć odpowiednią
wytrzymałość, musi być suche i wolne od zanieczyszczeń o charakterze adhezyjnym, pyłu, tłuszczu i spełniać wymogi pod względem
równości powierzchni. Wszelkie odspojone i luźne warstwy należy
usunąć, a ubytki uzupełnić. Miejsca zawilgocone, porośnięte
glonami i porostami należy oczyścić i zabezpieczyć odpowiednimi
preparatami. Podłoża bardzo nasiąkliwe należy zagruntować.
Przed przystąpieniem do prac ociepleniowych należy również
sprawdzić geometrię ścian – ich równość i odchylenia od pionu.
Łączenie płyt ociepleniowych
Najczęściej zalecaną metodą nakładania kleju na płyty jest metoda obwodowo-punktowa. Zaprawę nanosi się na powierzchnię
płyty po jej obwodzie oraz wewnątrz powstałej ramki − aplikuje
się od 3 do 6 placków. Ilość nałożonego kleju powinna gwarantować minimum 40% efektywnej powierzchni przyklejenia płyty
do podłoża. Błędem jest nakładanie jej jedynie w środku płyty,
gdyż niedoklejone krawędzie uniemożliwią poprawne wykonanie
dalszych czynności. Płyty izolacyjne należy mocować w poziomych rzędach i łączyć na tzw. mijankę (aby spoiny pionowe między nimi w sąsiednich rzędach nie nachodziły na siebie) i układać
je ściśle jedna przy drugiej. Jeżeli podczas klejenia zaprawa
wyciśnie się między płyty, należy ją usunąć. Źle wykonane połączenia płyt izolacyjnych znacząco wpływają zarówno na właściwości cieplne elewacji, jak i jej późniejszy nieestetyczny wygląd.
Skutkiem są widoczne poziome i pionowe linie, a w miejscach
tych powstają uszkodzenia tynku. Jeżeli na stykach płyt powstaną
szczeliny (wynikające z tolerancji wymiarowej materiałów izolacyjnych), należy je wypełnić klinami z tej samej izolacji, pianami
PUR lub innym materiałem sugerowanym przez producenta
systemu. Kolejne prace prowadzone podczas ocieplenia powinny
być przeprowadzone po całkowitym związaniu zaprawy klejowej.
Kotwienie termoizolacji
Kołkowanie można rozpocząć po całkowitym związaniu zaprawy klejowej (zwykle po ok. 24 godzinach). Wcześniejsze prace
nr 2|2014
mogłyby osłabić przyczepność zaprawy. Przyjmuje się, że na
1 m2 powierzchni elewacji nie powinno być ich mniej niż 4
sztuki. W narożnikach budynków należy stosować ich więcej,
ponieważ w tych miejscach występują największe siły wywołane
wiatrem. Przy montażu kołków należy zachować szczególną
ostrożność, aby nie uszkodzić warstwy izolacji.
Warstwa zbrojona
Zadaniem tej warstwy systemu jest ochrona przed wpływem
naprężeń termicznych oraz uszkodzeń mechanicznych. Wykonuje się ją z siatki z włókna szklanego, którą należy zatopić
w zaprawie. Przed przystąpieniem do prac ociepleniowych
należy pamiętać o odpowiednim składowaniu siatki. Należy
chronić ją przed wpływem czynników atmosferycznych,
a w szczególności nie narażać na nasłonecznienie, które powoduje rozciąganie się siatki i – w konsekwencji – widoczną
deformację podczas przyklejania jej na ścianie.
Prace należy rozpocząć od osadzenia kątowników w narożnikach budynku oraz ościeżach okiennych i drzwiowych.
Kątowniki pozwolą na proste i estetyczne wykończenie przy
jednoczesnym zapewnieniu ochrony przed uszkodzeniami.
W przypadku gdy kątowniki nie będą używane, to przy wykonywaniu warstwy zbrojonej na narożnikach siatka powinna
zachodzić z obu stron na odległość co najmniej 10 cm.
Warstwę zbrojoną należy wykonywać na przeszlifowanych
i odpylonych płytach. Następnie nakłada się zaprawę klejącą, w którą natychmiast należy bardzo dokładnie wtopić
siatkę zbrojącą – musi być ona niewidoczna, całkowicie
pokryta warstwą materiału klejącego (niedopuszczalne jest
montowanie siatki bezpośrednio na warstwie izolacyjnej).
Pasy siatki muszą być przyklejane na zakład o szerokości
ok. 10 cm. Nie powinny się one pokrywać ze spoinami płyt
izolacyjnych. Niedopuszczalne jest naklejanie pasów siatki
na styk. W miejscach takich połączeń zawsze dochodzi do
spękania podłoża i warstwy elewacyjnej. Po zakończeniu
prac przy warstwie zbrojonej i całkowitym wyschnięciu
zaprawy klejącej nierówności powierzchni należy zeszlifować
papierem ściernym.
17
Eksperci radzą
CM 17
Klej na trudne podłoża
Montaż płytek na stabilnych i sztywnych podłożach zwykle nie sprawia problemów.
Mogą się one natomiast pojawić, gdy prace glazurnicze trzeba wykonać na
podłożach, które powodują zmniejszenie przyczepności zapraw klejowych lub
takich, które ze względu na warunki użytkowania mogą ulegać odkształceniom.
R
ozróżnia się dwa typy trudnych
podłoży – o ograniczonej
nośności i odkształcalne.
Niejednokrotnie jednak w praktyce
zdarza się, że obydwa typy występują
jednocześnie, szczególnie podczas
remontów starych pomieszczeń.
Podłoża o ograniczonej nośności
pokryte są warstwami zmniejszającymi
przyczepność kleju. Należą do nich
luźne warstwy tynku, kurz, brud,
wapno, tłuszcze, oleje, wosk czy
resztki starych farb. Zmniejszona
przyczepność kolejnych warstw
występuje na takich podłożach jak
płyty OSB, beton zacierany oraz
podłoża gładkie, np. stare okładziny
ceramiczne, lastryko, blacha itp. Do
podłoży odkształcalnych zaliczamy
m.in. płyty gipsowo-kartonowe,
ścianki działowe, jastrychy z ogrzewaniem podłogowym, elementy podlegające drganiom i dużym wahaniom
temperatury, które powodują pracę
podłoża będącą wynikiem rozszerzal-
18
ności termicznej materiałów (np.
tarasy, balkony, elewacje). Do każdego z tych podłoży należy podejść indywidualnie − o trwałości rozwiązania
i efekcie decydują wybór odpowiedniego kleju oraz właściwe przygotowanie podłoża, na którym będą układane płytki.
Przygotowanie podłoża
Na podłożach o ograniczonej
nośności należy usunąć wszelkie
nienośne warstwy podłoża oraz
sprawdzić, czy wierzchnie warstwy
podłoży mineralnych (np. tynku lub
podkładu podłogowego) są mocne
i stabilne. Nośność takich podłoży
można sprawdzić np. poprzez
zarysowanie ostrym narzędziem (np.
gwoździem). Jeżeli podłoże można
łatwo zarysować i wykrusza się ono
podczas rysowania, oznacza to, że
podłoże jest słabe. Innym sposobem
sprawdzenia nośności podłoża jest
jego opukiwanie np. za pomocą
młotka. Występowanie tzw. głuchych
odgłosów świadczy o odspojeniu się
tynku od ściany lub np. wierzchniej
warstwy posadzki od jastrychu.
W takiej sytuacji warstwy te należy
skuć. Kolejnym krokiem jest usunięcie
wszelkich elementów i warstw mogących osłabić przyczepność (kurz, brud,
wapno, tłuszcze, oleje, wosk, resztki
warstw starych farb). Można to zrobić,
w zależności od zanieczyszczenia, za
pomocą specjalnych preparatów do
usuwania starych powłok, odkurzaczem lub mechanicznie. Sprawdzi się
tu papier ścierny lub stalowa szczotka
(po zakończeniu prac należy dokładnie odkurzyć powierzchnię). Zaolejone, zatłuszczone podłoża mineralne
należy usunąć, natomiast podłoża
nienasiąkliwe odtłuścić odpowiednim
preparatem. Podłoża takie jak płyty
OSB należy przeszlifować mechanicznie, a następnie dokładnie odkurzyć.
Jeżeli na podłożu, na którym będą
układane płytki, znajdują się ustabili-
www.ceresit-pro.pl
zowane rysy lub pęknięcia skurczowe,
należy je poszerzyć, a następnie
wypełnić zaprawą cementową lub
zaprawą montażową CX 5. W przypadku występowania ustabilizowanych
pęknięć na posadzce należy je zszyć,
używając do tego celu np. zaprawy
CX 5, żywicy Ceresit CF 39 lub żywic
z grupy Thomsit R 727, R 726. Jeżeli
podłożem są płyty OSB, stare płytki
czy inne mało nasiąkliwe i gładkie
warstwy, należy zastosować specjalistyczne grunty, które zwiększą
przyczepność poprzez wytworzenie
powłoki, która bardzo dobrze przylega zarówno do gładkiej, nienasiąkliwej powierzchni, jak i do nakładanego
kleju. Ponieważ przyczepność na styku
dwóch warstw zależy wprost proporcjonalnie od wielkości powierzchni ich
styku, należy pamiętać, że klej musi
wypełnić całą przestrzeń pod przyklejaną płytką. Aby uzyskać całkowite
pokrycie pod płytką, trzeba stosować
tzw. metodę kombinowaną, czyli
posmarować spodnią stronę płytki
klejem oraz nanieść klej na podłoże
− jest to szczególnie ważne przy
aplikacjach na balkonach i tarasach,
gdzie woda może penetrować
powierzchnie niewypełnione klejem,
co prowadzi do szybkiego odspojenia
płytek od podłoża. Innym szczególnie
trudnym przypadkiem są miejsca
narażone na oddziaływanie naprężeń
termicznych – jastrychy z ogrzewaniem
podłogowym, elewacje czy wspomniane wcześniej tarasy i balkony. Nie
wolno też zapominać o wykonaniu
na podłożach dylatacji obwodowych,
przeciwskurczowych i termicznych.
Klej na trudne podłoża
Przy układaniu płytek na trudnych
podłożach kluczowym elementem
(poza odpowiednim przygotowaniem
podłoża) jest dobór właściwego kleju.
Na ratunek przychodzą nowoczesne
technologie, które umożliwiają
układanie płytek ceramicznych na
przeróżnych powierzchniach. Oferta
klejów jest obecnie tak szeroka, że
można dopasować rozwiązanie
niemal do każdego przypadku.
Norma PN-EN 12004:2012 zobowiązuje producentów do stosowania
oznaczeń, które przedstawiają
najistotniejsze parametry produktu.
Oznaczenia wyrażone są w postaci
nr 2|2014
kodu literowo-cyfrowego. Zgodnie
z ww. normą wyróżnia się trzy grupy
klejów do okładzin ceramicznych: C
– cementowe, D – dyspersyjne, R – na
bazie żywic reaktywnych.
Parametry świadczące o jakości kleju:
•przyczepność − określa siłę
potrzebną do oderwania płytki od
podłoża po utwardzeniu kleju;
o tym parametrze informuje nas
cyfra, np. C1 – klej cementowy
normalnie wiążący (o przyczepności powyżej 0,5 N/ mm2), C2 – klej
cementowy o podwyższonych
parametrach (o przyczepności
powyżej 1 N/mm2);
•odkształcalność − określa dopuszczalną wielkość ugięcia powierzchni
z utwardzonym klejem bez jej
uszkodzenia, wg wspomnianej
normy odkształcalność klejów
określana jest symbolem S, gdzie:
S1 oznacza klej o zdolności
odkształceń między 2,5 a 5 mm,
S2 oznacza klej o odkształcalności
powyżej 5 mm;
•obniżony spływ T − określa
odcinek, o jaki może obsuwać się
płytka przytwierdzona do pionowej
powierzchni wymaganą ilością
kleju, wg normy na powierzchni
pionowej nie może być on większy
niż 0,5 mm;
•czas otwarty E − określa maksymalny czas na osadzenie płytki
w warstwie kleju, gwarantujący
zachowanie wymaganej przyczepności.
Dopiero połączenie tych dwóch
powyższych parametrów, czyli C1 lub
C2 oraz S1 lub S2, precyzyjnie
zdefiniuje możliwości zastosowania
danego kleju. Zasada: im trudniejsze
warunki, w jakich będzie pracował
produkt (duże wymiary płytek,
wahania temperatur, pracujące
podłoże), tym wyższe wymagania
normowe powinien on spełniać. Biorąc
pod uwagę tzw. trudne podłoża, przy
wyborze zaprawy klejowej należy
zwrócić uwagę na kilka kluczowych
parametrów. Teoretycznie wystarczy
tu jedno zdanie: klej powinien być
klasy C2, a w przypadku podłoży
odkształcalnych – klej klasy C2 S1,
czyli odkształcalny – znakomicie
sprawdzi się tu klej z oferty Ceresit
– CM 17. Zaprawa Ceresit CM 17,
dzięki swoim parametrom – najwyższa
przyczepność i elastyczność, klasa
C2 TE S1 – doskonale sprawdzi się
podczas mocowania płytek na
podłożach odkształcalnych. Odkształcalność kleju jest bardzo ważnym
parametrem – na klej działają nie tylko
siły odrywające, ale i rozszerzalność
podłoża, co wpływa na trwałość
połączenia – produkt musi przenieść
naprężenia, nie tracąc połączenia ani
z płytką, ani z podłożem. Parametr
przyczepności jest bardzo istotny, gdy
mamy do czynienia z dużymi rozmiarami płytek lub z elementami okładzin
o jednym z boków dłuższym niż 40 cm
(np. listwy ozdobne). Tak duże
powierzchnie podlegają znacznie
większym naprężeniom wywołanym
np. przez zmiany temperatur. Klej,
oprócz przyczepności do płytki, musi
również doskonale łączyć się z podłożem, należy więc stosować preparat
o podwyższonych parametrach klasy
C2. Tu klej CM 17 poradzi sobie bez
problemu, ponieważ przeznaczony jest
do klejenia płytek gresowych, ceramicznych i z kamienia naturalnego
(niewrażliwego na przebarwienia).
Idealnie sprawdzi się przy montażu
płytek wielkoformatowych (pow. 1 m2),
nie tylko ze względu na swoją wysoką
przyczepność, ale również ze względu
na jego doskonały rozpływ pod płytką.
Parametr ten zapobiega powstawaniu
pod płytką pustych przestrzeni – miejsc
łatwo narażonych na pękanie w trakcie
eksploatacji. Ponadto właściwości kleju
zapewniają elastyczne połączenie
z podłożem, przenoszące naprężenia
ścinające pomiędzy płytką a podłożem. Dlatego CM 17 polecany jest do
mocowania płytek na wiotkich ściankach działowych, ogrzewanych
podłogach, elewacjach, tarasach
i balkonach, a także w nieckach
basenowych i technologicznych
zbiornikach na wodę. Wysoka przyczepność zaprawy sprawia, że zalecana jest ona do płytek o nasiąkliwości
<3%, np. gresowych oraz do mocowania płytek na podłożach krytycznych:
istniejących płytkach, mocnych i dobrze
przyczepnych powłokach malarskich,
podłożach gipsowych, anhydrytowych,
betonie komórkowym. W celu ułatwienia aplikacji kleju CM 17 jego konsystencję można dostosować do miejsca
aplikacji bez utraty parametrów
technicznych. t
19
Twórcza strefa
Triumfalny
powrót pieców
Piece kaflowe świetnie pasują do rustykalnych wnętrz.
Znakomicie też potrafią ogrzać dom i długo utrzymują przyjemną temperaturę.
Zobaczcie, jak powinno się je budować i czym kleić ciężkie ceramiczne kafle.
N
owoczesne kotły, pompy
ciepła, grzejniki konwekcyjne
– wszystkie te urządzenia
zapewniające nam energię cieplną nie
zdołały odłożyć pieców kaflowych do
lamusa. Piece uznawane są, zresztą
bardzo słusznie, za jedne z najlepszych urządzeń do ogrzewania wnętrz.
Ich sprawność sięga 60%. Mają dużą
powierzchnię grzejną i wytwarzają
ciepło równomiernie przez całą dobę.
Potrafią bardzo długo utrzymywać
komfortową temperaturę w pomieszczeniach. Są również ekonomiczne
w eksploatacji. Kilka drew dostarczy
ciepła na pół doby.
To, co dla jednych jest największą
wadą pieców kaflowych, dla innych
jest ich kolejną zaletą. Chodzi
20
o staroświecki wygląd. Przyznać
trzeba, że trudno dobrać taki piec do
surowego, nowoczesnego wnętrza,
ale przy odrobinie determinacji i to
może się udać. Z pewnością jednak
kaflowe kolosy idealnie pasują do
domów z bali, drewnianych domów
letniskowych, budynków o wnętrzach
stylowych lub rustykalnych.
Jak sama nazwa wskazuje, w piecach
można też piec – np. chleb lub mięso.
Kanałowe i bezkanałowe
Producenci pieców kaflowych oferują
dwa ich rodzaje:
•kanałowe – które mają wewnątrz
sieć kanałów, potrzebnych do tego,
żeby droga ciepłych spalin była jak
najdłuższa. Skutecznie ogrzewają
one wtedy ścianki pieca, które
akumulują ciepło i oddają je wolno
do otoczenia. Układ kanałów bywa
często bardzo skomplikowany, co
nie zawsze jest wskazane, bo
powoduje nierównomierne rozgrzewanie się pieca.
•bezkanałowe – są wydajniejsze
i ekonomiczniejsze od kanałowych,
bo lepiej potrafią wykorzystać
energię spalin. Zamiast sieci
kanałów mają obszerną komorę
spalania, w której gazy mieszają się
i reagują wzajemnie, przez co
spalanie jest dokładniejsze,
a zużycie opału mniejsze. Wlot do
komina znajduje się w dolnej części
pieca. Trafiają do niego tylko
najzimniejsze spaliny.
www.ceresit-pro.pl
Fot.: www.kafel-kar.pl
Od fundamentu do kafli
Piec musi stanąć nie dalej niż w odległości 2 m od przewodu kominowego,
z którym zostanie połączony tak
zwanym czopuchem. Z racji dużej masy
pod piec powinien być przewidziany
fundament lub wzmocnienie podłogi
na gruncie albo stropu, gdy miejsce
jego lokalizacji znajduje się na piętrze.
Oto poszczególne elementy pieca
kaflowego:
•Ściany – murowane są z ciężkich
elementów o wysokiej akumulacyjności cieplnej. Dzięki temu temperatura spalin w kominie utrzymuje
się na poziomie 120–180°C. Ściany
powstają np. z cegieł ceramicznych,
cegieł szamotowych lub specjalnych
płyt szamotowych grubości 2,5 cm,
wzmacnianych włóknami. Płyty
łączy się na zaprawę i na wkręty.
Cegły muruje się na zaprawę.
Kiedyś stosowano zaprawę wytwarzaną z naturalnej gliny, dziś
polecić można specjalne zaprawy
zduńskie. To suche mieszanki lub
pakowane w wiaderka gotowe
masy (cementowe lub krzemionkowe), które wytrzymują temperaturę
dochodzącą do 1400°C. Ściany
mogą być jedno- lub kilkuwarstwowe. Te drugie są korzystniejsze, bo
będą mniej podatne na naprężenia
wywoływane szybkim wzrostem
temperatury wewnątrz pieca.
Jak dobrać piec?
Inwestorzy wybierają piec głównie
oczami. Szukają ładnej formy i pięknych
kafli, zapominając czasem o funkcjonalności. Warto pomóc im w podjęciu
decyzji i zwrócić uwagę także na kwestie rodzaju lub rozmiaru pieca. Stanie
się on komfortowym źródłem ciepła
tylko wtedy, gdy nie będzie zbyt mały.
Nieduże piece, żeby zapewnić pożądaną temperaturę, często muszą bardzo
się rozgrzewać. Łatwo się wtedy oparzyć, dotykając ich ścianek. To jednak
nie koniec. Zbyt wysoka temperatura
kafli może doprowadzić do ich pękania
lub pękania spoin pomiędzy nimi.
Wybierając piec, należy również zwrócić
uwagę na powierzchnię jego rusztu.
Jeśli ma być opalany drewnem, a zazwyczaj tak jest, powinna ona wynosić
1/150 powierzchni grzejnej pieca.
Ważna jest także powierzchnia przekroju otworu i kanału doprowadzającego
powietrze do spalania. Nie może być
mniejsza niż 75% powierzchni światła
rusztu.
nr 2|2014
•Kanały wewnętrzne – buduje się je
z tych samych materiałów co
ściany, a więc z cegieł lub płyt
szamotowych. Powstaje w ten
sposób tzw. masa kumulacyjna,
czyli wewnętrzna część pieca
gromadząca i rozprowadzająca ciepło. Wielkość kanałów musi być
fachowo zaprojektowana, aby
przepływ spalin nie był zbyt duży
ani zbyt mały. Najlepiej, gdy
prędkość ta wynosi od 1,5 do
2 m/s. Liczy się również grubość
ich ścianek. Powinny być możliwie
najcieńsze, by nie akumulowały
ciepła, tylko je szybko przekazywały do ścian.
•Palenisko – to serce pieca. Ono
zużywa się najszybciej, więc ważne,
aby było solidne. Może być
wymurowane z cegieł szamotowych. W nowoczesnych piecach
chętniej stosuje się jednak fabrycznie produkowane wkłady żeliwne
wyłożone szamotowymi lub
wermikulitowymi płytami akumulacyjnymi. W palenisku jest umieszczony żeliwny ruszt. Jego elementy
muszą być łatwe do demontażu
przez drzwiczki, aby ewentualne
naprawy lub prace konserwacyjne
nie wiązały się z rozbiórką pieca.
Pod rusztem paleniska znajduje się
popielnik, do którego spada
popiół. Zarówno popielnik, jak
i palenisko są zamykane żeliwnymi
drzwiczkami. Drzwiczki do paleniska zastępuje czasem niewielka
szyba, mniejsza niż w przypadku
kominków.
•Obudowa – wykonuje się ją rzecz
jasna z kafli. Są to specjalne kafle
ceramiczne pokryte szkliwem. Te
najlepszej jakości są drogie. Tanich
nie warto stosować, bo ich odporność na wysoką temperaturę może
być zbyt mała. Obudowa pełni
głównie funkcję dekoracyjną.
W pobliżu pieca powinno się też
znaleźć miejsce na drewno. Często
tworzy ono integralną całość
z piecem.
Kto zbuduje piec?
Tak jak przed setkami lat, tak i dziś
budowę pieców powierza się
zdunom. Obecnie współpracują oni
ściśle z firmami produkującymi
i sprzedającymi elementy do budowy
Liczy się dobry klej
Kafle na piecu kaflowym rozszerzają
się i kurczą w wyniku zmian temperatury. Muszą więc być mocno połączone
z obudową i ze sobą nawzajem, aby się
nie rozsuwały i nie popękały. Dawniej
stosowano do tego sprężyste wiązadła
metalowe lub druty. Dziś stawia się na
nowoczesne zaprawy, choć i tradycyjna
technologia nie została zapomniana.
Do mocowania kafli
polecamy klej Ceresit
CM 17. To zaprawa
klasy S1, przeznaczona
m.in. do układania
okładzin ceramicznych na podłożach
odkształcalnych, w tym
rozgrzewających się do
temperatury 70°C. Tyle
stopni osiąga okładzina rozgrzanego pieca
kaflowaego.
Klej CM 17 doskonale znosi ruchy
podłoża i płytek wynikające z działania temperatury, ponieważ zachowuje
wysoką elastyczność. Kafle mogą więc
swobodnie zwiększać swoją objętość
w rezultacie rozgrzewania i nie grozi im
pękanie lub odspojenie.
Zaprawa wymaga rozrobienia z wodą,
dozowaną w odpowiedniej ilości. Masę
wyrabia się, stosując mieszadło elektryczne lub wiertarkę z końcówką mieszającą.
Po upływie 5 min. masę trzeba jeszcze
raz wymieszać. Nanosi się ją tradycyjnie
– pacą zębatą. Powinna być nakładana
na podłoże, a także rozprowadzana na
spodniej stronie kafli. Do wykonywania
spoin między kaflami
można użyć zaprawy
Ceresit CE 43
Grand’Elit.
Pamiętajmy jednak,
że mimo stosowania dobrej zaprawy
nie uda się całkiem
zrezygnować z łączników mechanicznych.
Są one potrzebne np. do mocowania
kafli nad drzwiczkami do paleniska,
czyli tam, gdzie działają na nie większe
obciążenia.
pieców. Zduńskie umiejętności
posiadła też pewna grupa glazurników, którzy dostrzegli spore zapotrzebowanie na takie usługi. Budowa
pieca kaflowego uchodzi za trudną
sztukę. Od staranności wykonawcy
zależy nie tylko wygląd paleniska,
ale przede wszystkim trwałość
sprzętu. Gotowy piec wymaga
oficjalnego odbioru, którego
dokonuje kominiarz. t
21
eksperci radzą
CS 125 Express
Superszybki silikon
sanitarny
Silikonowe masy uszczelniające, zwane potocznie silikonami,
służą głównie do wypełniania szczelin pomiędzy różnymi materiałami,
zapewniają szczelność i elastyczność połączeń.
Z
e względu na swoje właściwości znajdują szerokie zastosowanie. W zależności od
rodzaju i parametrów mogą być
zastosowane do uszczelniania
różnych połączeń. Silikon sanitarny
polecany jest do stosowania w pomieszczeniach o podwyższonej
wilgotności – świetnie sprawdzi się
w łazienkach czy kuchniach. Odpowiednio dobrany do specyfiki miejsca
wykorzystania oraz materiału
zapewnia trwałość i estetykę spoiny,
umożliwiając jednocześnie ruchy
podłoża spowodowane rozszerzalnością cieplną.
Silikony sanitarne zawierają specjalne
dodatki o działaniu biobójczym,
zapobiegają tzw. korozji biologicznej,
czyli rozwojowi pleśni i grzybów.
Wysoką odpornością na działanie
mikroorganizmów charakteryzują się
silikony o kwaśnym systemie wiązania
– octanowe, np. Ceresit CS 125
Express. Przy wyborze odpowiedniego produktu, oprócz parametrów
przyczepności, należy zwrócić uwagę
na takie cechy, jak możliwość
kontaktu z wodą pitną czy odporność
na działanie środków chemicznych.
Nie bez znaczenia jest też czas
utwardzania. Przeprowadzając
remont pomieszczeń wilgotnych,
zarówno inwestorowi, jak i wykonawcy zależy na sprawnym i szybkim
wykonaniu prac. W tym przypadku
świetnie sprawdzi się Ceresit
CS 125 Express. Silikon ten ze
względu na swoje szybkoschnące
właściwości pozwoli usprawnić prace
i umożliwi korzystanie z pomieszczeń
niezwłocznie po przeprowadzeniu
remontu. W przeciwieństwie do
większości produktów dostępnych na
rynku, gdzie kontakt gotowej spoiny
z wodą jest możliwy dopiero po
ok. 24 h, specjalna receptura
zastosowana w silikonie CS 125
Express pozwoliła na uzyskanie tych
właściwości już po jednej godzinie!
Skrócenie tego czasu nie wpłynęło
na inne parametry produktu – został
zachowany stosunkowo długi czas
kożuszenia, co pozwala na dowolne
kształtowanie spoiny (ok. 10 min przy
temperaturze 23°C oraz wilgotności
50% ). Zapewnia szczelne połączenie
w miejscach, gdzie zwykłe spoiny
ulegają pęknięciom.
Głównym zadaniem silikonów
sanitarnych, oprócz uszczelnienia, jest
eleganckie zamaskowanie szczelin.
Bardzo ważne jest, aby kolor silikonu
był dopasowany do koloru pozostałych zastosowanych materiałów
(np. fug). Są również miejsca, gdzie
inwestor chciałby zamaskować
spoinę, np. podczas fugowania
dekoracyjnych płytek ceramicznych,
gdzie najlepszym wyjściem będzie
niewidoczne łączenie elementów.
Dlatego też, prócz koloru białego,
oferta Ceresit CS 125 Express została
rozszerzona o wersję bezbarwną. t
c Idealny do wypełniania spoin między płytkami ceramicznymi
i szczelin przy urządzeniach sanitarnych w kuchniach,
łazienkach a także na zewnątrz budynków.
Umożliwia kontakt z wodą już po godzinie.
22
www.ceresit-pro.pl
nr 2|2014
23
KROK PO kroku
Odkurzenie i odpylenie powierzchni przed aplikacją gruntu
Pierwszą czynnością, którą należy wykonać przed przystąpieniem do hydroizolacji pomieszczenia, jest przygotowanie
podłoża i sprawdzenie jego parametrów oraz skontrolowanie, czy podłoże nie ma nierówności lub odchyleń.
Wszelkie odchyłki i ubytki należy uzupełnić za pomocą zaprawy szybkowiążącej lub wyrównującej.
Podłoże musi być nośne, wolne od zanieczyszczeń, środków antyadhezyjnych, dokładnie oczyszczone, bez kurzu i pyłu.
Nowe tynki i betony powinny być związane i wysezonowane. Stare warstwy o słabej przyczepności,
kruche i łuszczące się należy usunąć.
Hydroizolacja
łazienek
W pomieszczeniach takich jak łazienki czy sanitariaty woda jest najczęstszą z przyczyn
powstawania uszkodzeń. W miejscach tych są strefy mniej lub bardziej narażone
na kontakt z wodą – należy je bezwzględnie zabezpieczyć szczelną izolacją.
P
ostęp technologiczny,
jak również coraz wyższe
wymagania jakościowe wymuszają stosowanie coraz lepszych
i trwałych materiałów izolacyjnych,
zarówno w budownictwie przemysłowym, jak i mieszkaniowym. Obecnie
najbardziej rozpowszechnioną
metodą są bezszwowe, podpłytkowe
uszczelnienia przeciwwilgociowe
i przeciwwodne. Sprawdź, jak
prawidłowo wykonać prace glazurnicze w pomieszczeniach wilgotnych
i mokrych. Wybór odpowiednich
materiałów hydroizolacyjnych,
24
ich zastosowanie i aplikacja zależą od
rodzaju pomieszczenia, w którym
mają być zastosowane − ich obciążenia wilgocią, sposobu użytkowania
czy specjalnych wymagań sanitarnych. Biorąc pod uwagę łazienki
i łaźnie, gdzie podczas codziennego
użytkowania wytwarzają się duże
ilości pary wodnej, a podłogi i ściany
są narażone na ciągły lub okresowy
kontakt z wodą, należy zadbać o ich
odpowiednie zabezpieczenie.
Brak lub nieprawidłowo wykonana
hydroizolacja będzie skutkować
wykruszaniem fug, odspajaniem
płytek i powstawaniem nalotu
z pleśni i grzybów. Na uszczelnienie
pomieszczenia mokrego ma wpływ
nie tylko materiał izolacyjny.
Aby skutecznie chronić pomieszczenie
przed wilgocią, trzeba mieć na
uwadze rozwiązanie systemowe,
najlepiej od jednego producenta.
Zastosowanie izolacji przeciwwodnej,
taśm uszczelniających do uszczelnień
naroży i dylatacji oraz klejów
do okładzin ceramicznych, zapraw
do spoinowania i silikonów, które są
ze sobą kompatybilne, gwarantuje
skuteczność i trwałość rozwiązania. t
www.ceresit-pro.pl
Hydroizolacja cz. I
Przystępując do prac hydroizolacyjnych w typowej łazience, należy najpierw
zmniejszyć i wyrównać nasiąkliwość chłonnych podłoży. Do tego celu polecany jest grunt Ceresit CT 17, który poprawia parametry nośności podłoża
i dodatkowo zwiększa przyczepność warstwy izolacji przeciwwodnej (na
podłoża typu OSB lub niechłonne np. stare płytki, należy stosować grunt
koncentrat CN 94 lub grunt do trudnych podłoży CT 19). Preparat gruntujący
należy nanieść na powierzchnię ścian oraz podłóg i rozprowadzić pędzlem,
miękką szczotką lub wałkiem tak, aby zapobiec tworzeniu się kałuż.
Podczas wykonywania hydroizolacji łazienki niezbędne jest prawidłowe
uszczelnienie wszelkich newralgicznych miejsc – narożników, styku podłoga-ściana, dylatacji, przejść instalacyjnych, kratek ściekowych itp., ponieważ od
tego zależy skuteczność całej izolacji. Do wykonania hydroizolacji przystępujemy po dokładnym wyschnięciu preparatu gruntującego. W przypadku CT 17
jest to ok. 2 h. Przy uszczelnianiu przejść rur instalacyjnych stosujemy zawsze
kołnierze (mankiety) uszczelniające, które należy umieścić pomiędzy warstwami powłoki izolacyjnej. W tym celu nakładamy pierwszą warstwę masy
uszczelniającej Ceresit CL 51, na nią wklejamy mankiet uszczelniający, który
następnie szczelnie pokrywamy drugą warstwą preparatu izolacyjnego.
nr 2|2014
25
KROK PO kroku
Hydroizolacja cz. II
Następnym krokiem jest uszczelnienie naroży na połączeniu ścian z posadzką, dylatacji oraz ściany ze ścianą (np. tam, gdzie
będzie zamontowana kabina prysznicowa). Warstwa uszczelniająca w tych miejscach wymaga dodatkowego wzmocnienia,
dlatego należy zastosować elastyczną taśmę uszczelniającą Ceresit CL 152, którą, tak jak w przypadku uszczelniania przejść
instalacyjnych, należy wtopić w masę izolacyjną. Po wykonaniu hydroizolacji
newralgicznych miejsc przystępujemy do nakładania pierwszej warstwy hydroizolacji: folii izolacyjnej w płynie Ceresit CL 51. Istotne jest, aby materiał dokładnie
zespolił się z podłożem, dlatego pierwszą powłokę najlepiej nałożyć za pomocą
pędzla, wcierając starannie materiał uszczelniający w podłoże. Aby uzyskać pewną,
wodoszczelną przeponę, konieczne jest naniesienie co najmniej dwóch warstw
hydroizolacyjnych do łącznej grubości ok. 1,0 mm. Kolejne warstwy izolacji
nakładamy prostopadle do kierunku aplikacji warstwy poprzedniej. W przypadku
Ceresit CL 51 drugą warstwę izolacji można nanosić już po 1,5 h.
Fugowanie i silikonowanie
Proces spoinowania rozpoczynamy od dokładnego oczyszczenia przestrzeni pomiędzy płytkami. Następnie za pomocą
gumowej pacy lub zgarniaka nakładamy elastyczną zaprawę do spoinowania Ceresit CE 40. Po zakończeniu aplikacji
profilujemy spoiny, a nadmiar fugi zbieramy z płytek wilgotną, często płukaną gąbką. Szczeliny w narożnikach ścian
oraz w miejscach połączeń na styku jastrychu ze ścianą powinny być wypełnione sznurem dylatacyjnym z pianki
polietylenowej Ceresit CS 40, a następnie uszczelnione
silikonem sanitarnym Ceresit CS 25. Silikonem wypełniamy ponadto szczeliny między płytkami a urządzeniami sanitarnymi. Preparat wyciskamy za pomocą pistoletu.
Szczeliny trzeba wypełniać w sposób ciągły, nie pozostawiając w nich pustych przestrzeni. W ciągu 5 min.
powierzchnię wypełnienia należy spryskać wodnym
roztworem mydła i wygładzić podobnie zwilżonym
narzędziem, usuwając jednocześnie nadmiar materiału.
Spoina powinna mieć kształt uniemożliwiający gromadzenie się na niej wody.
Aplikacja
płytek
Po wyschnięciu
warstwy hydroizolacyjnej (po ok. 4 h
od naniesienia
ostatniej warstwy
Ceresit CL 51)
przystępujemy do
układania płytek
ceramicznych.
Odpowiednio
przygotowaną
elastyczną zaprawę
klejącą
Ceresit CM 16
nakładamy
na powierzchnię
i rozprowadzamy
za pomocą pacy
zębatej.
26
www.ceresit-pro.pl
nr 2|2014
27
Renowacje
A
B
C
zFot. 2 Kolejne warstwy systemu tynków renowacyjnych: A – hydrofilowy tynk podkładowy, B i C – hydrofobowy tynk renowacyjny
i szpachlówka.
Znaczenie
diagnostyki Część III
W poprzednich częściach tego cyklu skupialiśmy się na czynnikach,
które mogą doprowadzić do zniszczenia budynku. Dzisiaj z kolei
zastanowimy się nad tym, w jaki sposób je naprawić.
W
tradycyjnych tynkach nie
jesteśmy w stanie skutecznie
akumulować w dłuższym
przedziale czasowym krystalizujących
soli ani też kompensować naprężeń,
które na etapie krystalizacji sole
wywołują.
potoczne określenie pewnej grupy
produktów, które mogą być używane
w różnych kombinacjach. Ostateczna
budowa systemu jest ściśle uzależniona od koncentracji soli budowlanych
(analizowana jest najczęściej obecność jonów: Cl-, SO4 -2, NO3 -) na
powierzchni i w strefie przypowierzchniowej tynków lub murów
oraz stopnia ich zawilgocenia.
W przypadku wysokiego stężenia soli
stosowany jest kompletny system
tynków renowacyjnych, składający się
z kilku kolejno aplikowanych warstw:
Tynki renowacyjne
Od kilkudziesięciu lat coraz powszechniej stosowane są tynki renowacyjne
do wykonywania nowych wypraw
tynkarskich na murach zasolonych
w różnym stopniu.
Tynki renowacyjne mają wysoką
porowatość, co z jednej strony
umożliwia osiągnięcie niskiego
współczynnika oporu dyfuzyjnego
dla pary wodnej, z drugiej zaś
pozwala na akumulację krystalizujących soli w przestrzeniach porów
w dłuższym przedziale czasowym.
Tynki renowacyjne – to często
28
zFot. 1 Porowata struktura tynku renowacyjnego widziana gołym okiem i pod mikroskopem.
www.ceresit-pro.pl
•obrzutka – warstwa kontaktowa
poprawiająca adhezję do podłoża
następnych warstw. Warunkiem jest
pokrycie podłoża <50% i maks.
grubość 5 mm, aby zachować
wymaganą dyfuzję,
•tynk podkładowy lub wyrównawczy
– hydrofilowa warstwa magazynująca stosowana przy wysokim
stopniu zasolenia podłoża oraz
przy jego dużych nierównościach.
Minimalna wymagana porowatość
tynku podkładowego powinna
wynosić: w stanie niezwiązanym
– 20%, po związaniu – 45%,
natomiast jego wytrzymałość na
ściskanie powinna być nie niższa
niż analogiczny parametr dla tynku
renowacyjnego,
•tynk renowacyjny – hydrofobowy
tynk, najczęściej o grubości 2 cm.
Minimalna wymagana porowatość
tynku renowacyjnego powinna
wynosić: w stanie niezwiązanym
– 25%, po związaniu – 40%.
Wytrzymałość na ściskanie powinna zawierać się w granicach 1,5–5
MPa. Tynk renowacyjny może
zawierać w swej strukturze lekkie
wypełniacze: naturalne (np. tufy
wulkaniczne) lub sztuczne (np.
granulat styropianowy). Wypełniacze mogą być nasiąkliwe lub
nienasiąkliwe – od tej cechy będzie
zależała w przyszłości zdolność do
retencji wody w warstwie tynku
renowacyjnego przy skrajnie
różnych wilgotnościach muru (okres
jesienno-wiosenny – lato). Zastosowanie ściśliwych wypełniaczy
pozwala na kompensowanie
w pewnym stopniu naprężeń
powstających w strukturze tynku
renowacyjnego pod wpływem
krystalizujących soli.
Uzupełnieniem systemów tynków
renowacyjnych mogą być masy
szpachlowe, często hydrofobizowane,
nr 2|2014
oraz powłoki malarskie o bardzo
wysokiej dyfuzji i niskiej nasiąkliwości
a także inne produkty.
Kolejne etapy funkcjonowania systemu
tynków renowacyjnych przedstawiono
na rys. 1.
Jak określić
stopień skażenia?
W tynkach renowacyjnych, w przeciwieństwie do tynków wapiennych
i cementowych, strefa odparowania
wody jest usytuowana wewnątrz
warstwy tynku. Duża objętość porów
w strukturze tynku pozwala na
naturalnego wysychania.
Ocena stopnia skażenia podłoża
przez sole budowlane na etapie
diagnostyki obiektu ma bardzo duży
wpływ na zastosowany w efekcie
układ warstw, co wprost przekłada się
na ostateczną cenę 1 m² zastosowanego systemu. Niewłaściwa ocena
może z jednej strony narazić inwestora
na poniesienie nieuzasadnionych
kosztów związanych z wbudowaniem
systemu nieadekwatnego do warunków, które dyktuje podłoże, z drugiej
zaś – przy wysokim stopniu skażenia
podłoża zastosowanie jedynie
wybranych elementów systemu
doprowadzi do ewidentnego skrócenia
żywotności zastosowanych wypraw
tynkarskich.
Do wykonywania oceny zawartości soli
budowlanych w podłożu (istniejące
wyprawy tynkarskie, cegła, zaprawa,
kamień) przydatne mogą być proste
zestawy przystosowane do wykonywania stosunkowo szybkich analiz in situ
na pobranych z muru rozdrobnionych
IV faza – koniec akumulacji
destrukcji
III faza – naprężenia
przejmuje wypełniacz
II faza – rozrost
kryształów, wypełnienia
porów
I faza – powstają jądra
krystalizacji
Tynk podkładowy WTA
Obrzutka
Warstwa
hydrofilowa
Warstwa
hydrofobowa
Tynk renowacyjny WTA
zRys. 1 Etapy funkcjonowania systemu tynków renowacyjnych.
gromadzenie i odkładanie się soli.
Dodatki hydrofobizujące regulują
ponadto przemieszczanie się wody
w układzie porów.
Tynk renowacyjny akumuluje zatem
sole w swej strukturze i nie dopuszcza
do ich migracji na zewnętrzne
powierzchnie tynków. Pozwala on
zatem na poprawienie wyglądu
zawilgoconej i zasolonej ściany oraz
przyczynia się do przyśpieszenia jej
próbkach. Pozwalają one na ocenę
poziomu zasolenia próbek, a ich
niewątpliwa zaleta wynika z możliwości wykonania dużej liczby pomiarów.
Dokładne określenie zawartości soli
budowlanych jest możliwe przy
zastosowaniu metod laboratoryjnych
(miareczkowanie, gotowe zestawy
odczynników). Na tej podstawie
określa się stopień skażenia materiału
przez sole budowlane. t
29
Realizacje
Naprzeciw wiatrom
Lotnisko w Hongkongu
jest jedynym
takim obiektem
wybudowanym na
morzu. Inżynierowie
musieli się nieźle
napracować i nagłowić,
by ta budowla
w ogóle powstała.
To jeden z największych
projektów
architektonicznych XX w.
W
latach 80. XX wieku
Hongkong zyskał na
popularności i stał się
miastem, które licznie odwiedzali
turyści i biznesmeni. Dotychczasowe
lotnisko okazało się niewystarczające,
trzeba było pomyśleć o nowym
obiekcie. Ale jak zmieścić olbrzymią
płytę lotniska w mieście, w którym nie
da się już wcisnąć nawet szpilki?
Rozwiązaniem okazało się wybudowanie pasa startowego na morzu.
Wykorzystano do tego dwie wyspy,
jednak trzeba je było połączyć
platformą. Tu pojawił się problem,
na dnie zalegały bowiem pokłady
gliny, a każdy, kto choć trochę zna się
na budowaniu, zdaje sobie sprawę,
że stawianie czegokolwiek na takim
podłożu jest po prostu niebezpieczne.
Postanowiono więc wykorzystać pomysł
średniowiecznego wynalazcy Al-Dżazariego, twórcy pompy wodnej. Tyle tylko
że w przypadku Hongkongu, zamiast
pompowania wody, wielkie pogłębiarki
pracujące według schematu znanego
jeszcze z czasów średniowiecznych
pompowały glinę. Pracowały też
znacznie wydajniej niż pierwsza pompa
wodna – wyciągały one aż 10 ton gliny
na sekundę. Oczyszczanie przestrzeni
między wyspami trwało dwa lata,
30
w tym czasie wyciągnięto 28 tys.
olimpijskich basenów gliny!
Niebezpieczny wiatr
Hongkong leży w regionie narażonym
na liczne tajfuny. Jednak współczesne
centra meteorologiczne są wyposażone w tak zaawansowane sprzęty, że
ostrzeganie przed tajfunami stoi
na bardzo wysokim poziomie. Dużo
niebezpieczniejsze są natomiast tzw.
uskoki wiatru, których nie da się
odpowiednio wcześnie przewidzieć.
Hongkong znajduje się w lokalizacji
dość trudnej zarówno dla samolotów,
jak i żaglówek. Tuż przy linii brzegowej znajdują się wysokie góry, które są
przyczyną licznych wiatrów odbitych,
zawirowań oraz właśnie uskoków
wiatru. Żeby uchronić samolot przed
takim niebezpieczeństwem, inżynierowie postanowili wykorzystać tzw. efekt
Dopplera. XIX-wieczny naukowiec
Christian Andreas Doppler zauważył,
że w układzie gwiazd podwójnych
zmienia się kolor światła pod wpływem ruchu. Późniejsze doświadczenia
pokazały, że jeśli obiekt wydaje
dźwięk, to na podstawie mierzenia
częstotliwości można zbadać, jak
blisko jest dany przedmiot. Okazało
c Hongkong znajduje się w obszarze oddziaływania licznych wiatrów
odbitych, ponieważ leży nad morzem i u podnóża gór. Trzeba było
stworzyć system przestrzegający przed uskokami wiatrów.
na to, by angielskie bombowce było
równocześnie lekkie i bardzo wytrzymałe. Sekret tkwił nie w rodzaju
materiału, którego użyto
do budowy samolotu, tylko w sposobie
łączenia stali. Ażurowa konstrukcja
okazała się znacznie wytrzymalsza.
Dlatego też dach lotniska w Hongkongu został wykonany ze stalowej
kratownicy, dzięki temu utrzymywał
sam siebie i nie potrzebował żadnych
potężnych wsporników.
się, że to zjawisko może się przyczynić
do zwiększenia bezpieczeństwa lotów
w Hongkongu. Stworzono system,
który bazując na powyższym efekcie,
wyczuwa uskoki wiatru. Pierwszy
element systemu to radar znajdujący
się 12 km od lotniska. Tym, co
wytwarza efekt Dopplera, są kropelki
np. deszczu lub te zawarte w wilgotnym morskim powietrzu. Jeśli radar
wykryje spore zmiany częstotliwości,
to pilot zostanie o tym poinformowany. Jednak to rozwiązanie nie jest
ostatecznym zabezpieczeniem.
Bo co się stanie, gdy kropelki deszczu
będą niewystarczająco duże lub gdy
powietrze będzie po prostu za suche?
Aby zabezpieczyć się przed takimi
sytuacjami, postanowiono wykorzystać
lasery, bo jak udowodnił Doppler,
jego efekt jest też możliwy do zauważenia na świetle. Na dachu lotniska
zainstalowano radar, który bezustannie prześwietla przestrzeń, by pokazać
ruch cząsteczek powietrza.
To urządzenie bardzo precyzyjnie
wykrywa wszystkie wiatry w promieniu
10 km. Lotnisko w Hongkongu było
pierwszym, które w ten sposób
wykorzystało laser.
Silny i delikatny
zArchitektom bardzo zależało na tym, by hale lotniska były
przestrzenne i jasne. Właśnie dlatego inżynierowie musieli się
nieźle napracować, by zaprojektować dach, który będzie
lekki, ale jednocześnie bardzo wytrzymały.
www.ceresit-pro.pl
nr 2|2014
Na mocy umowy brytyjsko-chińskiej
Hongkong miał wrócić do Chin w 1997 r.
Inżynierowie mieli raptem trzy lata na
wybudowanie bryły lotniska. Chek Lap
Kok miało przyjmować ogromne liczby
podróżnych i ich bagażu, to oznaczało,
że hala musiała być duża. Architekci
zażyczyli sobie jednak, by równocześnie była widna i przestrzenna. Nie
można było więc oprzeć gigantycznego
dachu na siermiężnych kolumnach.
W jaki sposób w takim razie utrzymać
tonę żelastwa? Dach lotniska ma
700 m szerokości i około kilometra
długości! Architektom zależało na tym,
by pasażerowie mogli się swobodnie
przemieszczać. Na lotnisku są filary,
jednak w niczym nie przypominają one
wielkich kolumn, a pomiędzy nimi są
ogromne przestrzenie. Najprostszym
rozwiązaniem byłoby po prostu
stworzenie dachu, który jest bardzo
lekki. Nie było to jednak możliwe ze
względu na wspomniane już wcześniej
tajfuny, które z łatwością zerwałyby
zbyt lekkie pokrycie. Inżynierowie
inspirację po raz kolejny zaczerpnęli
z historii. W trakcie II wojny
światowej Barnes Wallis
wymyślił sposób
Szpiegostwo
w służbie technologii
Przez lotnisko w Hongkongu przechodzi
40 mln walizek i około 3,5 mln
ton cargo rocznie – przypilnowanie,
by każdy bagaż poleciał ze swoim
właścicielem we właściwą stronę, jest
bardzo trudne. Kody kreskowe, które
zwykle przyczepia się do walizek, są
zawodne. Gwarantują one, że jedynie
85% bagażu dotrze w odpowiednie
miejsce. To oznacza, że w trakcie całego
roku lotnisko traci około 6 mln sztuk
bagażu. Inżynierowie chcieli zmniejszyć
tę liczbę. W tym celu wykorzystali
wynalazek znany z czasów zimnej
wojny. W 1952 roku w ambasadzie
Stanów Zjednoczonych w Moskwie
znaleziono pluskwę. Została ona
schowana w replice Wielkiej Pieczęci
Stanów Zjednoczonych, podarowanej
Amerykanom przez Rosjan pięć lat
wcześniej. Sprzęt nie został wykryty
przez ochronę, ponieważ nie potrzebował żadnego źródła zasilania. Był to
pasywny mikrofon, który aktywował się
tylko na konkretnej częstotliwości
radiowej, którą Rosjanie włączali, gdy
w ambasadzie odbywało się wyjątkowo
ważne spotkanie. Taki właśnie czip
przyczepiany jest do każdej walizki,
która ląduje na taśmie bagażowej.
Aktywuje się on przy bramce skierowującej walizki do odpowiedniego
samolotu. To rozwiązanie gwarantuje
97% skuteczności.
Jak widać, dzięki sprytowi
inżynierów można dzisiaj
bezpiecznie wylądować na środku
morza i do tego zupełnie nie martwić
się o własny bagaż. t
31
Za granicą
W
yjazd za granicę w celach
zarobkowych to poważna
decyzja. Dlatego warto
zapoznać się nie tylko z cenami
wynajmu mieszkań i ze średnimi
pensjami w kraju, do którego
chcemy się wybrać, lecz także
z instytucjami mogącymi okazać się
pomocne.
Przydatne adresy
Jak nie utonąć za
wielką wodą? Część II
W zeszłym numerze opisywaliśmy, na jakie warunki pracy ma się nastawić
profesjonalista, który chce wyjechać do Wielkiej Brytanii. Tym razem
skupiliśmy się na instytucjach, do których można się zwrócić
o pomoc w razie kłopotów, i różnicach między prawem brytyjskim i polskim.
32
www.ceresit-pro.pl
Jeśli zamierzasz się zatrudnić
u kogoś, warto wejść na stronę
Financial Services Authority lub
osobiście odwiedzić tę organizację,
która udziela informacji o oszustwach finansowych i pokazuje, na
jakie aspekty warto zwrócić uwagę,
jeśli nie chcemy zostać oszukani.
Podobną misję ma Office of Fair
Trading, czyli biuro, w którym
każdy zainteresowany może otrzymać pełną listę typów oszustw,
wyszkoleni pracownicy powiedzą
także, jak najprościej rozpoznać
nieuczciwość.
Jeśli jednak zawczasu nie odwiedziłeś wskazanych przez nas organizacji
i stałeś się ofiarą nieuczciwego
przedsiębiorcy, to warto wiedzieć, że
istnieje coś takiego jak Consumer
Direct, czyli serwis rządowy, który
oferuje bezpłatną pomoc i porady
dla klientów. Podobną misję ma
Citizen Advice Bureau, z tym że
w tym miejscu można oczekiwać
profesjonalnych porad prawnych
– również za darmo.
W Wielkiej Brytanii jest także
miejsce, gdzie każdy może otrzymać
poradę zawodową i dostać się na
samodoskonalenie zawodowe
– warto zgłosić się w tym celu do
Next-step. Z kolei, jeśli jesteś
typem społecznika, to warto zapisać
się do TUC, czyli brytyjskich związków zawodowych. Przydatnym
miejscem w sieci jest także Taxman
(www.listentotaxman.com), czyli
kalkulator wynagrodzeń. Warto też
odwiedzić Turn2Us – dzięki działaniom tej organizacji dowiesz się,
jakie zasiłki mogą ci przysługiwać.
Prawo w Polsce
a prawo w UK – różnice
Wybierając się do pracy za granicą,
warto też sprawdzić, jakie są różnice
pomiędzy prawem polskim a obo-
nr 2|2014
wiązującym w kraju, do którego się
wybieramy. Taka analiza pozwoli
nam później ustrzec się przed
wieloma nieprzyjemnościami. Przepisy w Wielkiej Brytanii różnią się od
polskich m.in. w kwestii dopuszczalnego limitu alkoholu podczas jazdy
samochodem. W tym przypadku
przepisy brytyjskie są jednak
łaskawsze. Dopuszczalny limit
alkoholu we krwi wynosi na Wyspach
0,8 promila, w Polsce nie więcej niż
0,2 promila alkoholu. Jednak gdy
przekroczy się już dopuszczalny
próg, pijanemu kierowcy w Wielkiej
Brytanii grozi kara pozbawienia
wolności do sześciu miesięcy,
grzywna w wysokości do pięciu
tysięcy funtów i zakaz prowadzenia
pojazdów przez co najmniej rok.
Jeżeli sprawca śmiertelnego wypadku był pod wpływem alkoholu, grozi
mu kara pozbawienia wolności
nawet do 14 lat i nieograniczone konsekwencje finansowe. Inne prawne
różnice są także
powiązane z samochodem, a konkretniej z jego
ubezpieczeniem.
W Polsce polisa
obowiązuje na
samochód,
w Wielkiej Brytanii
– na osobę. Tym
samym oznacza to,
że do prowadzenia
konkretnego auta są
uprawnione tylko osoby w niej
wymienione. Dlatego raczej unikaj
sytuacji, gdy ktoś poprosi cię
o przewiezienie np. materiałów
budowlanych samochodem, który
nie jest twój.
Polskie prawo odbiega od brytyjskiego także w kwestii prawa pracy.
W Wielkiej Brytanii nie ma wymogu,
by umowa o pracę była zawarta na
piśmie. Ustalenia ustne są tak samo
wiążące, jak te spisane w umowie.
Z punktu widzenia pracownika
ważne jest też to, że w terminie
dwóch miesięcy od rozpoczęcia
zatrudnienia pracodawca ma
obowiązek przedstawić pracownikowi na piśmie warunki pracy i wynagrodzenia. Typowy tydzień pracy
wynosi w Wielkiej Brytanii 37,5
godziny, jednak nie jest to liczba
wiążąca. Przerwy na lunch zazwyczaj
nie są wliczane do czasu pracy.
Standardowe godziny pracy oraz
wynagrodzenie za nadgodziny ustala
pracodawca. Jednak nie może on
nakazać pracy dłużej niż 48 godzin
w tygodniu, chyba że pracownik
wyrazi na to zgodę na piśmie.
Stawka minimalna wynagrodzenia
wynosi 6,19 funta za godzinę dla
osób, które ukończyły 21 lat.
Dobrze też zdawać sobie sprawę
z tego, ile dni wolnego przysługuje
brytyjskiemu pracownikowi. Minimalny wymiar urlopu wypoczynkowego
na Wyspach wynosi 20 dni w roku.
Każdy pracownik ma też prawo do
odpoczynku w dni ustawowo wolne
od pracy, tak zwane Bank Holidays.
Sądownictwo
i prawodawstwo
W Wielkiej Brytanii obowiązuje
system anglosaski, tzw.
common law, który
diametralnie różni się
od polskiego,
kodeksowego
systemu prawnego. Na Wyspach
źródłem prawa
nie są – jak
w Polsce – kodeksy, lecz prawo
zwyczajowe
i precedensy. W Polsce
decyzja sędziego musi
być wydana na podstawie
konkretnej normy zawartej w
ustawie, w Wielkiej Brytanii wyrok jest
uzasadniany kazuistycznie w oparciu
o dany przypadek. Rola sądu jest
ograniczona wyłącznie do zarządzania
przebiegiem postępowania, a to
pełnomocnicy stron są odpowiedzialni
za wszelkie czynności i przygotowanie
sprawy. Brytyjski sędzia nie będzie
z urzędu dążył do wyjaśnienia prawdy,
lecz rozpozna sprawę wyłącznie
w zakresie, w jakim przedstawią mu ją
strony. Z tego powodu, tak istotne jest
zapewnienie sobie odpowiedniej
pomocy prawnej w przypadku jakichkolwiek problemów w sądzie. t
Współpraca
Maria Kobryń
Stawka
minimalna
wynagrodzenia wynosi
6,19 funta za godzinę dla
osób, które ukończyły
21 lat.
www.praktyczneprawo.com
33
ABC przedsiębiorczości
Zmiany w prawie
podatkowym 2014 r.
Zmiany w VAT 2014
VAT jest powszechnym podatkiem obrotowym obciążającym tzw. wartość
dodaną na każdym etapie produkcji i dystrybucji towarów lub usług.
W ramach akcesji do Unii Europejskiej podatek ten dostosowano
do wspólnego unijnego systemu podatku od wartości dodanej.
W
związku z tym, że jednym
z filarów Unii Europejskiej
jest swobodny przepływ
towarów w ramach krajów członkowskich, w prawie wspólnotowym istnieją
zasady regulujące ten podatek
(neutralność, powszechność, zasada
unikania podwójnego opodatkowania
oraz braku opodatkowania, a także
zasada zachowania konkurencji).
Nowelizacja przepisów o podatku
od towarów i usług, która zaczęła
obowiązywać od 1 stycznia 2014 r.,
jest największą zmianą w zasadach
rozliczania tego podatku od prawie
20 lat, a jej celem jest dostosowanie
naszego systemu podatkowego do
unijnych przepisów.
Najnowszą i najistotniejszą zmianą jest
moment powstania obowiązku
podatkowego, który będzie miał
miejsce z chwilą dostawy towarów lub
34
wykonania danej usługi. W poprzednim stanie prawnym obowiązek
podatkowy wynikał z daty wystawienia
faktury. Otrzymanie całości lub części
zapłaty (tak jak przed nowelizacją)
będzie powodowało powstanie
obowiązku podatkowego. Częścią
zapłaty jest przykładowo przedpłata,
rata, zadatek, zaliczka. W tym zakresie
nie ma znaczenia, że podatnik nie
wystawił jeszcze faktury lub faktury
zaliczkowej. Bez wpływu na powstanie
obowiązku podatkowego będą umowy
pomiędzy kontrahentami przedłużające
w czasie, lecz tylko na papierze,
wykonanie usługi lub dostawy towaru.
W tej sytuacji fundamentalne znaczenie
ma jedynie czynność faktyczna.
Zmiany dla usług budowlanych
i budowlano-montażowych:
•obowiązek podatkowy powstaje
w dacie wystawienia faktury
– w przypadku świadczenia usługi
na rzecz innego podatnika,
•fakturę będzie można wystawić
w terminie 30 dni od dnia wykonania usługi,
•w sytuacji niewystawienia faktury
lub wystawienia jej z opóźnieniem
obowiązek podatkowy powstaje
z chwilą upływu terminów wystawienia faktury, a w przypadku gdy
nie określono takiego terminu –
z chwilą upływu terminu płatności,
•w przypadku otrzymania całości lub
części zapłaty przed wykonaniem
usługi fakturę wystawia się nie
później niż 15. dnia miesiąca
następującego po miesiącu,
w którym otrzymano całość lub część
zapłaty od nabywcy.
Maria Kobryń
www.praktyczneprawo.com
www.ceresit-pro.pl
Redakcja kwartalnika
Ceresit PRO rozmawia
z panem Andrzejem
Tworzyńskim,
doradcą podatkowym
posiadającym
licencję
ministra finansów
do usługowego
prowadzenia ksiąg
rachunkowych.
Redakcja Ceresit PRO: Nowy
rok przyniósł nowe zasady
rozliczania VAT. Jakie są
najważniejsze zmiany?
Andrzej Tworzyński: Główna
zmiana dotyczy momentu powstania obowiązku podatkowego.
Dotychczas obowiązek podatkowy
powstawał z zasady w momencie
wystawienia faktury. W 2014 r.
został zniesiony obowiązek
wystawienia faktury w ciągu 7 dni
od zdarzenia gospodarczego.
CP: To kiedy należy obecnie wystawić fakturę?
AT: Po 1 stycznia 2014 r. faktura
dla podmiotów gospodarczych
musi być wystawiona do 15. dnia
kolejnego miesiąca po powstaniu
obowiązku podatkowego. Dla
osób fizycznych dalej wystawia
się ją na żądanie nabywcy.
CP: Jakie są tego konsekwencje
dla przedsiębiorców?
AT: Dla większości zdarzeń
gospodarczych wystawienie
faktury przestanie mieć jakiekolwiek znaczenie przy określaniu
momentu powstania obowiązku
nr 2|2014
podatkowego, czyli momentu,
w którym podatnik powinien
zadeklarować i wykazać podatek
należny z tytułu dokonywanych
dostaw towarów czy świadczenia
usług. Istotny będzie moment
dostawy towaru lub wykonania
usługi, ewentualnie moment
otrzymania zapłaty.
CP: Co to znaczy w praktyce dla
właściciela firmy wykonawczej
z branży budowlanej?
AT: Usługi budowlane mają
określony szczególny moment
powstania obowiązku
podatkowego. Powstaje
on z chwilą wystawienia faktury, lecz
jeśli nie wystawiono faktury, to
powstaje
z chwilą upływu
terminu wystawienia faktury,
a jeśli go nie
określono, to
z chwilą upływu
terminu płatności. Dla
uniknięcia problemów z fiskusem
przy ustalaniu momentu powstania
obowiązku podatkowego rekomenduję wystawianie faktur
w dniu dostawy towaru lub
wykonania usługi z wyraźną
uwagą na fakturze o dacie
wykonania, chyba że umowa na
piśmie stanowi inaczej.
Prawo do odliczenia – fundamentalna cecha VAT – będzie powstawało w tym samym momencie,
w którym pojawi się obowiązek
podatkowy dla usługodawcy.
Skorzystanie z prawa do obniżenia
podatku należnego jest uzależnione od posiadania faktury. Podatek
można będzie rozliczyć w miesiącu
powstania obowiązku podatkowego lub dwóch następnych.
Późniejsze odliczenie będzie
możliwe poprzez dokonanie
korekty deklaracji za miesiąc,
w którym powstał obowiązek
podatkowy.
CP: A co z samochodami? Czy to
prawda, że znów można
odliczyć cały VAT od samochodów „z kratką”?
AT: Od dnia 1 kwietnia 2014 r.
weszły w życie nowe zasady
rozliczania podatku VAT od
samochodów osobowych i innych
do dopuszczalnej masy całkowitej
3,5 t. Z tym dniem podatnik
uzyskał dwie możliwości. Pierwszą jest
pełne odliczenie
podatku przy
spełnieniu jednak
bardzo rygorystycznych
(prowadzenie
szczegółowej
ewidencji przebiegu
i obowiązki informacyjne) warunków
wykazujących, że auto
używane jest wyłącznie do
działalności gospodarczej. Drugą
możliwością jest przyjęcie, że
samochód czasami wykorzystywany jest do celów prywatnych,
i korzystanie z możliwości zryczałtowanego zwrotu 50% podatku
VAT od zakupu samochodu, jak też
od innych pozostałych wydatków
związanych z samochodem (poza
paliwem). Odliczenie VAT od
zakupów paliwa do samochodów
osobowych będzie możliwe po
10.07.2015 r., również w wysokości
50%. Od paliwa używanego do
samochodów ciężarowych
(posiadających homologację N1)
pełny VAT można odliczać już
obecnie.
CP: Dziękuję za rozmowę.
Odliczenie
VAT od paliwa
do osobówek będzie
możliwe
po 10.07.2015 r.
35
Warto wiedzieć
Narzędziownik
Quick Close – uniwersalne
imadło przenośne
Nowoczesna technologia nie przejawia się tylko w superpłaskich ekranach
telewizorów i sprytnych smartfonach. To także narzędzia nowej generacji,
które nie tylko ułatwią ci pracę, lecz także sprawią,
że będzie ona przyjemnością.
AAT Cargo Master serii C
Wsparcie w ciężkich
sprawach
Nie musisz nikomu udowadniać, że jesteś
mocarzem. Tak naprawdę nie powinieneś,
ponieważ nadwyrężenie kręgosłupa
poprzez noszenie ciężkich przedmiotów
może się skończyć tragicznie. Na szczęście
jest wózek Cargo Master. Sprzęt umożliwi
ci wciągnięcie i zwiezienie ciężarów, które
przekraczają twoją wagę. Wózek działa na
akumulatory i wysuwa podnóżek, żeby
ułatwić ci transport materiałów. Z kolei
sam Cargo Master waży bardzo niewiele,
więc możesz go zabrać gdziekolwiek sobie
życzysz.
Niewzruszony
sprzęt
Imadło to sprzęt wielce przydatny,
ale równocześnie dość ciężki
i nieporęczny. Na szczęście firma
Stanley wymyśliła wygodne imadło
przenośne, które zabierzesz
wszędzie, gdzie sobie wymarzysz.
Niezależnie od tego, czy chcesz po
prostu pomajsterkować, czy zabrać
ze sobą na jakąś poważniejszą
robotę. Sprzęt ma stalową konstrukcję, co czyni go prawie
całkowicie niezniszczalnym, ale
równocześnie jest lekki. Dodatkowo konstruktorzy imadła pomyśleli
o wygodzie użytkownika i na
szczękach zamontowali gumowe
nakładki, które ułatwiają dopasowanie się do każdego kształtu.
Dalmierz laserowy GLM 80 + R 60 Professional
Daleko z nim zajdziesz
Wałek do malowania na baterie Wagner
To profesjonalne urządzenie firmy Bosch mierzy
zarówno kąt nachylenia, jak i odległość. Automatycznie rozpoznaje szynę pomiarową, dzięki czemu jest
bardzo szybko gotowe do pracy. Dużą wygodą jest
duży podświetlający się panel, który samodzielnie się
obraca, co zapewnia łatwość w odczytywaniu wyników.
Ponadto dalmierz zapisuje automatycznie 20 ostatnich
pomiarów.
Praca jak malowana
Malowanie jest zajęciem monotonnym i męczącym. Ciągłe
schylanie się do wiadra, pilnowanie, by nabrać odpowiednią
ilość farby i malować w taki sposób, by uniknąć barwnika
lecącego na ciebie na lewo i prawo. Na szczęście sprytny
sprzęt od Wagnera znacznie ułatwi twoją pracę. Wałek nosi
się na pasku. Urządzenie doprowadza farbę automatycznie.
Można regulować ilość farby dostarczanej na ścianę, są też
dwa rodzaje prędkości. Bateria wytrzyma do 30 h, a zbiornik ma pojemność aż 4 l.
Zdzierak
Skil Tornado 8100
Zedrze
wszystko
Dzięki temu urządzeniu bezproblemowo
poradzisz sobie
z obróbką metalu,
drewna, szkła,
betonu czy kamienia.
Sprzęt pozwala na
bardzo precyzyjne działanie. Silnik tego sprzętu ma 550 W i obroty
2600/min. Nie musisz się jednak obawiać, że przy takich parametrach zdzierak szybko się zagrzeje. Konstruktorzy zadbali o odpowiednie chłodzenie dzięki sprytnie umieszczonym otworom wentylacyjnym.
36
www.ceresit-pro.pl
DREMEL 8200 Multiszlifierka akumulatorowa
Najlepsze szlify
Narzędzi Dremel nie trzeba nikomu przedstawiać.
Każdy profesjonalista wie, że na sprzętach tej marki
można polegać. Multiszlifierka to wielozadaniowe
akumulatorowe narzędzie, które pozwala na cięcie
i wygładzanie najróżniejszych materiałów. Sprzęt
wyposażono w akumulator jonowy, a dioda na
urządzeniu pokazuje stopień naładowania. Całe
urządzenie zapakowane zostało do wygodnej,
ergonomicznej walizki.
nr 2|2014
37
Po godzinach
Krzyżówka panoramiczna
...
Jamboree
Pod nią
teczka
Domena Norrisa
Zagięty
Malec
gwóźdź
krasuli
Pracz
wśród
ssaków
Coś bardzo
pięknego
4
„... czy
herbata?”
Iluzja, np.
szczęścia
Groźny
szkodnik
ziemniaka
Dojrzewa
w kłosie
Figiel
brzdąca
1
Płynie do morza
Nie ma
brata ani
siostry
Można go pomnażać
Duży
pakunek,
tobół
5
Maszyna rolnicza,
ciągnik
Arena
Kubota
Zgrana
ferajna
Płacony
porywaczom
Dawna
nazwa
zeszytu
Dobra
opinia,
wziętość
Trunek pity
w Japonii
Cela dla
papugi
Broni się
żądłem
3
Bliski sercu
chłopak
19,5 dla
Stocha
Chroni
przed
słońcem
W parze
z winą
1
2
Marszowy
Barbie
Antosi
Liczebnik
główny
3
4
Zegarek
CASIO AE2000W-1AV
2
5
Litery z ponumerowanych kratek utworzą hasło. Wstaw je w miejsce trzech
kropek i odpowiedz na pytanie: A czy Ty używałeś... (hasło z krzyżówki)? Opisz
tę realizację. Rozwiązania prosimy nadsyłać do 29.08.2014 r. na adres mailowy: [email protected] Autor najlepszej odpowiedzi
wygra zegarek CASIO AE2000W-1AV. Zwycięzca zostanie poinformowany
mailowo, a nagrodę wyślemy za pośrednictwem Poczty Polskiej na wskazany
adres. Prawidłowość nadesłanego hasła zostanie zweryfikowana przez komisję
konkursową powołaną przez organizatora. Regulamin konkursu dostępny na
www.ceresit-pro.pl.
Sudoku
Zadanie polega na wypełnieniu
wszystkich 81 kwadratów, na które
podzielony jest diagram, cyframi
od 1 do 9. W każdym rzędzie
i każdej kolumnie dana cyfra może
wystąpić tylko raz. Podobnie
w każdym z 9 większych kwadratów – cyfry nie mogą się w nich
powtarzać.
7
4
38
9
6
6
1
7
8
5
2
6
5
3
3
8
Zwycięzca z poprzedniego
numeru, 1/2014 – Grzegorz
Momot. Serdecznie gratulujemy!
8
8
1
4
1
Zdjęcia i ilustracje w numerze: Ceresit, Henkel,
Shutterstock, materiały prasowe
6
9
2
9
3
7
•Wodoszczelność: 200 m
•Mechanizm: kwarcowy
•Podświetlenie: LED
•Koperta: stalowa z elementami
tworzywa
•Pasek: gumowy
•31 stref czasowych
(48 miast + czas lokalny)
•5 alarmów
(jednorazowy lub codzienny)
•Sygnalizacja pełnych godzin
•Stoper: 1/100 s
•Kalendarz: do 2099
•Format czasu: 12/24 h
•Dokładność: 30 s/m-c
•Żywotność baterii: 10 lat
•Wymiary/waga: 52,2 x 47,7
x 16,0 mm/60 g
4
6
Dane osobowe uczestników konkursu będą przetwarzane
zgodnie z postanowieniami ustawy z dnia 29 sierpnia
1997 r. o ochronie danych osobowych w celach
związanych z organizacją konkursu „Krzyżówka Magazyn
Ceresit PRO”. Administratorem danych osobowych jest
Henkel Polska Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie przy ulicy
Domaniewskiej 41, 02-672. Podanie danych osobowych
jest dobrowolne, jednak niezbędne do wzięcia udziału
w konkursie „Krzyżówka Magazyn Ceresit PRO”.
Uczestnikom konkursu przysługuje prawo dostępu
do treści swoich danych oraz ich poprawiania.
www.ceresit-pro.pl
Download

Pobierz - Ceresit Pro